Ik doe het vaak op op zondagmorgen. Een vroege wandeling. Het bos in, Zegenwerp, klein uurtje, of bijvoorbeeld zoals vorige week zondag over Halder langs de Dommel, iets langer.
Vanmorgen was het ‘Zegenwerp’. Echt vroeg was het niet, het was kwart over negen toen ik van huis ging.
Het druppelde een beetje, paraplu mee. Naderhand regende het meer, pas toen ik bijna thuis was hield het op. Een buitje, of beter: een stevige bui, van drie kwartier…

Een paar foto’s:

De middelste foto vind ik de mooiste.

Ook leuk: Ontbijt rond half elf.

Al eerder liep ik met mijn wandelvriendin enkele routes in het kader van een project dat zij doet en waarbij gewandeld wordt langs het Brabantse deel van de Zuidwaterlinie, meer zie Wikipedia.

Zuid(er)waterlinie:

Vandaag liepen we de route Terheijden – Den Hout. Terheijden ligt iets ten noorden van Breda, goed half uur rijden hier vandaan.

We begonnen bij de Schans bij Terheijden (ook o.a. genoemd Kleine Schans, Fort Ter Heyden). Van daar uit naar de Linie van Den Hout en de Linie van de Munnikenhof (deels, wordt doorsneden door het Markkanaal) en de Spinolaschans of Grote Schans en terug naar het beginpunt. Totaal 19.600 meter.

Doel van het lopen was: Kijken of er nog dingen mankeren aan de route, of verbeteringen mogelijk zijn en bepalen of het zo een mooie route is, voordat deze definitief beschreven wordt voor de uitgave later dit jaar in samenwerking met OnTrack.nl.

Ja, het is een hele mooie route. En Ja, er was een verbetering mogelijk. In plaats van langs Den Hout te gaan zijn we door Den Hout gegaan. Een dorp met een prachtige Brink. Schitterend, zonde om het te missen.

Grappig, aan de Brink vroeg iemand ons waar een supermarkt was. Het was de eerste keer dat we er waren. Even later nog iemand die de Grote Akker (of zoiets) zocht. We hebben beiden aangeraden een uatochtoon te vragen. Bij de tweede kwam er net een aan en die kon wel helpen.

Natuurlijk ook enkele foto’s gemaakt. Gewoon eigen foto’s, route-foto’s had ze al.

Ik laat de mooiste zien:

Schans Terheijden – met kunstwerk

Beukenhaag die wel erg mooi is – Terheijden.

Schapen in de Binnenpolder bij de Eendenkooi (Schimmer)

Zandweg Schimmer

Ook hier is de knooppunten-wegkrasser actief. Tuig!

Prachtig zo veel tondelzwammen er op één boomstronk zitten…

‘Het Engels verdringt zelfs onze eigen straatnamen’ zei ik. Mijn fout het moet op zijn Nederlands worden uitgesproken.

Schapen met lammeren op de Spinozaschans. Ik moet nog uitzoeken welk merk schaap dit is, wie het weet mag het zeggen.

Naschrift:

Met dank aan zoonlief (zie reactie) Heidschnucke schaap.: http://vssschapen.nl/pages/overzicht/heidschnucke.php

Het weer viel mee, we hebben maar één buitje gehad van een paar minuten. Wel wind, zoals je hier kunt zien bij deze fietser die niet alleen wind tegen had maar ook helling op over het Markkanaal. Wij hadden niet veel last van de wind, vaak liepen we beschut.

Voor de rest: Het was niet alleen een mooie route. Het was ook weer gezellig.

En nu? Ik voel het wel. Twintig kilometer in de benen (19.6 maar extra stukje Den Hout). Dat zit wel lekker!

Een weekend, drie hartstilstanden, drie mensen die het niet overleefd hebben. Zaterdag, 14 april 2012, de Italiaanse voetballer Morosini van Livorno, zondag een jongen van 14 uit Vught bij de 10 km loop als deel van de Rotterdamse Marathon. Zondag ook iemand uit Den Dungen, ik ken hem zelf niet, wel de twee die er bij waren, ze waren op de racefiets. Mijn lief kent ook zijn vrouw.

Ik merk dat mensen in mijn omgeving meer herbeleving hebben van mijn hartstilstand, meer dan ik zelf. Enerzijds denk ik omdat ik die spanning toen zelf niet meegemaakt heb. Anderzijds omdat ik er mee heb leren leven, denk ik.

Er is nog een verschil: Ik heb niet iets van ‘Dat kan mij ook overkomen’, een ICD heeft vele nadelen maar het voordeel is dat hij ingrijpt als het mij zou overkomen, dit kan mij dus nou net niet gebeuren.

De eerste jaren, lang nog, had ik er veel last van als ik zoiets hoorde. Voor mij is het nu natuurlijk nog erg maar meer in de zin van: erg voor wie het overkomt. Meer nog erg voor de nabestaanden waarvoor de impact feitelijk groter is. Zeker ook is het erg voor die gereanimeerd hebben, ik weet van de verhalen van mensen die zoiets meegemaakt hebben.

Ik heb er mee leren leven, zoiets bedoel ik. Hoe moet ik het zeggen? De eerste jaren na mijn hartstilstand vond ik het erg moeilijk. Het ‘Waarom heb ik het wel overleefd’, een schuldgevoel. Nu vind ik het nog steeds erg, maar ik vind het ook erg als iemand verongelukt of overlijdt na een enge ziekte.  In al zulke gevallen is het iets van ‘Shit happens’, ik betrek het niet meer op mezelf. Ook dat is anders geworden.

Voor de rest: Zoals ik zei, ik denk vooral aan de nabestaanden. Shit happens…

Ik wens de nabestaanden veel, heel veel sterkte!

---

Wat ik wel heb in geval van die 14-jarige jongen uit Vught: Nieuwsgierig naar hoe dit heeft kunnen gebeuren. Hij had een half jaar geleden een hartstilstand overleefd. Geen ICD en ‘veilig verklaard’ volgens het nieuws. Van de eerste hartstilstand hadden ze geen oorzaak gevonden, ik heb geleerd: ‘Geen oorzaak = een ICD’. Toen het mij overkwam en ze geen oorzaak konden vinden waren de doktoren duidelijk: 5-jaars overleving zonder ICD is in deze gevallen, waarbij oorzaak onbekend is, erg laag, heel erg laag.
Het Waarom wordt dan nog prangender…

---

Toen ik even googlede voor dit bericht kwam ik op het bericht ‘Hartstilstand 14-jarige voetballertje in Ridderkerk’, 14 april 2012. Zijn toestand was nu ’stabiel’. Hartstilstand nummer vier van dit weekend.

Het is koud, gisteren en vandaag. Een onaangename koude wind. En toch is het vooraar.

Zaterdagmiddag, toen het beter weer was en we naar de stad fietsten, was mijn neef koeien aan het vrijlaten in de wei in het Bossche Broek. Belangstelling van passanten, die vinden het prachtig, koeien in de wei:

‘Hebben die koeien het niet kou?’ vroeg iemand. ‘Nee’ zei mijn neef, ‘ze hebben een leren jas aan’. De gemeente Den Bosch wil dat er koeien in de wei lopen in het Bossche Broek, net als veel mensen. Staatsbosbeheer, eigenaar van een groot deel van het gebied, wil dat niet, wil de koeievlaaien niet. Een verschil in ‘Hoe hoort de polder er uit te zien’, natuur en verschraling versus ‘Leuk om te zien’.
Binnenkort komen er nog zo’n 30 bij, de vier van zaterdagmiddag gaan vrij snel terug naar huis, ze moeten binnen enkele weken kalven. Ook nog 20 van een andere boer.
‘Komt U van Oud Herlaar?’ vroeg iemand aan mijn neef. ‘Nee, uit Den Dungen’ zei mijn neef. ‘O ja, daar zitten veel boeren’ zei ze. ‘Nou, die kun je tegenwoordig op de vingers van een hand tellen.’ zei hij, ‘Boeren met melkvee.’ Toen we gingen tellen kwamen we iets hoger uit. Vier aan de Bossche kant van Den Dungen, en dan nog een stuk of vijf. Ooit waren er 125 boeren in Den Dungen die melk leverden aan de Campina of diens voorgangers. Nu nog amper 10.

---

Zondagmorgen rondje Halder gelopen met het beest, anderhalf uur. Zon en wolken, levert mooie foto’s op zoals deze grauwe abelen langs de Halderse Baan:

En bijna thuis, Park Ruwenberg, de eerste eend-met-jongen van het jaar, althans de eerste die ik dit jaar gezien heb:

---

Eind van de middag hoorden we het bericht van iemand uit Den Dungen, hier vlakbij, die zondagmorgen met zijn maten was gaan fietsen en een hartstilstand kreeg en overleed. En een jongen van 14 uit Vught, ook hier vlakbij. Overleden na hartstilstand bij 10 km loop als deel van de Rotterdamse Marathon. Zaterdag was er al de Italiaanse voetballer Morosini, speelde bij Livorno, 25, ook overleden aan een hartstilstand.

Shit happens.

Van 15 – 22 april wordt in het Autotron de Art & Antiques Fair ‘s Hertogenbosch gehouden, afgekort AFSH.

Meer info zie http://www.afsh.nl/start

We zijn er vandaag geweest,

Het is een grote beurs, het was er druk (maar niet te druk).

Interessant en veel. We hadden in het begin al besloten om ons vooral te beperken tot schilderijen, het was te groot om ook nog de meubels, klokken, barometers, juwelen, keramiek en ander antiek te bekijken. Je krijgt al zoveel indrukken…

Wat sowieso indruk maakt op zo’n beurs zijn de prijzen.

De koperen gorilla van bijna 2 meter hoog exclusief sokkel was mooi, maar om zou zo’n ding van € 89.000 euro in je tuin te zetten … Schilderijen met prijzen van €6.000 – €25.000, er waren er veel. Ook duurdere, tot ver boven de € 100.000. Tekeningen van € 250 – € 6.000, het blijft verbazingwekkend, zeker als je denkt ‘Dat kan ik ook’. De beurs zit qua niveau dan ook net onder de TEFAF in Maastricht.
Het is in elk geval wel een goede gelegenheid om veel te zien van een groot aantal galeries. Ik moet er wel bij zeggen, met die prijzen - van een galerie die ik ken zag ik schilderijen die ik er al een paar jaar geleden zag en dan denk ik ‘Veel handel is er niet’. Doel voor mij is ook een beetje om gevoel van wat er is bij te spijkeren en om inspiratie op te doen.

Wat wij het mooiste vonden, ik spreek hier ook voor mijn lief:

George Struikelblok, een voor mij nog onbekende Surinaamse schilder:

Het schilderij is wel wat groot, formaat 150 x 300 cm. Moet ruim hangen.

Daarnaast twee van de schilder Jean Pierre Cassigneul waarvan ik deze de mooiste vind:

Een andere is deze:

Op zich vind ik hem mooi, alleen die poppetjes links onder, spelende kinderen op het strand … nee, had ik niet zo gedaan.

Al met al kan ik de beurs aan iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in kunst & antiek sterk aanbevelen!

---

We hadden toevallig gratis 2 toegangskaarten gekregen hebben! Waar we die aan te danken hadden weten we niet, we denken van Beelden op de parade in Den Bosch vorig jaar maar zeker weten we het niet, de enveloppe is al lang weg.

Overigens kan iedereen € 5 korting krijgen op de € 15 toegangsprijs, kortingsbon op de site.

We zagen dat de meesten er gratis waren, ik zag iemand met betaalde kaarten een beetje kijken zo van ‘Wat heb ik fout gedaan’. Begrijpelijk.

Bereikbaarheid erg goed, beter dan de Brabanthallen in de stad Den Bosch,  het Autotron ligt naast de autoweg A58, staat goed aangegeven, ruime parkeerplaats en het parkeren is maar € 5, tegenwoordig is dat goedkoop.

Woensdagmiddag Tekenles. Les 25 van het seizoen 2011/2012, laatste les van het seizoen.

---

Doorgaan met het nieuwe onderwerp waar we de laatste weken mee bezig waren: Hundertwasser.

Vorige week was ik aan een tweede “Hundertwasser” begonnen. Hiernaast de stand van vorige week. Geïnspireerd door Hundertwasser: De Stad en De Mens waarin ik de hectiek van de stad probeer weer te geven.

Deze is iets heel anders dan anders: Tekening A3 formaat met viltstiften, fineliners.

Ik wilde hem nog verbeteren. Kleueren verbeteren bijvoorbeeld. Mijn vraag was: Kun je met pastelkrijt over de viltstift heen werken en wat is het effect?

Om het uit te vinden is er een goede manier: Uitproberen. Het ging heel goed, het enige was dat de rode raampjes verdwenen onder het rode krijt en dat de blauwe raampjes minder zichtbaar werden.
Ik heb het opgelost door de raampjes na te tekenen met paars – die kleur pakte op het krijt en was beter zichtbaar – en die vervolgens met blauw cq rood pastelkrijt opnieuw te bewerken.

Het eindresultaat:

De Stad en De Mens  - Tekening A3 formaat met viltstiften, fineliners, en pastelkrijt.

De leraar tevreden, ik tevreden. Thuisgekomen vond mijn lief het heel mooi. Morgen de deskundige raadplegen. Kleindochter Lisa.

---

Dit was dan de laatste les van dit seizoen. Eentje stopt zeker met de cursus, tijdsgebrek. De leraar heeft aangekondigd door te gaan zoals we dit jaar gewerkt hebben: Speciale onderwerpen zoals we dit jaar hadden met Aboriginal kunst, Paul Klee, Frans Marc en Hundertwasser, met tussendoor soms een les in techniek.

Op 27 mei 2012 is de eindtentoonstelling, 10-17 uur. Dan is er ook een kunstmarkt waarvoor ik me aangemeld heb (Schilderijen, tekeningen en foto’s).  Woensdag 30 mei een afsluitende buitenles middag en avondgroep. Bij voldoende belangstelling nog maxiamal 3 woensdagmiddagen om buiten te schilderen.

Het is zo weer september.

Gistermiddag, terwijl het gras nog nat was, toch even gemaaid. Er moest nog kalk op het gazon, hoognodig want de grond is nogal zuur weet ik sinds ik grondmonsters heb laten controleren.
‘Laat het nu maar regenen’ zei ik, ‘dan kan ik meteen zien dat het dak van het houthok goed ligt.’ Maar zo: dat was ook weer niet de bedoeling. Bijna ononderbroken regen sinds gistermiddag. Zachtjes, goed voor het gras en de natuur. Maar intussen wel bijna 30 mm.

Voordelen van zo’n regendag:

• Mailtjes die al lang openstonden beantwoorden.
• Mail opruimen, ongelezen nieuwsbrieven en berichten die intussen gedateerd zijn of achterhaald door de tijd verwijderen.
• Door de briefjes gaan die her en der waren blijven liggen.  Zoals briefjes met ‘Meenemen: ….’. Zoals briefjes met ‘Notaris terugbellen’, ik weet intussen dat notarissen blijkbaar een andere tijdmeting hebben dan ik: ik denk dat iets meteen opgestuurd wordt als het klaar ligt, bij de notaris duurt het dan nog een week.
• Heemkunde aantekeningen doorlopen. ‘Wat was dat ook al weer?’ en ‘Dat had ik toch al weggegooid’.
• Een abonnement betalen dat tussen de stapel geraakt was.
• …

Tijd ook om op het gemak het eten te doen. Jambalaya *) vandaag, een oud recept van mezelf, intussen ook in de handel gebracht door Knorr.

Tijd ook om tussendoor even een paar Wordfeuds te doen en de krant van vandaag en die van zaterdag te lezen en nog een paar dingen die waren blijven liggen.

De kalk regent mooi in. Het gras wordt zienderogen groener net als de struiken, met die regen. En het dak van het houthok ligt goed.

En zo wordt de dag toch nuttig en aangenaam besteed.

---

*) Jambalaya is een oud gerecht uit het zuiden van de VS, erg populair bij de Afro-amerikaanse bevolkingsgroepen zo heb ik geleerd. Ingredienten: Uien en spekjes en kip en peper en voor de rest ‘even d’n hof (moestuin, in dit geval groentenafdeling AH) inlopen en pakken wat er is’.

Spekjes met uien en knoflook en een rode peper fruiten / aanbakken. Vandaag deed ik vervolgens een rode paprika en een gesneden prei erbij, dan kortgesneden champignons, 15-20 minuten laten sudderen, 170 gram rijst erbij doen, even opbakken en 400 ml bouillon toevoegen van de kippenpoten die gekookt waren met ui en peper. Kerriepoeder en peperkorrels erbij. Vlees van de kippenpoten er doorheen mengen en in dit geval een blikje maïs.
Opdienen met sla, maar blikje vruchten had ook gekund.

Vanmorgen tegen 9 uur het bos in geweest. Net geen regen maar onderweg wel. Natuur die ontluikt, op sommige plekken aarzelend, op andere al uitbundig. Met de regen zag je hier en daar bijna de blaadjes openvouwen, zo leek het.

Na de keelontsteking en vooral toen ik rond vorig weekend het houthok schoonmaakte – met onderin oud vermold hout –  en de berken zijn gaan bloeien kreeg ik last van hooikoorts. Zo erg dat ik naar de dokter geweest ben om er iets voor te halen. Helpt wel, over is het nog niet.

Ik had eerder last van hooikoorts. Ik herinner me een keer dat ik uit Engeland kwam op Eindhoven begin mei, ‘s morgens met het vliegtuig dat aankwam rond 10 uur. Tussen de uitgang van het vliegtuig en de onderkant van de trap liep mijn hoofd vol. En dat was niet van emotie omdat ik weer thuis was.
Ik had goede medijnen, gebruikte gaandeweg minder. In 2005 zei ik tegen mijn lief: ‘De hartstilstand heeft ook geholpen tegen de hooikoorts’, ik heb er al die tijd niet echt last meer van gehad.Deze week zei ik tegen mijn lief: ‘Ik ben echt weer helemaal op het oude nivo’. Ik had weer hooikoorts.

Zoals ik zei, vanmorgen het bos in geweest, klein uurtje en natuurlijk met hond.

Foto’s gemaakt van de ontluikende natuur:

Laatste forsythia’s:

Nog niet overal even uitbundig, in de regen:

Boerderijen op Zegenwerp:

De elzenkatjes zijn bevroren, ze waren bijna in bloei toen de vorst kwam in februari. Het blad zal ze overgroeien en ze zullen verdorren en afvallen:

Een slakje met huisje, lang niet gezien, eerst te koud en toen te droog:

---

Ben druk bezig geweest met van alles. De weblog komt er dan niet altijd van. Ik wil ook niet alles opschrijven, ik merk dat meer en meer dingen in herhaling vallen na meer dan 6 jaar weblog en meer dan 5 jaar pensioen. En er zijn dingen die ik niet wil opschrijven, dingen die anderen betreffen, dingen die …
Nee, niet ongerust zijn, met mij en ons gaat het goed.

Woensdagmiddag Tekenles. Les 24 van het seizoen 2011/2012.

---

Doorgaan met het nieuwe onderwerp waar ik twee weken geleden aan begonnen was: Hundertwasser.

Ik had daarvoor al een idee en was vorige week er mee begonnen. Basis was een schets, ik ben doorgegaan met waar ik vorige week gebleven was.

Zoals hieronder zo was ie vorige week. Tekening in pastelkrijt. Vorige week schreef ik: ‘Het is nog niet af, de rode kleur moet roder. Eigenlijk zou ik hem helemaal wat feller willen maar dat is de beperking van de techniek.’

Vorige week heb ik er fixeer overheen gespoten. De goedkoopste, haarlak, handig om tussen lagen te doen. Als je pastelkrijt over pastelkrijt doet mengt het krijt. Haarlak of fixeer ertussen en het mengt zich niet.

Haarlak is niet aan te bevelen als definitieve fixeer omdat haarlak in tijd verdampt, echte fixeer blijft.

Zo is ie nu, definitief af, ik heb hem nu ook goed gefixeerd:

De leraar zag nu wat het moet voorstellen: Een heel vrije weergave van mijn geboorte- en leefomgeving op de manier van Hundertwasser. Ik ben geboren ergens bij het midden van de tekening, naar school in Den Dungen, rechts, toen naar school in Den Bosch, linksboven, nu wonend in Sint-Michielsgestel, onder. Symboliek dus…

---

Volgende week gaan we ook nog door met “Hundertwasser”, dus ben ik nog aan een nieuwe begonnen.

De nieuwe is iets heel anders: Tekening met viltstiften, fineliners.

Hier ben ik nu. Geïnspireerd door Hundertwasser, De Stad en De Mens waarin ik de hectiek van de stad probeer weer te geven:

Volgende week proberen de kleuren nog feller te maken.

---

Bij Wurth in Den Bosch is een (gratis toeganklijke) tentoonstelling over Hundertwasser, verlengd tot december 2012.

---

Volgende week laatste les. De cursus er weer op tot eind september voor wie door wil gaan. Eerst nog eind-tentoonstelling. 27 mei, inleveren 14-16 mei of bij de laatste les. Bovendien hebben we 30 mei een afsluitende buitenles en komen er bij voldoende belangstelling nog maxiamal 3 woensdagmiddagen om buiten te schilderen.

Mijn broer vroeg het al op de Wordfeud chat: ‘Wat doen jullie nu op zaterdagmiddag?’

Wij gingen op zaterdagmiddag altijd naar ‘ons thuis’. Negenendertig jaar en een paar maanden lang, zolang we getrouwd zijn. Eerst had ik er mijn eigen ‘hof’, zeg maar volkstuintje, en ik hielp mijn vader met voorkomende dingen. Mijn lief ging mee en later ook de kinderen. In die tijd was het vechten om wie de fles mochten geven, in 1975 waren mijn jongste zusters tieners.

Gaandeweg ging ik meer doen naarmate mijn vader ouder werd. Na 1996 toen ons vader overleed en eigenlijk ook al eerder was ik min of meer ‘de baas van achter de stal en achter de kiepekooi’, inclusief die stal en kiepekooi – eigenlijk alles buiten huis en de misse (erf).

Mijn hartstilstand kreeg ik er, we waren toen bij ons moeder -  het was op een zaterdagmiddag.

Nadat het huis verkocht werd in 2005 bleef de zaterdagmiddag onze vaste dag, toen naar het bejaardenhuis.

Op 3 maart 2012 is ons moeder overleden. De eerste weken waren we druk met van alles regelen en de kamer leeghalen. Vorige week hadden we op zaterdagmiddag de verjaardag van mijn oudste broer en zijn vrouw, anders dan anders want we hoefden ons moeder niet op te halen, normaal zou dat wel geweest zijn, het was immers zaterdagmiddag.

Vandaag hadden we niks. Voor het eerst dat we thuis bleven en niet hoefden af te melden of te horen hadden gekregen dat ze ergens heen moest.

‘Wat doen jullie nu op zaterdagmiddag?’

Ik ben vanmiddag bezig geweest het houthok achter in de tuin leeg te halen. Ik ga het houthok vernieuwen. Nadat ik met de buurman zijn laurier zodanig gesnoeid heb, dat je het scheve en deels aangebouwde houthok vanuit hun tuin ziet. Het houthok staat er dertig jaar, bijna vanaf het begin dat we hier wonen.

‘Wat doen jullie nu op zaterdagmiddag?’

Ik heb de tegenvraag gesteld: ‘En wat doen jullie op de zondagmiddag?’, hun dag.

‘Wordfeud?’ was zijn antwoord.

Even wennen…