Gepost door: gijssterks | 3 november 2009

Shock

Ik zou deze log kunnen beginnen met als titel:

De Grote Angst Van Elke ICD-Drager: Een Shock Op Vakantie.

Maar ik kan en wil er niet dramatisch over doen. Er zijn erger dingen. En we hebben echt een leuke vakantie gehad. Echt waar.

Het was wel vervelend, ik zal het niet ontkennen.


Dit is de laatste foto die ik maakte in Italië. Castel Gandolfo, de zomerresidentie van de paus.

Daarna was de aandacht even niet helemaal bij foto’s.

Zaterdagmiddag 17:00 was het. Wintertijd. Mijn ICD (Wat is dat?: zie Basiscursus ICD) had het toen al 18:00 uur want hij stond nog op zomertijd. Dat is inmiddels hersteld, hij loopt nu weer synchroon, maar dat terzijde, dat maakt niet uit.

Eigenlijk moet ik excuses maken aan de paus. Op zo’n plek mag je natuurlijk niet vloeken, als er al plekken zijn waar het wel mag. Hij zal het me kunnen vergeven denk ik.

Het was 18:06 volgens de ICD.

Ik had net de foto van hierboven gemaakt.

Ik had de camera op een strandstoel gezet om een stabiele ondergrond te hebben bij het maken van de foto bij slecht licht en ingezoomd. Toch nog best aardig gelukt, zoals je ziet brandden er al lichten bij het kasteel.

We liepen verder. Even.

‘Het gaat niet goed’ zei ik tegen mijn lief. Ze vroeg wat ik bedoelde en ik gaf aan wat het was. ‘Ga dan zitten’ zei ze. Te laat. Soms ben ik snel: terwijl ze het zei zat ik al voorover met mijn kont zitvlak op het zand. Niet eerst een mooi plekje zoeken.

Instructie: Wat te doen als je denkt een shock te krijgen: Dekking zoeken. Zorgen dat je niet kunt vallen. Grootste gevaar van letsel is door vallen.

Het duurde even, het ging niet beter. Ik voelde mijn pols, voelde dat hij snel ging, heel snel. Zei nog tegen mijn lief iets van ‘Dat gaat niet goed’.

WHAM

Dat was ‘m dan. Ik ken het gevoel intussen, ik heb het eerder beschreven, de bliksemschicht en alles. Niet lekker, maar ja, als het moet dan moet het.

Voor mijn lief was het de eerste keer dat ze het zag gebeuren. Achteraf zei ze dat het haar meeviel, ze heeft er geen angstbeeld van overgehouden.
Medereizigers die het van afstand zagen gebeuren dachten dat het een hypo (diabetes) was of gewoon flauwvallen. Die weten nu wat een ICD is.

Even blijven zitten. Ik denk op zulk ogenblik aan het bordje bij de overweg.

Opstaan. Rustig terug naar de bus. Nee, ik was niet echt bang voor nog een shock. Er was voor ons ook geen reden om 112 te bellen. Het was over. Ik, we hebben ervaring.

Mijn verstand weet dat de kans erop wel groter is direct na een shock maar nog steeds een op de heel-veel-duizend. Klein dus. Ik wist meteen dat het een terechte shock was. Ik weet, ook uit ervaring, goed is goed en hij had goed gewerkt, de ICD. Zo werkt de ICD bij mij. Gelukkig lieten mijn angst-hersencelletjes zich overtuigen door mijn ik verstand-gebruiken-hersencelletjes.

De koffers waren als bijna eerste uit de bus. Rustig maar wel snel naar de balie in de vertrekhal, als een van de eersten. Ik had er weinig behoefte aan om in de rij te gaan staan.

De controle. Ik laat mijn ICD-pas zien en mag naar de zij-uitgang, met de mensen met kleine kinderen en zo.

Ik laat mijn ICD-plaatje zien. De man wil ook mijn ICD-pas zien. Hij kan mijn naam eerst niet vinden, ik moet hem aanwijzen. Hij wil mijn paspoort ook zien, mijn lief heeft het, ze is net bij het poortje naaste de vrije doorloop waar ik doorheen gegaan ben. Hij begint te fouilleren. Voelt iets op mijn borst, mijn ICD. Hij voelt nog eens extra.
Als er iets niet lekker is, is dat het fouilleren waarbij vreemde handen komen op plekken waar ik geen vreemde handen wil, zeker niet die.
En als er iets helemaal niet lekker is dan is het extra stevig voelen op de plek van een ICD die net een shock gegeven heeft. [censuur] Ik gaf hem mijn mening. … Hij vroeg niet meer naar mijn paspoort.

Bij de gate zijn we iets gaan eten in de eet-corner. Rustig plaatsje gezocht voor zover mogelijk bij een gate.
Gelukkig steun van de paar anderen die al eerder wisten van de ICD, die wisten wat er aan de hand was, in de buurt waren ook toen het gebeurde.

Het was rond zeven uur en ik voelde me weer echt beter. Anderen zeiden dat ik weer kleur had.

Gelukkig.

Brand meester.

Wat ik het ergste vond? Gebrek aan privacy. Het liefst had ik mijn emoties geuit. Dat valt niet mee in de beperkte (??) privacy van een plein en boulevard waar mensen flaneren op de zaterdagavond, van een toeristenbus of van een vertrekhal daarna.


Om half twaalf waren we weer in Rotterdam.

Ik voel me weer goed, of nog steeds, we kunnen het aan. In het vliegtuig zei ik al tegen mijn lief dat het bijna een korte enge droom leek. Goed zo, ervaren zijn in omgaan met shocks heeft nadelen, je wilt immers geen shocks, maar het heeft ook zijn voordelen.

Mijn lief heeft de weg terug naar huis gereden. Die discussie hoeven we dit jaar niet meer te hebben, ‘Rij jij of rij ik?’ Twee maanden rij-ontzegging na een shock.

We weten dat we een hele leuke vakantie gehad hebben – al was het laatste stukje niet leuk. Tel je zegeningen heet dat.


Gisteren schreef ik al dat het ‘noodgedwongen een andere dag was dan we een week geleden gedacht zouden hebben’.

Ik belde gistermorgen naar het UMC Utrecht (bellen tijdens werkdagen 10-12 of 14-16 uur). We konden er om 12 uur terecht.

Ik kan zeggen dat we met loeiende sirenes het ziekenhuis in gingen. We waren aan de late kant. Het was 12:00 uur op de eerste maandag van de maand. Test van de sirenes.

De uitslag van het uitlezen:

Zaterdag 31 oktober 18:06. Wintertijd dus.
Hartslag 194, ICD probeert 4x te pacen, probeert met kleine stroomstootjes de hartslag te herstellen. Lukt niet, hartslag gaat naar 203.
De shock. Hartslag erna is 108. Nog niet 70-80 wat hij normaal is, vandaar dat ik me nog even niet helemaal goed voelde.
Terechte shock, ICD deed waarvoor hij aangenomen is.

Het pacen had ik niet gevoeld. Ik had al tegen mijn lief gezegd dat ik het raar vond dat hij meteen een shock gaf, terwijl de hartslag voor mijn gevoel echt geen 250 of meer was. Toch wel prettig dat het eigen gevoel klopte.

Reden? De man die er verstand van had als technicus+ en ook wij gaan er van uit dat het een incident was: Drukke week. Onregelmatig, ook medicijnen innemen. De nacht ervoor had ik bijna niet geslapen, gehorig hotel en het volk wilde blijkbaar naar huis, was onrustig, WC’s doortrekken en zo. Ook was er sinds de laatste controle geen enkele onregelmatigheid gesignaleerd. Een incident dus.

Volgende controle: Begin januari nog even naar de technicus, even een extra controle.
Voor volgende week, hadden we een controle staan. Hoeft niet, ze hebben gisteren gelijk de batterijcontrole en alles gedaan. De batterij kan er nog een tijdje tegen.


Wel lastig, geen auto. Vandaag 17-19 uur griepprik in de groepspraktijk in  Den Dungen, 4 km van hier. Regen, wind, donker. Geen weer om te fietsen. Gelukkig is er mijn lief, ze bood het zelf aan.

Advertenties

Responses

  1. Een ICD-shock…..Geen fijne afsluiting van jullie vakantie. Maar het doet goed om te lezen: “we kunnen het aan!” Dat geloof ik ook. Jullie zijn “sterk”!

  2. Kan maar 1 ding zeggen:
    RESPECT

  3. pfffffffffffff, wat een verhaal. En nu maar weer “gewoon” verder. Je doet wel “ervaring” op. Die hebben wij nog steeds niet, gelukkig!
    doeiiiiiiiiiiiii

  4. Hoi Gijs, dapper erg dapper, ik zal voor je duimen dat deze therapie voorlopig wegblijft.

  5. Zelfs ik schrik hiervan, en pinkte een druppie weg. Ik weet hoe het aanvoelt. Maar het ding heeft je weer gered, en dat autorijden zonder gaat prima. Beter dan zonder GijsS.
    Sterkte
    Nanne

  6. Quote: Ik kan zeggen dat we met loeiende sirenes het ziekenhuis in gingen. We waren aan de late kant. Het was 12:00 uur op de eerste maandag van de maand. Test van de sirenes.
    🙂
    Wat een geluk dat er ICD’s zijn, voor jou en voor ons.
    Joke
    P.S.Ik heb vandaag een van je tekeningen gebruikt. (De prop.)
    Bedankt.

  7. Hoi Gijs,
    Ik schrok er van toen ik het vandaag las!
    Heel veel sterkte en inderdaad: wat is het fijn dat er ICD’s bestaan!
    Wel heftig om zo het verhaal terug te lezen.
    Ik kan me dat gevoel voorstellen van je emoties niet willen/kunnen uiten vanwege alles en iedereen om je heen. Ik heb dat één
    keer in de trein gehad en dan wil je het liefst in een hoekje kruipen en je laten gaan.
    Sterkte!!
    Gaby

  8. O, o, o, wat ben ik daar toch bang voor. Nu ik dit weer gelezen heb ga ik Peter toch weer wat beter in de gaten houden. Hij moest vandaag onverwachts terug komen op zijn werk (met dit weer en zelf rijden). Vorig jaar werkte hij er nog niet eens en nu is hij opeens onmisbaar….jaja. Zodat een ander lekker thuis kan blijven zeker! Het lezen van dit maakt me nog duidelijker dan anders dat je voorzichtig moet zijn met zo’n ding. Oei, ik heb het alleen maar over ons. Terwijl het voor jou toch weer erg vervelend geweest is. Sorry. Ik ben blij dat je ICD gedaan heeft wat hij moest doen. En die twee maanden niet rijden is lastig, maar niet onoverkomelijk. Je bent een voorbeeld voor velen, Gijs. Dankjewel dat je dit allemaal met ons wilt delen. Ik blijf het zeggen: ik heb heel veel aan je te danken!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: