Gepost door: gijssterks | 14 augustus 2008

Gezien: As Tears Go By

Dit was de bus waarin de voorstelling As Tears Go By gegeven werd. Een streekbus, bestemming As Tears Go By, lijn 69. 1969.

Voorstelling: As Tears Go By als onderdeel van het Festival Boulevard in Den Bosch, de uitvoering van woensdag 13 augustus, 18:30.

Productie: St.DameJeanne / Anna Rottier

Gespeeld door actrice Tanya Zabarylo en muzikant Tjeerd van Zanen.

Even geGoogled: Tanya Zabarylo (1985), studeerde in 2007 af aan de acteursopleiding van de Toneelacademie van Maastricht. Tjeerd van Zanen (1956) is al lang een echte professional. Zie Nationaal Pop Instituut.

Locatie:

Een gele streekbus die een rondje maakt door de omgeving, vanaf Den Bosch via Vinkel en Heeswijk terug naar Den Bosch.

De voorstelling.

Na een mini-concert stappen we in de bus. Voor in de bus zit een muzikant met zijn gitaar. Een vrouw stapt in. Ze vertelt haar verhaal, het verhaal van Marianne Faithfull (1946). Ze is het zelf, ze is ook de vertelster. De muzikant is de persoon die aangesproken wordt, soms is hij Mick Jagger, soms Keith Richards of Brian Jones of een ander. De vrouw die vertelt over de moeilijkheden in het leven. Ze begint in 1969. Het zingende kostschoolmeisje van gegoede komaf dat in de wereld van Sex & Drugs & Rock&Roll bijna tenonder gaat. Emoties, twijfel, bezieling, er bij willen horen maar ook het kind dat haar moeder mist. De bus als symbool van toevallige voorbijgangers aan wie ze het verhaal vertelt, toevallige aanwezigen die ze in het leven ontmoette ook. De rit met de bus is zoals de levensweg, waarheen – je weet het niet.

De uitvoering.

Als je in de bus stapt verwacht je een door het leven getekende vrouw. In plaats daarvan doet een jong meisje het verhaal. Even denk je … maar nee, ze is het, ze heeft het zelf meegemaakt, ze doet het subliem, vol passie en bezieling, geloofwaardig, vol emotie ook. Muziek, bekende muziek voor iedereen, ‘I sit and watch as tears go by’ maar ook veel andere songs, flarden ervan, maar als je de muziek nog nooit gehoord zou hebben zou het nog indringend zijn. De middengang, de uitgangen en de eerste twee banken vormen het toneel waar ze speelt. Flatscreens zorgen dat iedereen alles kan volgen. Camera’s in de bus waar ze tegen spreekt, mee speelt, voorin, achterin, in het midden. Op de flatscreens zie je wat ze doet, maar ook ogenblikken waarop beelden blijven ‘hangen’. Ik heb te weinig woorden om het te kunnen beschrijven. Op het eind delen van een documentaire over Marianne Faithfull met stukken van haarzelf, hoe ze na de laatste drug-coma die bijna fataal was helemaal gestopt is met drugs, ‘alleen het roken, dat laat ik me niet afnemen’.
Een sensationele uitvoering. Niet alleen het kijken, ook het horen en de emoties, het stuk gaat in je zitten. Nauwelijks tijd om naar buiten te kijken om te zien waar we waren.
Typisch was het dat bij het einde, na het applaus en toen de spelers weg waren was iedereen stil. We stapten uit op een paar honderd meter van de parade, dat was goed, tijd om je emoties te verwerken.

Wat we er van vonden?

Uit het voorafgaande zul je begrepen hebben dat wij het subliem vonden, meer woorden zijn niet nodig.

Aanrader?

Ja, zonder meer. Voor wie er heen zou willen: Jammer dat volgens de site van de Boulevard vanmorgen alleen nog kaarten voor de allerlaatste voorstelling (17/8, 20:30) beschikbaar waren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: