Ja, er kwamen herinneringen boven van toen, meer dan 7 jaar geleden, mijn hartstilstand.  Al weet ik het alleen van horen zeggen. Ik was er even niet, zogezegd.
Bij anderen in mijn omgeving waren de herinneringen anders. Die weten hoe het was toen ik na de hartstilstand ‘in de koeling’ lag waarbij de lichaams-temperatuur naar beneden werd gebracht 32-33 °C, om de hersenschade te beperken. Die anderen weten de onzekerheid, ‘alles willen weten’ maar er komt geen informatie over hoe het met de patiënt is, want er is geen informatie.
Veel mensen, zeker journalisten, kunnen met zoiets niet leven, zo afgelopen week bleek. Het werd: ‘Als er geen nieuws is dan gaan we nieuws maken’.

Ik ben geen medicus maar heb sinds toen veel bijgeleerd. Ik weet dat de patiënt na een hartstilstand na een paar dagen moet reageren. Soms, bijvoorbeeld na een verkeersongeval met ernstig hoofdletsel, wacht men langer voor het beeindigen van de kunstmatige coma, als er een genezing plaatsvindt.

Ik moet denken aan iemand die ik gekend heb, een lotgenoot-ICD-drager en mede-weblogger die na een ernstig hartprobleem in coma lag, zes weken lang. Na zes weken bleek hij al zes weken hersendood te zijn…

Ik verbaas me erover dat niemand de slogan ‘Elke minuut telt’ en de actie ‘Zes Minuten’ aanhaalde, de reden om overal AED’s te hangen. ‘Binnen 10 minuten moet er hulp zijn’, shocks gegeven worden met de paddles. Het was bekend dat het bij hem veel, veel langer duurde.

Ik verbaasde me erover dat er deskundigen zijn die op televisie dingen suggereren die in mijn ogen wetenschappelijk niet kunnen. Zoals dat van ‘hij had een lage temperatuur’, dat gaat over kinderen die snel afkoelen in ijskoud water.

Ik weet ook dat er wonderen bestaan. Verhalen van wonderbaarlijk herstel. Waarbij ik weet dat het ‘wonderen’ heten omdat het zeer ongebruikelijk is en vaak niet wetenschappelijk verklaarbaar.

Misschien positief is dat mensen na zoiets nadenken over reanimatie, tot hoe ver wil je dat ze gaan als het jou overkomt. Dat men zich realiseert dat reanimatie geen tovermiddel is.
Soms gaat het goed. Ik ben er een bewijs van. Maar dat is geen garantie.

Ik merk dat het verder van me af staat, ik merk dat zulk nieuws me minder raakt dan voorheen. Betrek het minder op mezelf. Is wel eens anders geweest.

Had ik mijn verhaal hier eerder moeten doen? Ik denk het niet. Niet de hoop ontnemen. Iedereen verwerkt het op zijn manier. Hoop hoort daarbij. Een week geleden zou ik een pessimist zijn geweest.

---

Nu vandaag het bericht kwam dat het inderdaad zo slecht met hem is als ik vreesde zie ik dat er schuldigen gezocht worden. In dit geval de mensen die te positief waren. De wereld van 2012.

Gisteren weer naar Almere geweest waar zoonlief en schoondochter bezig zijn snel te verhuizen. Er moest nog wat afgeplakt worden. Veel zelfs. Even helpen.

Iedereen klaagt, zij verkopen apartement en kopen een ander huis en verhuizen, allemaal binnen 5 maanden…

Vandaag zijn de muren gespoten, later deze week vloer erin, zaterdag verhuizen. Wij gaan zaterdag kijken als het klaar is. Eerst een presentatie geven over ‘Kadaster 1832′ in Amersfoort. Ligt op de weg. Min of meer.

Mijn lief reed op de heenweg, ik kon een paar foto’s maken van de mooie luchten.

Het oude land:

Oude Land - Kloosterstraat zuidelijk van Den Bosch vanaf A2

Het nieuwe land:

Nieuwe land - Zuid van Almere vanaf A6

x

Ik had het beloofd, een mooiere slideshow.

Hier is hij, PictureTrail.com (betaald) in plaats van MijnAlbum.nl

http://www.picturetrail.com/sfx/album/slideshow/24033033

Jammer, hij werkt niet op de iPad (ik heb dus iets om uit te zoeken).

Vandaag foto’s gemaakt van de carnavalsoptocht in Bokkendonk / Sint-Michielsgestel. Anders dan anders heb ik een grote selectie gemaakt (81 foto’s).

Klik hier om het album te bekijken: Carnaval Bokkendonk – 19 februari 2012 

***Let op: Slideshow starten rechts boven***

.

.

.

Een mooiere slideshow staat op PictureTrail.com maar werkt niet op iPad

http://www.picturetrail.com/sfx/album/slideshow/24033033

---

We stonden aan het begin van de tocht. Iets verderop stokte het. Toen ik foto’s maakte van de bezemwagen scheen de zon nog. Even later was hij weg. Zoonlief, schoondochter en de kleinkinderen stonden verderop bij de brug. Ze zullen denken dat wij bij een andere optocht waren, vanwege het mooie weer dat op mijn foto’s te zien is.

Zo druk ben ik bezig met van alles (ja ook WORDFEUD, naam gijsst) dat de weblog er af en toe bij in schiet.

Ik bedenk dat ik de laatste tijd weinig kleinkinderfoto’s meer geplaatst heb op de weblog. Niet dat ik ze niet maak, het komt er alleen niet van. Ik heb ook nog een grote afstand in fotoalbums.

Soms heb ik mooie series, zoals afgelopen week toen Wouter koekjes in de koektrommel deed:

Het grappige was: Toen hij vervolgens een koekje mocht pakken wilde hij niet. Niet lekker genoeg. En hij had ze nog wel zelf gekozen (al had opa misschien wel een beetje gemanipuleerd door deze bovenop te leggen en die chocoladekoekjes met de afbeelding naar beneden te keren).

De donderdag is drukker sinds afgelopen zomer, sinds Lisa naar de basisschool gaat hier in de buurt. Tegen 12 uur gaat iemand (lees: mijn lief) Lisa ophalen. Eten. Even spelen en dan is het 1 uur en moet Lisa weer. Kwart over 3 is de school uit, weer ophalen. Nu gaat Lisa ook nog zwemmen, haar moeder komt ze om 4 uur ophalen en wouter wordt tegen zes uur opgehaald door zijn vader.

Na Opa Omadag donderdag kregen we vanavond logeetjes. Eten bij opa en oma. en blijven slapen.
Ze waren geschminkt vandaag. Het is hier Carnaval.

De schmink leverde een hele mooie bureaublad-achtergrond op:

Morgen zal schoondochter carnavalsfoto’s plaatsen op de weblog van de kleinkinderen. Verkleedfoto’s. Beschouw dit als een voorproefje.

---

Een oud-collega wordt grootvader, stond op Facebook. ‘Hoe zal het zijn om een echte OPA te zijn….’ schreef hij. Ja Jan, dat is me toch leuk, maar dat weet je pas als je opa bent!

Woensdagmiddag Tekenles. Les 18 van het seizoen 2011/2012.

---

Vervolg op onderwerp van vorige week.

Een muzikaal uitgangspunt. Waar denk je aan bij dit woord / deze muziek?

---

Vorige week had ik, na de agressieve tekening op Conquest of Paradise een begin gemaakt met een volgende tekening. Vrolijker, rustiger als reactie op de ‘wachtkamermuziek’ die ook te horen was geweest. Het begin had ik gemaakt,, zie rechts. Vandaag doorgegaan. Dit is ‘m geworden, tekening in krijt, een gevoel van rust, vrede. Niet ‘Jeroen Bosch – Land van Maas en Waal’ zoals Joke suggereerde in haar reactie:

De leraar suggereerde nog om de bomen op de voorgrond sterker te maken. Ik was het er niet mee eens, het is een vogel-perspectief, die bomen staan niet dichtbij. Hij begreep het. Stoppen is ook een kunst, ik ben al iets te ver gegaan, de rode ‘vlek’ rechts was eerst mooier, subtieler.

---

Ik was snel. Zo snel dat ik voor de pauze klaar was. Tijd om nog iets te doen. Her werd Intuïtief Tekenen. Gewoon beginnen met een paar kleurkrijtjes en zien wat het wordt.

Eigenlijk vind ik hem gewoon mooi, hij moet wel een lijst hebben:

Wat het voorstelt? Ik zou zeggen: Bedenk iets. En bedenk ook: Moet het iets voorstellen!

---

Volgende week geen les, Carnaval. Op 29 februari weer een tussen-onderwerp van één les. Tekenen met inkt.Wie een kroontjespen heeft graag meenemen. En stevig papier, 200grams of meer. Ik heb een tekenblok, 190 grams. Ook goed.

Ik maak er graag gebruik van. Smeltende sneeuw.
Ik weet dat je er een stoep makkelijk mee schoon krijgt. Op het terras aan de zijkanten waar weinig of niet gelopen wordt is de stoep nogal groen geworden en vies, zo op het einde van de winter.
Vandaag het laatste restje sneeuw gebruikt om het groen weg te krijgen. Smeltende sneeuw en een harde bezem. Of het komt doordat de lagen bevriezen of dat het de ijskristallen zijn, ik weet het niet, maar de stoep wordt er mooi schoon van.
Het ziet er alleen niet erg smakelijk uit, groene smurrie, sneeuw met algjes en hondeharen:

Na het afvegen nog even de tuinslang erover … en schoon, voor zolang het duurt.

Bijzonder? Hoezo? De seniorenwandelingen van de Natuurgroep Gestel, elke 2e woensdag van de maand, zijn toch altijd bijzonder? Dat klopt, maar dit keer was wel heel anders dan anders omdat ‘de Golf’ zoals we het golfterrein op Zegenwerp hier noemen, besneeuwd was waardoor er niet gegolfd kon worden en het terrein nu voor ons toegankelijk was.

Het was afgelopen woensdag, er lag sneeuw. Klik op foto’s voor vergroting.

Zegenwerp Golfterrein

We vertrokken vanaf de sporthal aan de Eikenlaan en gingen via het gemeentebos langs de vennen naar de overkant van de Esscheweg. Daar gingen we niet rechtdoor Zegenwerp op maar rechtsaf langs en over het golfterrein, de zuidkant, zeg maar het deel richting Boxtel. De groep bestond uit 24 personen, op de foto sta alleen ik er niet op.

Grenspaal Boxtel met Dommeldal

Via de zuidkant van het golfterrein kwamen we bij de grenspaal met Boxtel waar we een prachtig uitzicht hadden over het Dommeldal, Balsbroek, tegenover de gelijkgenaamde boerderij op Zegenwerp. Het Balsbroek is een laag gelegen gebied tussen het hoger gelegen Zegenwerp aan de ene kant en Dommel met daarachter de Hogert / Gemonde aan de andere kant.

Onderweg kregen we uitleg over de natuur, zoals over de vennen in de gemeentebossen, de steenuilenkast die we er zagen, de gagel die groeit bij een waterpartij op ‘de Golf’.

Een bevroren koolmeesje

Sporen in de sneeuw, van reeën, konijnen, en van de dassen bij een dassenburcht. Een koolmeesje, blijkbaar slachtoffer van de kou, dood in de sneeuw en postuum in de belangstelling bij het deel van de groep dat er niet aan voorbijgelopen was.

Mijn bijdrage was dat ik wat kon vertellen over de (pre-)historie van het gebied, over hoe het ooit was en hoe het veranderd is.

Tegenover het clubhuis pikten we nog een stukje Zegenwerp mee en liepen langs een vijver die niet iedereen kent, waar kwelwater omhoog komt dat er voor zorgt dat enkele poelen niet bevriezen; als het zo hard vriest als nu kun je het goed zien.

Twee schimmels op een boom

Via een bijzondere boom die dood is en besmet met twee soorten schimmels, witrot en bruinrot (weet ik nu, dank zij de uitleg van Michel) kwamen we terug bij de Eikenlaan waar de koffie van de sporthal goed smaakte.

Zoals ik zei: een bijzondere wandeling. Iets langer dan gewoonlijk maar dat gaf niets, het was geen weer om lang stil te staan. Anders dan gewoonlijk omdat we kwamen op een plaats waar je normaal niet komt. Anders omdat er sneeuw lag. En anders omdat de koffie nu niet uit de thermoskannen van Michel kwam maar uit het koffiezetapparaat van de sporthal Theereheide.

Vandaag is kleinzoon Wouter jarig. Hij is twee geworden.

Afgelopen donderdag heb ik al een ‘verjaardagsfoto’ gemaakt, opa-oma dag. Hoedje maken voor zijn verjaardag. En natuurlijk op de foto gezet:

Doet me denken aan twee jaar geleden. Het was de dag dat de bomen gerooid werden,van een deel ervan stoken we deze winter de kachel. Ze stonden tussen onze tuin en de achterburen. De achterbuurvrouw wist dat er iets zat aan te komen. Toen ik gebeld werd maakte ze er een foto van:

Gisteren was het verjaardagsfeestje maar ook vandaag was hij echt jarig. Met muts, de hele dag. De foto die ik maakte van de taart heb ik aan onze schoondochter gegeven, misschien komt die wel op hun weblog.

Al eerder had ik het idee, nu ga ik het doen. Een speciaal project. Gewoon voor mezelf, omdat ik het leuk vind. Verloren wanten en handschoenen.

Morgen of overmorgen gaat het dooien, uit ervaring weet ik dat ze er weer zijn. Volgende week Carnaval, wil ook wel helpen.
Ik heb me voorgenomen er nu altijd een foto van te gaan maken. Doel is een collage. Misschien een project van jaren.
Vandaag zag ik er weer een:

Deze lag in de sneeuw, bij het begin van het bos. Vaak hangen ze aan takken of bomen of liggen ze op palen of tuinmuurtjes. Zoals hieronder. Ik ben benieuwd hoeveel ik er vind, of ik er genoeg vind voor een collage.