Gepost door: gijssterks | 12 augustus 2005

Mijn Verhaal

Dit is het begin van mijn weblog. Ik ben mijn weblog nu gestart als aanvulling / eerste fase voor Mijn Verhaal. Ik heb 13 november 2004 een hartstilstand gehad. Na 6 weken ziekenhuis (4 in Den Bosch, 2 in UMC Utrecht) ben ik 23 december thuisgekomen met een ICD (Inwendige Cardioverter Defibrillator) Zie www.sidned.nl voor informatie wat dat is.



Hier volgt Mijn Verhaal. Ik heb dit toegevoegd op 3 januari 2006. Toen ik er aan toe was. Toen wij er aan toe waren


Zie ook 13 augustus, Het Verhaal van mijn lief.



Mijn verhaal

Mijn naam is Gijsbert, voor de meesten Gijs, geboren 28/07/1950, 186cm, 92kg, sinds 1973 getrouwd, 2 zoons (1975, 1977), beiden uitwonend. Dit verhaal is een samenvatting van mijn dagboekaantekeningen.

Ik weet het alleen van horen zeggen: op 13 november 2004 ’s middags iets voor vijf uur ’s middags heb ik een hartstilstand gehad. Het gebeurde bij mijn moeder waar we zoals gewoonlijk op zaterdagmiddag op bezoek waren. Mijn vrouw kan reanimeren, ze organiseert al zo’n 20 jaar cursussen en herhalingen in ons dorp. Ze zat naast me. Mijn jongste zoon was er ook, hij belde 112 en zo, mijn vrouw kon zich concentreren op reanimeren. De huisarts, die al gebeld was, kwam en nam het over. De ambulance kwam en ik kreeg shocks. 5 in totaal ter plekke, nog 2 in ambulance en nog 1 in het ziekenhuis. Voor mij zijn deze eerste dagen niet emotioneel beladen, ook later niet. Ik weet hier niets van. Voor de naasten des te erger. De grote vraag was: Hoe komt ie eruit?

Den Bosch.

Mijn eerste herinneringen stammen van 17 november. Ik lig in het ziekenhuis, aan de telemetrie (stickers op de borst met draden naar een kastje, de zender die via antennes aan het plafond de ECG-monitor aanstuurt die permanent bewaakt wordt). Een infuusnaald in de arm voor geval van nood, die wordt twee maal daags doorgespoten om hem open te houden. Ik voel me lek gestoken en vind gaandeweg allerlei gaten van naalden, injecties en infusen van de dagen ervoor. Bij reanimatie gebeurt er van alles. Wisten we niet. Bijvoorbeeld dat er maagzuur en zo in de longen kan komen. Eerste week een antibioticakuur tegen longontsteking. Gereanimeerd worden is pijnlijk. Wekenlang gebruik ik paracetamol tegen de pijn, vooral ’s nachts, want mijn borstbeen is flink gekneusd We nemen de maat, het is de vorm van de hand van mijn vrouw. Ik denk extra aan haar. Voor de rest krijg ik eigenlijk alleen maar mijn medicijnen tegen hoge bloeddruk en een aspirientje als bloedverdunner. Niet douchen, wassen aan de wastafel. Vanwege de telemetrie. Ik ben een risicopatiënt. Ik hoor hoeveel geluk ik gehad heb. Pakweg 6% overleeft een reanimatie. Meestal met ‘restschade’, te vaak verpleeghuis. Er volgen onderzoeken. Longfoto’s. Katheterisatie van de aders rond het hart. Fietstest. Echo’s. Gelukkig zijn de onderzoeken niet meteen. Ik zou er niet tegen gekund hebben, ik moet nog wennen aan het idee in het ziekenhuis te liggen. Bij de katheterisatie vertelt de cardioloog dat ik die patiënt ben van de test ‘Hoeveel is 100 – 7 / – 7 / – 7’ etc. Hij zei: ‘Ik kon hem amper bijhouden!’. Voor mij een groot compliment en een teken hoe goed ik er uitgekomen ben qua hersenen. Andere patiënten op de hartafdeling hebben meest hartinfarcten, verstoppingen in de aders en ‘kleinere’ hartritmestoornissen. Op het laatst was er iemand die ook gereanimeerd was. Heel confronterend, hij was niet aanspreekbaar, kon na een week nog niet slikken. Het bizarre van de situatie is dat ik lichamelijk eigenlijk gezond ben. Ook later zullen ze niets vinden. Ik kan alles, hoewel de intensive care afdeling niet goed is voor je gestel. Ik ben een gezonde tijdbom, ik mankeer niets, maar kan elk ogenblik dood neervallen. Mijn wereld is 110 stappen lang, tot het einde van de gang. Einde van mijn wereld. Medepatiënten vertellen waar ze het meeste naar verlangen als ze straks uit het ziekenhuis zijn. Een scala van etenswaren passeert de revue, van boerenkool stamppot zoals ze die alleen thuis maken tot frikadellen met uitjes, extra mayonaise en piccalilly. Ik wil alleen maar naar thuis op de bank zitten samen alleen met mijn vrouw. Ik slaap slecht, ook met een slaappil. De verpleegsters zijn lief. Ik heb het moeilijk. Hoe druk ze het ook hebben, er is altijd tijd voor je als je het moeilijk hebt. Een hand op de knie of schouder. En gelukkig geen positivisme zoals opmerkingen dat het morgen weer beter wordt. Daar zit ik niet op te wachten, ik moet de dag van vandaag overleven. Al snel, nog voordat ik bij was, hoort mijn vrouw dat voor mijn probleem de ICD de oplossing is. Een schoonzuster kreeg 2 jaar geleden een ICD. We weten wat een ICD is, de folder van de Hartstichting staat in de boekenkast. Ze zeggen dat de ICD snel geplaatst wordt, in 3 dagen kun je thuis zijn. Ik weet dat mijn schoonzuster die ook in het UMC geweest is daar 2 weken geweest is, ook daar volgen nadere onderzoeken. Ik geloof alles en zie het wel. Ik ken de ICD. Ik vertrouw de ICD. En niet alleen omdat ik geen keuze heb.

Utrecht.

Op 10 december ga ik met de ambulance en met ECG op de aangesloten monitor naar het UMC in Utrecht. We hebben een gesprek met een verpleegkundige. Er volgen inderdaad nog onderzoeken. Domper is dat er nog geen datum bekend is. Eigenlijk is het zelfs zo dat de cardioloog beslist, op basis van uitkomsten van de onderzoeken, of ik een ICD krijg, of er een andere oplossing is. Hoewel mijn voorgeschiedenis een ICD hoogstwaarschijnlijk maakt. Ik heb het gevoel dat ik steeds verder van huis raak – maar verwacht dat het goed zal komen. Mijn streefdatum blijft: voor Kerstmis thuis. Dat is nog 2 weken. Ik kom op een 2 persoonskamer te liggen. Er ligt iemand die ‘iets met me gemeen heeft’. Vrouw, 40, getrouwd, 2 kinderen. Hartstilstand op 13 november 9 uur, een arts stond naast haar en heeft haar gereanimeerd. Ze heeft er ook niets aan overgehouden en is hier sinds gisteren, ook voor een ICD. We kunnen goed met elkaar overweg. Een verademing buiten ‘Den Bosch’. Onafhankelijk van elkaar zappen naar dezelfde tv-programma’s. Emotioneel verschillen we veel. Zij is er veel koeler onder, afstandelijk bijna. Wel lijden we beiden aan het ‘Dat Weet Ik Ook Nog’ syndroom. Bijvoorbeeld als Twee voor Twaalf op tv is. Wij besluiten dat we op 21 december een ICD zullen krijgen, alleen weten ze dat nog niet hier in het ziekenhuis. En dan gaan we donderdag naar huis, mooi op tijd voor kerstmis. Hebben ze ook nog een dag speling, maar het kan een beetje krap zijn. Verschil met Den Bosch is dat het infuus uit de arm gaat. Ze leggen er wel een aan als het nodig is. Later zou ik willen dat ze het hadden laten zitten, niet iedereen is even handig in het prikken voor een infuus (en het zat zo goed). Maar het grootste verschil is dat we mogen douchen. Het kastje zit in een zakje. En dat zakje kan ondersteboven en is dan min of meer waterdicht. Wat is douchen toch lekker als je een maand niet geweest bent! De stickers hier laten makkelijker los dan in Den Bosch, soms meer dan eens per nacht. Ze proberen dan wel te wachten tot je wakker bent, kunnen ze zien op de monitor die op de afdeling is. Ik realiseer me voor het eerst echt dat ik hartpatiënt ben. Nu en voor de rest van mijn leven. Ik heb het daar moeilijk mee. Er volgen enkele onderzoeken. Longfoto’s. Op de kamer twee keer een testje met een infuus, bij een ervan wekken ze een hartritmestoornis op, toch wel een beetje vervelend. Een uitgebreide hartecho, uitgebreider dan die in Den Bosch gedaan was. En dan het Electro-Fysiologisch Onderzoek (EFO) waarbij ik een hartstilstand krijg. Met bijna-dood ervaring. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als gedurende deze 1 a 2 seconden, zo kort was het volgens de dokter en de assistenten. Tenslotte is er een MRI-scan (schijfjes foto’s). Deze is nodig om het hart nog eens heel goed te bekijken. En de MRI kan nooit meer als je een ICD hebt. Een goed gesprek met de maatschappelijk werkster. Mijn emoties zijn normaal. Er gebeuren dingen waar ik geen invloed op heb, bijvoorbeeld omdat ik van de wereld was. Er moet heel veel verwerkt worden, met name de hartstilstand zelf. En voor mijn vrouw het reanimeren zelf. Dit heeft tijd nodig, veel tijd. Dat ik veel tijd nodig zal hebben is iets wat ik steeds hoor. Vrijdag 17 december rond 19 uur hebben we een gesprek met de cardioloog. Definitief een ICD. Dinsdag gaat ie erin. En dan donderdag naar huis. Voor mijn probleem bestaan wel medicijnen, met bijwerkingen, maar ze werken hooguit 70 a 80%, en dat is niet genoeg. Als de ICD doorgemeten / ingesteld is op donderdagmorgen kunnen de stickers en het kastje eraf, en mijn vrouw kan me komen ophalen. Ik Mag Naar Huis!! Thuis met Kerstmis!!

Weer thuis.

Thuiskomen is zwaar. Vooral zo vlak voor Kerstmis. Emotioneel heel zwaar voor iedereen. Veel steun van de omgeving. Tranen met tuiten. Ook veel bloemen en nog meer kaarten. Bij veel kerstkaarten een persoonlijk nootje. Fysiek is de operatie niet zwaar geweest maar de operatiewond is wel erg pijnlijk. Leven op Paracetamol. Veel erger is de angst in het begin om alleen te zijn buitenshuis. En voor mijn vrouw om mij alleen te laten, al is het voor een boodschap. Het leven is nu ingedeeld in kleine stapjes van De Eerste Keer Sinds Het Ding. De eerste keer alleen de honden uitlaten. De eerste keer aangesproken worden op straat terwijl je alleen bent. De eerste keer naar de groenteboer. De eerste keer alleen thuis en mijn vrouw is werken. De eerste keer naar de stad. De eerste keer door een detectiepoortje (ik heb zo vaak gehoord dat het geen kwaad kan dat het doodeng is). Het praten over het gebeurde blijft emotioneel, natte ogen en zo, maar niet moeilijk. Ik denk dat het soms moeilijker is voor de andere. De eerste 6 weken last van huilbuien, gelukkig als ik alleen ben of met z’n tweeën. Moeilijk zijn de vlagen van vermoeidheid. Plotseling in een gesprek, na een uur of zo, voel ik me wegzakken en ben ik geestelijk voor een kwartier of zo afwezig, kan het niet meer bijhouden, helemaal weg terwijl ik lijk te luisteren, lijkt het ergst voor mezelf. Ik heb een limiet aan wat ik op een dag aankan, eigenlijk niet meer dan een paar ontmoetingen, afhankelijk van hoe diepgaand het contact is. De algemene conditie was flink achteruit gegaan in de 6 weken. Met langzaam opbouwen is mijn conditie eind januari toch weer op peil. Eind januari wandel ik in mijn eentje een uur zonder probleem. In februari wordt de ICD gecontroleerd en nemen we een paar dagen vakantie in een huisje aan zee. Met zijn tweetjes, met de honden. Ook in februari ga ik voor het eerst weer naar het werk. Ik wil eigenlijk meer dan de Arbo-dienst. Voor mezelf denk ik met Pasen weer te beginnen als ik mijn rijbewijs weer heb. Parttime, eind mei 100%. Arbo-dienst denkt in andere termijnen, al houden ze me niet tegen. Ondertussen gebeurt er van alles. Het gaat niet goed met mijn moeder, 84 is ze. Hartritme-stoornissen. Na ziekenhuis kan ze niet meer zelfstandig wonen en gaat ze naar een verzorgingshuis. Ze heeft mijn hartstilstand meegemaakt, die 13e november, ze was erbij. Het gebeuren met mijn moeder doet me emotioneel gezien veel. En het betekent ook ‘einde ouderlijk huis’. Het gaat me allemaal te snel. Te veel. Ik ga voorlopig nog niet werken. Maar niet alles is somber. Mijn jongste zoon trouwt. Geweldige dag. Ik ben doodmoe, net zo moe als de anderen. En heb de hele dag genoten. Ik geniet van het plotselinge voorjaar. Ik wandel en fiets. Ik ben ook gewoon blij dat ik leef, gezond ben, hiervan kan genieten, dat de band tussen mij en mijn vrouw zo mogelijk nog hechter is geworden.

Weer werken – I

In de voorbije tijd had ik wel wat gewerkt. Verbinding vanaf thuis, ik zit in de IT. Nadat ik op 9 april weer mag autorijden is 19 april dan mijn eerste ‘echte’ werkdag. Therapeutisch, 2 uur. En meteen weet ik dat de mensen die het weten kunnen weer eens gelijk hebben. Het is dodelijk vermoeiend. Ik was gewaarschuwd. De dinsdag werk ik van kwart voor negen en ga ik na de pauze naar huis, vrijdag ben ik al om half twaalf weg. De dinsdag ben ik total-loss, vrijdag lijkt het iets beter te gaan maar zaterdag blijk ik nog dood en doodmoe. Ik krijg zelfs ruzie met mijn vrouw, zij denkt dat ik wil bewijzen dat mijn hersens goed zijn. Dat ik denk dat ik niet goed kan denken en dat niet zeg en zij wil dat niet meteen zo zeggen en… Stom, deze fout hadden we nog niet gemaakt in al die maanden. In het evaluatiegesprek met de Arbo-dienst na 4 keer werken komen we tot de conclusie dat ik toch teveel gewild heb, ik ging voor het eerst met de auto naar het werk en was daar en ik wilde ook werk doen. Fout. Teveel. Vakantie en dan rustig opnieuw beginnen.

Vakantie.

We gaan op vakantie naar Rhodos. Goede vakantie gehad, natuurlijk is het af en toe wel slikken. Ik merk dat ik op ‘gehoorafstand’ van mijn vrouw wil blijven, toen ik haar even kwijt was kostte het me veel moeite niet in paniek te raken. Maar het feit dat we dit gedaan hebben en dat het allemaal goed gegaan is geeft me het gevoel dat ik/we niet weer een stapje maar wel twee grote stappen vooruit gegaan zijn.

Weer werken – II.

30 mei ga ik weer werken, ik probeer 3×3 uur. Het valt niet mee. Uitgeput kom ik thuis Als ik 3 juni weer met de verzuimbegeleidster spreek gaat het niet over langer werken, maar of 3×3 te handhaven is. Ik spreek af, ook in het weekend met mijn vrouw, dat ik naar huis ga als ik moe ben, niet als de drie uren vol zijn. Eigenlijk ben ik nu zelf mijn grootste tegenstander, al klinkt dat misschien zwaarder dan het is, ik ben niet depri, ik bedoel dat ik mezelf dezelfde hoge eisen opleg als altijd. Niemand jaagt me op of zo. Maar ik krijg soms als ik ga werken het gevoel of ik naar de tandarts moet, wetende dat ie gaat hakken en snijden. Op het werk worden een aantal veranderingen in de organisatie voelbaar. Ook gevolg voor mijn eigen functie, volgend jaar. Ik kan me er niet druk over maken. Te ver vooruit. Om verder te komen heb ik midden juni met mijn vrouw, en daarna ook met de Arbo-dienst gesproken over ‘hulp van buitenaf’. Beiden staan er achter. 23 juni praten we met iemand van het bedrijfsmaatschappelijk werk. Over vermoeidheid en oorzaken. Ik denk in weken en wil dat het zo gauw mogelijk over is, hij stelt dat dit een kwestie is van maanden zo niet jaren. Zijn conclusie is ook dat ik te hoge eisen aan mezelf stel. Ik wist dat eigenlijk ook wel. Zijn stelling is dat ik in me moet richten op GENIETEN (grootste woord in zijn aantekeningen). Ik moet niet proberen mezelf te bewijzen, hoeft niet, niet voor mij, en ook niet voor anderen. Ik moet de gedachte aan 40 uur werken uit mijn hoofd verbannen. Het helpt iets, maar niet veel. 3 keer in de week werk ik. 3 keer in de week overweeg ik om de handdoek in de ring te gooien wat werken betreft: als ik tranen in mijn ogen heb van pure ellende als ik naar huis ga of thuis ben na mijn 3 uur werken. Ik vind het vooral vervelend voor mijn vrouw. Het is erg moeilijk. Geestelijk doodmoe. Niks doen, sigaartje roken (foei !), eten, effe zitten, soms slapen. Maar: 2 uur wandelen of fietsen gaat goed. Leg dat maar eens uit. Het ergste is, achteraf, dat ik het gevoel heb iets nuttigs te doen voor het baasje c.q. gebruikers van de computersystemen die ik ondersteun. Ze hebben me nog steeds echt nodig, het doet me goed, het gevoel dat ze mijn service echt gemist hebben. En ik laat me van de andere kant ook weer gek maken. Als ik op 11 juli weer bij de verzuimbegeleidster zit spreken we af dat ik in principe 2x per week op het werk kom en ook een dagdeel thuis werk. Minder druk op me. We doen ook leuke dingen. Fietsen. Wandelen. Genieten van elke mooie dag. Als ik niet werk. Maar 13 juli is een dag waarop alles mis dreigt te gaan. Duizelig tijdens het wandelen ’s avonds. Vertel het thuis luchtig. Maar de dagen erna breekt me dat op. Bang dat ‘het’ weer gebeurt. Achteraf blijkt dit een bijna-ICD-shock geweest te zijn. Ik werk nu 3 x 3 uur per week, waarvan 1x thuis. Soms gaat dat goed. Vind ik. In augustus pakken we meer leuke dingen op, we begonnen genieten te verwaarlozen. We fietsen een toertocht, 81 km. Naar Sail’05. We leren steeds meer hoe de geest werkt: Als het moeilijk wordt vallen we terug in de cocon van huis & haard, zoeken we bescherming. We moeten dit niet doen, er op uit, leuke dingen doen buitenshuis!


Vanaf dit tijdstip, half augustus, hou ik deze weblog bij, http://www.gijss.web-log.nl waarop je kunt lezen hoe het verder met me gegaan is. En hoe het nu gaat. ICD maar ook andere zaken. Mijn leven. Om kort te gaan: tot eind 2005: Werken blijft een ramp. Eind augustus gooi ik de handdoek in de ring. Ik kan het niet meer. Werken. 2 dagen later, op vrijdagmorgen onder de douche, volgen mijn eerste 2 ICD shocks. Maandag onder het eten koken weer eentje. Er breekt iets in me. De shocks heb ik overleefd. De grootste schrik ervan is voorbij. Maar tot september was de hartstilstand een eenmalig iets geweest. Nu niet meer. Werken is verleden tijd. Onvoltooid verleden tijd. Ik heb het aanbod geaccepteerd om volgend jaar met pensioen te gaan. Vlak voor mijn 56e verjaardag. Goed geregeld. We beginnen aan de volgende levensfase.


Mijn Verhaal is toegevoegd op 3 januari 2006. Op datum 13 augustus zie je het verhaal van mijn lief.

De lange versie van dit verhaal, over de eerste twee jaren vanaf de hartstilstand, is uitgegeven als boek.Klik hier voor meer hierover.


Responses

  1. Hallo Gijs,
    Ik heb met volle aandacht jouw verhaal en ook je weblog helemaal gelezen. Zo zie je maar weer hoeveen een mens can incasseren. Bij jou is het allemaal wat langer geleden en je hebt dus in het dagelijks leven na het voorval al heel wat meer meegemaakt dan ik. Bij mij is alles nog nieuw en geen dag hetzelfde. Ik moet mijn eigen lichaam nog volledig leren kennen en op tijd toegeven dat het viir die dag genoeg is geweest.
    Dit wil nog niet zo erg lukken en ga dus ook nog regelmatig over mijn grenzen heen, wat ik natuurlijk flink moet bezuren nadien of de volgende dagen. Ik heb hetgeen wat gebeurt is totaal nog niet geaccepteerd, laat staan dat ik het verwerkt heb, dus heb nog een erg lange weg te gaan
    Mijn complimenten voor je weblog en ik zal er nog regelmatig even een kijkje nemen.
    Heel veel sterkte voor jou en je gezin.
    Lienie

  2. Hallo Gijs,
    Ik heb met volle aandacht jouw verhaal en ook je weblog helemaal gelezen. Zo zie je maar weer hoeveel een mens kan incasseren. Bij jou is het allemaal wat langer geleden en je hebt dus in het dagelijks leven na het voorval al heel wat meer meegemaakt dan ik. Bij mij is alles nog nieuw en geen dag hetzelfde. Ik moet mijn eigen lichaam nog volledig leren kennen en op tijd toegeven dat het voor die dag genoeg is geweest.
    Dit wil nog niet zo erg lukken en ga dus ook nog regelmatig over mijn grenzen heen, wat ik natuurlijk flink moet bezuren nadien, of de volgende dagen. Ik heb hetgeen wat gebeurt is totaal nog niet geaccepteerd, laat staan dat ik het verwerkt heb, dus heb nog een erg lange weg te gaan
    Mijn complimenten voor je weblog en ik zal er nog regelmatig even een kijkje nemen.
    Heel veel sterkte voor jou en je gezin.
    Lienie

  3. hallo gijs mijn moeder is zaterdagavond overleden door een hartstilstand ze is na de reanimatie niet meer bij geweest en na 72 uur was het gebeurt ik heb je verhaal gelezen en put kracht uit een aantal punten dat ze er niets van gemerkt heeft en je zei dat die 2 seconden de mooiste waren ik hoop dat je hart goed blijft werken en wens jouw en je vrouw nog een lang leven toe gr gerrit
    12 07 06

  4. beste gijs ik weet wat jullie voelen mijn man gebeurde het 6 junie in de tuin hartritme stoornissen hartstilstand 3 dagen coma is er wel goed uitgekomen maar alles is veranderd ook een icd ingeplant is nu bijna drie jaar geleden werkt ook weer maar is erg veranderd gauw boos vaak aggressief et meer dezelfdew man erg moeilijk voor mij

  5. beste gijs ik weet wat jullie voelen mijn man gebeurde het 6 junie in de tuin hartritme stoornissen hartstilstand 3 dagen coma is er wel goed uitgekomen maar alles is veranderd ook een icd ingeplant is nu bijna drie jaar geleden werkt ook weer maar is erg veranderd gauw boos vaak aggressief et meer dezelfdew man erg moeilijk voor mij

  6. beste gijs ik weet wat jullie voelen mijn man gebeurde het 6 junie in de tuin hartritme stoornissen hartstilstand 3 dagen coma is er wel goed uitgekomen maar alles is veranderd ook een icd ingeplant is nu bijna drie jaar geleden werkt ook weer maar is erg veranderd gauw boos vaak aggressief et meer dezelfdew man erg moeilijk voor mij

  7. Hallo Gijsbert,
    Bij zuurkool past natuurlijk alleen maar een Gewurstaminer !
    -ik heb altijd gedacht dat jij elke avond in de Elzas chiq zakelijk dineerde-
    hart. gr., leo.
    °°°°°°°°°°°°°°°°°°°

  8. Hallo Gijsbert,
    Bij zuurkool past natuurlijk alleen maar een Gewurstaminer !
    -ik heb altijd gedacht dat jij elke avond in de Elzas chiq zakelijk dineerde-
    hart. gr., leo.
    °°°°°°°°°°°°°°°°°°°

  9. Hallo Gijs,
    Met interesse heb ik uw verhaal gelezen. De Hartstichting (hier werk ik) start binnenkort met een campagne rond het thema hartstilstand. Heel beknopt willen we mensen hiermee stimuleren te leren reanimeren (“weet u wat u moet doen?”) en ook aandacht vragen voor het plaatsen van AED’s (Automatisch Externe Defibrillatoren) in openbare ruimten.
    In dit kader ben ik op zoek naar mensen die een hartstilstand hebben overleefd dankzij een reanimatie. Ik zou graag in contact met u komen. Zou u mij uw telefoonnummer willen mailen, zodat ik telefonisch contact op kan nemen?
    Met vriendelijke groet,
    Nederlandse Hartstichting
    Sandra Doornewaard

  10. Hallo Gijs,
    Met interesse heb ik uw verhaal gelezen. De Hartstichting (hier werk ik) start binnenkort met een campagne rond het thema hartstilstand. Heel beknopt willen we mensen hiermee stimuleren te leren reanimeren (“weet u wat u moet doen?”) en ook aandacht vragen voor het plaatsen van AED’s (Automatisch Externe Defibrillatoren) in openbare ruimten.
    In dit kader ben ik op zoek naar mensen die een hartstilstand hebben overleefd dankzij een reanimatie. Ik zou graag in contact met u komen. Zou u mij uw telefoonnummer willen mailen, zodat ik telefonisch contact op kan nemen?
    Met vriendelijke groet,
    Nederlandse Hartstichting
    Sandra Doornewaard

  11. Wat een dapper verhaal allemaal, goddank dat u nog leeft…
    mvg,
    p

  12. Wat een dapper verhaal allemaal, goddank dat u nog leeft…
    mvg,
    p

  13. beste gijs,
    ik snap precies wat je bedoelt ,heb nl hetzelfde meegemaakt op mijn 34 kreeg ik een zwaar hartinfarct en daarop ben ik gereanimeerd ,maar gelukkig zijn we er nog .
    ondanks we wel sneller moe zijn xxxxx jolanda

  14. Hallo,
    Heb op 5 mei jl hetzelfde meegemaakt en ben blij iemand met een zelfde ervaring c.q verhaal te lezen. Heel herkenbaar vooral de vermoeidheid, heb sinds 5 dagen een icd en ben sinds 3 dagen weer thuis.
    Ben 43 jr en zal helemaal opnieuw moeten beginnen gelukkig niet veel aan mijn hartstilstand van ruim 14 min overgehouden dankzij de reanimatie van mijn vrouw.
    Zal regelmatig je weblog volgen.
    gr
    Michel

  15. Hallo,
    Heb op 5 mei jl hetzelfde meegemaakt en ben blij iemand met een zelfde ervaring c.q verhaal te lezen. Heel herkenbaar vooral de vermoeidheid, heb sinds 5 dagen een icd en ben sinds 3 dagen weer thuis.
    Ben 43 jr en zal helemaal opnieuw moeten beginnen gelukkig niet veel aan mijn hartstilstand van ruim 14 min overgehouden dankzij de reanimatie van mijn vrouw.
    Zal regelmatig je weblog volgen.
    gr
    Michel

  16. Beste Gijs,
    Ik ben 54 jaar en ik heb op 26 maart 2008 hetzelfde meegemaakt. Ben wel al na twee dagen uit de coma gekomen. Klaarblijkelijk tamelijk ongeschonden.
    Ik heb mezelf uit het ziekenhuis gepraat en ben veel te vlug weer gaan werken (13 mei). Krankzinnig, dus.
    Ik ben nu dodelijk vermoeid, na 1 uur vergaderen heb ik barstende hoofdpijn en elk event of non-event maakt zoveel emotionele gevoelens bij me los dat ik denk eronder door te gaan (ik ben directeur bij het Belgische Rekenhof).
    Bovendien lijd ik aan angstaanvallen, omdat er nog steeds geen precieze ooraak voor mijn hartstilstand is gevonden (buiten een verdikte hartspier).
    6 mei moet ik weer eens naar het UZA, nu om te zien of ik kandidaat ben voor een ICD. Ik hoop het, alles is beter dan in die onzekerheid te leven.
    En ik ben dan ook nog iemand die voor de buitenwereld (= het werk) altijd doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Nooit zwakheid tonen, nietwaar.
    Wat een klaagzang, hè. Maar je verhaal is zo herkenbaar. Het doet goed zoiets te lezen. In het Nederlandse taalgebied is er weinig over te vinden, dus bedankt voor deze blog.
    Hartelijke (sic) groeten,
    Diana uit Antwerpen.

  17. Beste Gijs,
    Ik ben 54 jaar en ik heb op 26 maart 2008 hetzelfde meegemaakt. Ben wel al na twee dagen uit de coma gekomen. Klaarblijkelijk tamelijk ongeschonden.
    Ik heb mezelf uit het ziekenhuis gepraat en ben veel te vlug weer gaan werken (13 mei). Krankzinnig, dus.
    Ik ben nu dodelijk vermoeid, na 1 uur vergaderen heb ik barstende hoofdpijn en elk event of non-event maakt zoveel emotionele gevoelens bij me los dat ik denk eronder door te gaan (ik ben directeur bij het Belgische Rekenhof).
    Bovendien lijd ik aan angstaanvallen, omdat er nog steeds geen precieze ooraak voor mijn hartstilstand is gevonden (buiten een verdikte hartspier).
    6 mei moet ik weer eens naar het UZA, nu om te zien of ik kandidaat ben voor een ICD. Ik hoop het, alles is beter dan in die onzekerheid te leven.
    En ik ben dan ook nog iemand die voor de buitenwereld (= het werk) altijd doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Nooit zwakheid tonen, nietwaar.
    Wat een klaagzang, hè. Maar je verhaal is zo herkenbaar. Het doet goed zoiets te lezen. In het Nederlandse taalgebied is er weinig over te vinden, dus bedankt voor deze blog.
    Hartelijke (sic) groeten,
    Diana uit Antwerpen.

  18. ik heb 8 mei jl een hartstilstand gehad. Op vakantie in oirschot. Mijn man (politieagent) heeft me stabiel gehouden tot de ambulance kwam. Toen die het terrein opreed hield mijn hartje er pas helemaal mee op. Fred zegt dat ik heb gewacht omdat ikhem de reanimatie niet aan wilde doen. Wie weet. Hij heeft er nog veel moeite mee. Verder lijkkt mijn situatie op die van jou, ik moet nog een een lange weg door. Hoe om te gaan met de bedrijfsarts etc?? Ik voel van alles in mijn lijf, wasa dat daarvoor ook al? Soms wel soms niet denk ik. Ik hoop deze week iets van revalidatie te horen, mijn laatste 2 weken in het ziekenhuis waren niet echt heel fijn. Veel miscommunicatie of eigenlijk meestal geen communicatie. Ik ga je boek bestellen en hoop het te kunnen lezen.
    Bedankt alvast

  19. ik heb 8 mei jl een hartstilstand gehad. Op vakantie in oirschot. Mijn man (politieagent) heeft me stabiel gehouden tot de ambulance kwam. Toen die het terrein opreed hield mijn hartje er pas helemaal mee op. Fred zegt dat ik heb gewacht omdat ikhem de reanimatie niet aan wilde doen. Wie weet. Hij heeft er nog veel moeite mee. Verder lijkkt mijn situatie op die van jou, ik moet nog een een lange weg door. Hoe om te gaan met de bedrijfsarts etc?? Ik voel van alles in mijn lijf, wasa dat daarvoor ook al? Soms wel soms niet denk ik. Ik hoop deze week iets van revalidatie te horen, mijn laatste 2 weken in het ziekenhuis waren niet echt heel fijn. Veel miscommunicatie of eigenlijk meestal geen communicatie. Ik ga je boek bestellen en hoop het te kunnen lezen.
    Bedankt alvast

  20. Beste Gijs,
    Op zoek was ik naar een plaatje van een “nette jas” voor mijn gedicht hierover.
    ik zal dat plaatje niet gebruiken. Teken zelf wel digitaal een jas.
    Heb je verhaal en dat van je vrouw gelezen. Fantastisch dat je zo heerlijk kunt schilderen en dat je samen met je vrouw geniet van het bestaan rondom die schone Dommel.
    Mijn bouwjaar is 1947 en ik woon in deze Dommelse omgeving. Ik geniet van de WAO.
    Schilderen en marmermozaïeken, kalligraferen, gedichten maken,fietsen, wandelen en zwemmen zijn mijn hobbies.
    Fijne dag, groeten voor jou en je dijk-van-een-vrouw, Mari-Anne

  21. Hoy Gijs,
    Heel mooi deze site en je boek, super.
    Ben van ”57 en sinds 3 jaar lid v.d. club.
    2 jaar terug nog stilstand gehad.
    Mijn vrouw heeft alles zien gebeuren, ik weet natuurlijk bijna niets meer.
    Begrijp hier alles heel goed en herkenbaar.
    Wij zijn de ervaringsdeskundigen, echt.
    Je hebt ook een toffe vrouw, te gek.
    Wens jullie en alle anderen hier nog een mooi en gelukkig leven.
    Geniet.
    groetjes, cees.

  22. Hoy Gijs,
    Heel mooi deze site en je boek, super.
    Ben van ”57 en sinds 3 jaar lid v.d. club.
    2 jaar terug nog stilstand gehad.
    Mijn vrouw heeft alles zien gebeuren, ik weet natuurlijk bijna niets meer.
    Begrijp hier alles heel goed en herkenbaar.
    Wij zijn de ervaringsdeskundigen, echt.
    Je hebt ook een toffe vrouw, te gek.
    Wens jullie en alle anderen hier nog een mooi en gelukkig leven.
    Geniet.
    groetjes, cees.

  23. Hallo Gijs,
    Ik heb uw verhaal gelezen, en ook hoe u nu geniet van elke minuut van de dag.
    U zult zichzelf van geluk prijzen met zo’n wereldse vrouw.
    3 augustus j.l. kreeg mijn vader een hartinfarct, zakte in elkaar en volgens een buitenstaander kwam de ambulance na 3 min.
    Mijn moeder was erbij.
    In dat ze met hem bezig waren kreeg hij een hartstilstand. Nu 3 dagen later nog in coma en een longontsteking erbij. Wel positief is dat zijn hart heel sterk is maar daarentegen zeggen de artsen dat hij 10 min. geen zuurstof heeft gekregen.De grootste vraag is nu: komt hij eruit en HOE komt hij eruit?Ook moet hij nog vervoerd worden naar Nederland, want ze waren gezellig een dagje naar Brussel.
    Ik probeer zoveel mogelijk naar hem toe te gaan (jongste dochter 37). mijn vader is 67 jaar.
    Vanwege de afstand is het bijna onmogelijk.
    mijn moeder en zus hebben er een andere mening over (om hem te bezoeken).
    Ik weet niet meer wat ik moet denken.
    Ik ben wel opgelucht dat ik uw verhaal heb kunnen lezen.
    Geniet lekker met elkaar van alles wat u lief is en ik wens u ondanks enkele gebreken
    een heel gelukkig leven.
    Groetjes Peggy

  24. Hallo Gijs,
    Ik heb uw verhaal gelezen, en ook hoe u nu geniet van elke minuut van de dag.
    U zult zichzelf van geluk prijzen met zo’n wereldse vrouw.
    3 augustus j.l. kreeg mijn vader een hartinfarct, zakte in elkaar en volgens een buitenstaander kwam de ambulance na 3 min.
    Mijn moeder was erbij.
    In dat ze met hem bezig waren kreeg hij een hartstilstand. Nu 3 dagen later nog in coma en een longontsteking erbij. Wel positief is dat zijn hart heel sterk is maar daarentegen zeggen de artsen dat hij 10 min. geen zuurstof heeft gekregen.De grootste vraag is nu: komt hij eruit en HOE komt hij eruit?Ook moet hij nog vervoerd worden naar Nederland, want ze waren gezellig een dagje naar Brussel.
    Ik probeer zoveel mogelijk naar hem toe te gaan (jongste dochter 37). mijn vader is 67 jaar.
    Vanwege de afstand is het bijna onmogelijk.
    mijn moeder en zus hebben er een andere mening over (om hem te bezoeken).
    Ik weet niet meer wat ik moet denken.
    Ik ben wel opgelucht dat ik uw verhaal heb kunnen lezen.
    Geniet lekker met elkaar van alles wat u lief is en ik wens u ondanks enkele gebreken
    een heel gelukkig leven.
    Groetjes Peggy

  25. Heb eerder een reaktie geschreven, had op 7 mei jl een hartstilstand.
    Ben nu een half jaar verder en eigenlijk gaat het naar behoren, ben weer aan het werk als sales manager. Dat werken valt me niet tegen, gaat eigenlijk naar behoren.
    Ik heb ca 2 maanden intensieve revalidatie gehad gericht op conditieopbouw.
    Ben er zelf mee gestopt omdat ik het idee had er zieker van te worden, het zat tussen mijn oren. Het moeilijkste is nog altijd het accepteren, mag niet gezellig meer een biertje drinken, rook weer wat natuurlijk uit den boze is.In het begin vond ik de ICD wel interessant maar nu vind ik het wel een beetje een eng idee zo’n vreemd ding in je lijf, maarje. Deze maand is in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven een bijeenkomst voor ICD dragers en ik kijk daar erg naar uit. Lijkt me wat om meerdere lotgenoten te zien. Misschien iets voor jullie ??!! Het enige wat ik probeer is mijn leven weer op te pakken en het enigzins inhoudt te geven, een plaatsje.
    Moet nogeen ding kwijt ivm vermoeidheid, bij mij is mijn medicatie aangepast ( beta remmers, carvidol)en ik ben minder moe.
    Iederen sterkte en laat je hoofd niet hangen!!

  26. Heb eerder een reaktie geschreven, had op 7 mei jl een hartstilstand.
    Ben nu een half jaar verder en eigenlijk gaat het naar behoren, ben weer aan het werk als sales manager. Dat werken valt me niet tegen, gaat eigenlijk naar behoren.
    Ik heb ca 2 maanden intensieve revalidatie gehad gericht op conditieopbouw.
    Ben er zelf mee gestopt omdat ik het idee had er zieker van te worden, het zat tussen mijn oren. Het moeilijkste is nog altijd het accepteren, mag niet gezellig meer een biertje drinken, rook weer wat natuurlijk uit den boze is.In het begin vond ik de ICD wel interessant maar nu vind ik het wel een beetje een eng idee zo’n vreemd ding in je lijf, maarje. Deze maand is in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven een bijeenkomst voor ICD dragers en ik kijk daar erg naar uit. Lijkt me wat om meerdere lotgenoten te zien. Misschien iets voor jullie ??!! Het enige wat ik probeer is mijn leven weer op te pakken en het enigzins inhoudt te geven, een plaatsje.
    Moet nogeen ding kwijt ivm vermoeidheid, bij mij is mijn medicatie aangepast ( beta remmers, carvidol)en ik ben minder moe.
    Iederen sterkte en laat je hoofd niet hangen!!

  27. hallo Gijs, lees je verhaal en de reacties. Zie ik een reactie van mezelf erbij staan. dat wist ik niet meer.
    en dat is nog het ergste, mijn brein werkt nog niet optimaal, soms zelfs slecht. Ik heb ook grote moeite met verwerken en accepteren van een nieuwe ik, een nieuw/ander leven. Krijg daarvoor hulp in het RRC van de psycholoog. het gaat echt al beter hoor maar ik moet nog een stukje.
    Wat ik ook moeilijk vind is dat er geen oorzaak gevonden is voor de hartstilstand. Waarschijnlijk spontane spasmes aan de kransslagaders, zonder vernauwingen. Begrijp uit jouw verhaal dat bij jou ook geen oorzaak is gevonden. Hoe ga je daarmee om? Hoe geef je dat een plek?
    Liever had ik een oorzaak dan kun je het verklaren.
    Bedankt voor je web-log en groet Caroline

  28. Caroline,
    ik voel met je mee, verwerken en zo. Als ik terugkijk heeft het bij mij wel zo’n twee jaar geduurd. Pas toen ik na een jaar aanvaard had dat de geestelijke vermoeidheid een probleem was werd het beter, ook de vermoeidheid. De tijd tussen eind 2004 en begin september was eigenlijk achteraf de tijd dat ik bezig was het van me af te zetten, weg te duwen, niet aanvaarden, ‘Ik kan alles nog en alles moet weer worden zoals het was voor de hartstilstand’. Ik heb daarbij goede hulp gekregen van een maatschappelijk werker, ik ben blij te lezen dat je bij het RRC hulp hebt, zoiets is gewoon nodig. Gelukkig is men de laatste jaren veel meer tot het inzicht gekomen dat hulp erg nuttig is. Mij / ons werd die niet echt aangeboden. Eigenlijk pas toen het op het werk niet ging.
    Ik weet nog wel dat ik lang getwijfeld heb, ook dingen die ik vroeger ook niet wist, namen van mensen bijvoorbeeld waar ik altijd slecht in was, steeds die twijfel ‘Ben ik iets kwijt’, jarenlang nog. Nog zelden denk ik eraan, maar bij mij is de hartstilstand over 8 dagen 4 jaar geleden.
    Wat betreft het aanvaarden dat er geen oorzaak gevonden is: Ja dat is moeilijk.
    Wat mij het meest geholpen heeft is de vele onderzoeken. Enerzijds is er het gevoel heb dat alles onderzocht is. Anderzijds is het zo dat niet alles in het leven verklaarbaar is en dat moet je (leren te) aanvaarden. Net zoiets als dat iemand geen kinderen kan krijgen of kanker krijgt terwijl hij gezond leefde of dat iemand een slechte beoordeling krijgt op zijn werk en ontslagen wordt hij / zij zelf niet weet waarom.
    Bovendien geldt ook hier dat tijd helpt. Nu, na 4 jaar is het bij mij nog steeds ‘Onbekend’, en ik heb daar geen moeite meer mee.
    Misschien is het interessant om een stuk over veranderingsprocessen te lezen zoals ik schreef in de weblog http://gijss.web-log.nl/gijss/2006/01/een_nieuw_jaar.html, voor mij achteraf helemaal van toepassing op het gebeurde.

  29. Caroline,
    ik voel met je mee, verwerken en zo. Als ik terugkijk heeft het bij mij wel zo’n twee jaar geduurd. Pas toen ik na een jaar aanvaard had dat de geestelijke vermoeidheid een probleem was werd het beter, ook de vermoeidheid. De tijd tussen eind 2004 en begin september was eigenlijk achteraf de tijd dat ik bezig was het van me af te zetten, weg te duwen, niet aanvaarden, ‘Ik kan alles nog en alles moet weer worden zoals het was voor de hartstilstand’. Ik heb daarbij goede hulp gekregen van een maatschappelijk werker, ik ben blij te lezen dat je bij het RRC hulp hebt, zoiets is gewoon nodig. Gelukkig is men de laatste jaren veel meer tot het inzicht gekomen dat hulp erg nuttig is. Mij / ons werd die niet echt aangeboden. Eigenlijk pas toen het op het werk niet ging.
    Ik weet nog wel dat ik lang getwijfeld heb, ook dingen die ik vroeger ook niet wist, namen van mensen bijvoorbeeld waar ik altijd slecht in was, steeds die twijfel ‘Ben ik iets kwijt’, jarenlang nog. Nog zelden denk ik eraan, maar bij mij is de hartstilstand over 8 dagen 4 jaar geleden.
    Wat betreft het aanvaarden dat er geen oorzaak gevonden is: Ja dat is moeilijk.
    Wat mij het meest geholpen heeft is de vele onderzoeken. Enerzijds is er het gevoel heb dat alles onderzocht is. Anderzijds is het zo dat niet alles in het leven verklaarbaar is en dat moet je (leren te) aanvaarden. Net zoiets als dat iemand geen kinderen kan krijgen of kanker krijgt terwijl hij gezond leefde of dat iemand een slechte beoordeling krijgt op zijn werk en ontslagen wordt hij / zij zelf niet weet waarom.
    Bovendien geldt ook hier dat tijd helpt. Nu, na 4 jaar is het bij mij nog steeds ‘Onbekend’, en ik heb daar geen moeite meer mee.
    Misschien is het interessant om een stuk over veranderingsprocessen te lezen zoals ik schreef in de weblog http://gijss.web-log.nl/gijss/2006/01/een_nieuw_jaar.html, voor mij achteraf helemaal van toepassing op het gebeurde.

  30. Als “toevallige”passant je webside bekeken.
    Informatief en met veel liefde geschreven.
    Ik zocht nog naar een zekere diagnose,maar
    daar gaat het niet om,dat willen weten is mijn beroepsdeformatie.
    vr.groeten Jan Jaap v.Verre.

  31. Als “toevallige”passant je webside bekeken.
    Informatief en met veel liefde geschreven.
    Ik zocht nog naar een zekere diagnose,maar
    daar gaat het niet om,dat willen weten is mijn beroepsdeformatie.
    vr.groeten Jan Jaap v.Verre.

  32. ik heb ook een hartstilstand gekregen het was op eeen trouw maar ik heb ook een hartdifibilator
    het is nu al 5 jaar geleden

  33. ik heb ook een hartstilstand gekregen het was op eeen trouw maar ik heb ook een hartdifibilator
    het is nu al 5 jaar geleden

  34. hoi
    mijn naan is annemarie ik ben 38 jaar
    en ik heb eigelijk iets te vragen mijn vader heeft 2 jaar geleden een hartstilatand gekregen hierdoor is mijn hele leven veranderd. ik ben hierdoor( al zeg ik het zelf) een beetje veel doorgedraaid ik kan niet goed meer voor mijn kinderen zorgen en het leven is voor mij niet veel meer waard.nu is mijn vraag bij wie kan ik terecht voor hulp want het lukt mij zelf niet meer ……. ik hoop dat iemand mij dit kan vertellen

  35. Beste Anne- marie,
    Neem contact op met je huisarts.
    Hij kan je geweldig goed helpen!
    doen hoor.
    Succes en sterkte
    Gerard.

  36. Beste Anne- marie,
    Neem contact op met je huisarts.
    Hij kan je geweldig goed helpen!
    doen hoor.
    Succes en sterkte
    Gerard.

  37. Hallo Gijs,
    Met veel aandacht heb ik je verhaal gelezen. Mijn schoonbroer (48 jaar) heeft in februari een hartinfarct gehad. Na opname heeft hij enkele levensbedreigende hartritme stoornissen gehad. Na diverse malen “klappen”, is hij er weer “uit”gekomen zoals men dat noemt. Nu ligt hij sinds 4 weken in Rotterdam in het Erasmus. Ze krijgen de stoornissen niet onder controle! Hij ligt aan de beademing en ze houden hem in slaap. De cardiologen spreken over plaatsing van een ICD of in het laatste geval over een harttransplantatie. Dat ongewisse maakt ons allemaal er onzeker en verward. Maar na het lezen van jouw verhaal heb ik weer hoop dat het toch nog goed kan uitpakken.
    Ik wens je het allerbeste en geniet van alles wat er op je weg komt, natuurlijk samen met je lief!!
    Annette

  38. Hallo Gijs,
    Met veel aandacht heb ik je verhaal gelezen. Mijn schoonbroer (48 jaar) heeft in februari een hartinfarct gehad. Na opname heeft hij enkele levensbedreigende hartritme stoornissen gehad. Na diverse malen “klappen”, is hij er weer “uit”gekomen zoals men dat noemt. Nu ligt hij sinds 4 weken in Rotterdam in het Erasmus. Ze krijgen de stoornissen niet onder controle! Hij ligt aan de beademing en ze houden hem in slaap. De cardiologen spreken over plaatsing van een ICD of in het laatste geval over een harttransplantatie. Dat ongewisse maakt ons allemaal er onzeker en verward. Maar na het lezen van jouw verhaal heb ik weer hoop dat het toch nog goed kan uitpakken.
    Ik wens je het allerbeste en geniet van alles wat er op je weg komt, natuurlijk samen met je lief!!
    Annette

  39. Ook ik heb een Hartstilstand gehad in Juni 2009, waarbij ik het geluk had dat de juiste mensen op de juiste plaats aanwezig waren zodat zij direct konden reanimeren totdat de ambulancedienst arriveerde.
    In 1984 kreeg ik op 37 jarige leeftijd mijn 1e hartoperatie (6 omleidingen/bypass) waarna ik na zo’n 3 maanden weer aan het werk ging.Tot eind 2008 ging het redelijk goed met mij, behoudens een aantal tia’s en een beroerte welke ik allemaal weer teboven kwam.
    December 2008 een dreigende hartinfarct, waarna men mij direct gedotterd heeft. Juni 2009 een Hartstilstand, welke mij een week in coma heeft gehouden, en in Augustus 2009 opnieuw een hartoperatie waarbij 2 grote
    omleidingen moesten worden aangebracht omdat mij 6 bypasses van 1984 allen opnieuw waren dichtgeslibt. En nu dan een ICD kastje om een nieuwe hartstilstand te voorkomen. Kortom mijn advies is altijd doorgaan met ademhalen dan kom je het verst.
    Vervelend is alleen dat ik mijn geheugen van een volle week vóór mijn hartstilstand en 2 weken ná mijn reanimatie en coma volledig kwijt ben, en daar heb ik af en toe wel moeite mee, evenals het feit dat je al je rijbewijzen kwijt bent, en bij goed geluk je BE rijbewijs terug krijgt.
    Ik vindt dit botweg gezegd discriminatie van het RDW want de artsen zeggen dat ik door de operatie en de plaatsing van het ICD kastje “gezonder” ben dan iemand die nooit iets heeft gehad. Wij wachten af.
    Luck.

  40. Ook ik heb een Hartstilstand gehad in Juni 2009, waarbij ik het geluk had dat de juiste mensen op de juiste plaats aanwezig waren zodat zij direct konden reanimeren totdat de ambulancedienst arriveerde.
    In 1984 kreeg ik op 37 jarige leeftijd mijn 1e hartoperatie (6 omleidingen/bypass) waarna ik na zo’n 3 maanden weer aan het werk ging.Tot eind 2008 ging het redelijk goed met mij, behoudens een aantal tia’s en een beroerte welke ik allemaal weer teboven kwam.
    December 2008 een dreigende hartinfarct, waarna men mij direct gedotterd heeft. Juni 2009 een Hartstilstand, welke mij een week in coma heeft gehouden, en in Augustus 2009 opnieuw een hartoperatie waarbij 2 grote
    omleidingen moesten worden aangebracht omdat mij 6 bypasses van 1984 allen opnieuw waren dichtgeslibt. En nu dan een ICD kastje om een nieuwe hartstilstand te voorkomen. Kortom mijn advies is altijd doorgaan met ademhalen dan kom je het verst.
    Vervelend is alleen dat ik mijn geheugen van een volle week vóór mijn hartstilstand en 2 weken ná mijn reanimatie en coma volledig kwijt ben, en daar heb ik af en toe wel moeite mee, evenals het feit dat je al je rijbewijzen kwijt bent, en bij goed geluk je BE rijbewijs terug krijgt.
    Ik vindt dit botweg gezegd discriminatie van het RDW want de artsen zeggen dat ik door de operatie en de plaatsing van het ICD kastje “gezonder” ben dan iemand die nooit iets heeft gehad. Wij wachten af.
    Luck.

  41. Hoi Gijs, wat een schitterende site heb je. Mijn man zit een beetje te grasduinen en kwam je tegen. Jouw “Mijn Verhaal” ben ik begonnen te lezen, het viel me op dat ik toen mijn man in het ziekenhuis lag ook begonnen ben met schrijven. Alleen niet zo goed als jij. Mijn boek bevat veel minder en staat ook (nog) niet op mijn site “Vrouw van een aorta patiënt, http://www.ekelo.web-log.nl
    Ik wil graag dat Thijs, mijn man, het eerst helemaal leest maar daar was hij tot voor kort nog niet aan toe, ook hij wilde alleen maar vergeten. Volgens mij komt het er binnenkort toch van en gaat hij eraan beginnen. Ik kom zeker terug op je site om je hele verhaal en dat van je vrouw te lezen, je kinderen zijn trouwens even oud als de mijne. Twee meiden van 1975 en 1977.
    Als je soms mensen kent die onze ervaring nodig hebben hoor ik dat graag van je. Ga eens op mijn site kijken, die heeft ook een link naar die van Thijs.
    Zeer waarschijnlijk horen of zien wij binnenkort weer iets van elkaar.
    Met vriendelijke groet,
    José Ekelo

  42. Hallo allemaal,
    Mijn vader (75 jaar) heeft op 11 jan 2010 ,een hartstilstand gehad.Door dat er gelijk begonnen is met reanimeren is hij er tot 95% goed uit gekomen ,het is een wonder!!!
    Heeft 4 dagen in coma gelegen ,deed toen zijn ogen open,en ging toen per dag voor uit .
    Na twee weken was hij weer thuis ,en na 3 weken moscht hij weer auto rijden .
    Je mag me mailen voor vragen .
    Iedereen heel veel sterkte.
    Jolanda

  43. Hallo allemaal,
    Mijn vader (75 jaar) heeft op 11 jan 2010 ,een hartstilstand gehad.Door dat er gelijk begonnen is met reanimeren is hij er tot 95% goed uit gekomen ,het is een wonder!!!
    Heeft 4 dagen in coma gelegen ,deed toen zijn ogen open,en ging toen per dag voor uit .
    Na twee weken was hij weer thuis ,en na 3 weken moscht hij weer auto rijden .
    Je mag me mailen voor vragen .
    Iedereen heel veel sterkte.
    Jolanda

  44. Hi allemaal,
    op het nieuws kwam het bericht dat een persoon is overleden na een hartstilstand en enige tijd in coma heeft gelegen. Mij was het in maart 2007 overkomen. Na een hartstilstand veroorzaakt door een propje in de beneden kransslagader van de linkerkamer. Moest volgens de cardiologen “dood” zijn geweest voordat ik de grond raakte. Was 3 dagen in diepe coma (Glasgowschaal 5-7). Ineens werd ik wakker
    en huppel ik,hetzij niet echt als vanouds maar dat maakt niet uit, weer heerlijk rond.
    Ik snap het nog steeds niet,zal het ook nooit denk ik, waar ik het aan te danken heb dat ik het wel en anderen het niet halen.
    Moest mijn emoties effe kwijt.
    Bedankt voor je aandacht.
    Groetjes,
    Isaac

  45. Hi allemaal,
    op het nieuws kwam het bericht dat een persoon is overleden na een hartstilstand en enige tijd in coma heeft gelegen. Mij was het in maart 2007 overkomen. Na een hartstilstand veroorzaakt door een propje in de beneden kransslagader van de linkerkamer. Moest volgens de cardiologen “dood” zijn geweest voordat ik de grond raakte. Was 3 dagen in diepe coma (Glasgowschaal 5-7). Ineens werd ik wakker
    en huppel ik,hetzij niet echt als vanouds maar dat maakt niet uit, weer heerlijk rond.
    Ik snap het nog steeds niet,zal het ook nooit denk ik, waar ik het aan te danken heb dat ik het wel en anderen het niet halen.
    Moest mijn emoties effe kwijt.
    Bedankt voor je aandacht.
    Groetjes,
    Isaac

  46. […] naar wat er toen en in de tijd daarna allemaal gebeurde. Ik schreef er over op deze blog, zoals in Mijn verhaal. Ik schreef er zelfs een boek over, nog steeds verkrijgbaar, zie etalage Boekscout.nl – pas […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: