Gepost door: gijssterks | 30 maart 2010

Suikertante

Vandaag weer op controle geweest bij de suikertante zoals ik de diabetes verpleegkundige noem. Driemaandelijkse controle, drie keer bij haar, een keer bij de huisarts die dan ook bloed prikken op nierfunctie enz. Vorige controles zie categorie Diabetes.

Ik had de afspraak om tien over negen, ‘nuchter’, afspraak van een kwartier. Mijn lief moest rond tien uur in Rosmalen zijn, dus ik kon even op en neer met de auto, het weer zou ‘matig’ zijn volgens de voorspelling.
Toen ik het hond uitgelaten had zei ik tegen mijn lief ‘Het is zonde om niet te fietsen, het is nog zo mooi buiten’. Ik heb gefietst, het is 4 km.
Goede keus achteraf. Ik was pas om vijf voor half tien aan de beurt en kwam tegen tien uur buiten.

Toen de suikertante me kwam halen zei ze ‘Ik heb even zitten lezen. Er is nogal wat gebeurd’. Ik zei dat ik dus niets hoefde te vertellen maar ze wilde het ook van mij horen, ze had de brief van de cardioloog gelezen, ze had nooit op een hartafdeling gewerkt en wilde wat toelichting. Terwijl we praatten deed ze haar metingen, suiker prikken, bloeddruk, hartslag.

Eén punt wil ik er uit lichten. Over de shock in Rome. Ze vroeg of dat nu went, ICD-shocks. Ik zei van niet, dat het eerder iedere keer erger wordt dan dat het went. Zij had gehoord dat het juist wel went. Achteraf weet ik van wie ze dat gehoord heeft. Van mensen die zelf geen shocks gehad hebben. Ik ken de uitspraken.

Ik heb haar ook beloofd een printje van de ICD mee te brengen de volgende keer, ze wilde weten hoe de ICD uitgelezen wordt en wat er uit komt, wat de ICD zoal bijhoudt.

Toen ze me nog vroeg of ik me aan mijn dieet kon houden zei ik dat ik die ene was waarbij ze van het eetpatroon gezegd had ‘Dan valt er weinig te verbeteren’. Och ja, dat wist ze eigenlijk ook wel. Ja ja – dat krijg je met standaard vragen hè…

‘Zondig je dan nooit?’ vroeg ze. Ik zei dat ik, toen mijn moeder op bezoek kwam in Utrecht en vroeg wat ik wilde hebben, gevraagd had om een Broodje Bal. Eigenlijk niet eens zo super lekker, maar als je wekenlang in het ziekenhuis ligt…

De uitslagen, daar kwam ik tenslotte voor:

Vakje_true Suiker perfect, 6.8. Net als in januari in het ziekenhuis. Al jaren, sinds ik goed ingesteld ben op Metformine, is ie OK. De suiker moet nuchter tussen 4 en 7 zijn, na eten moet ie onder de 10 blijven.

Vakje_true Gewicht OK. 95.1. Het gevaar van gewicht is het ‘elk jaar een kilootje erbij’-effect. Ze kijkt dan ook naar precies een jaar geleden – ‘Grappig’ zei ze, ‘een jaar geleden was hij ook precies 95.1’. Ik had dus evenveel kleingeld in mijn portemonnee als toen. 

Vakje_true Bloeddruk OK. 160/100 was haar meting, bij haar is de bloeddruk altijd hoger dan thuis.

‘Met zulke gesprekken kan hij wel wat omhoog gaan’ zei ze. Ik heb haar weer verteld dat het daar niet aan lag, dat het haar invloed was. ‘Heb ik zo’n slechte invloed’ zei ze. ‘Nee’ zei ik, ‘je zorgt ervoor dat de bloeddruk getest wordt, of ie flexibel is’. Ze kleurde ervan maar aan haar verdere reactie te zien begreep ze toch dat het als compliment bedoeld was. Wie haar kent begrijpt wat ik bedoel met ‘haar invloed’.

Thuis hou ik de bloeddruk bij, meestal is de bovendruk 130-140 en onderdruk 85-90 en dat is goed. Ook bij de dagelijkse metingen in het ziekenhuis was ie steeds goed. Ze zou mijn metingen aanhouden.

Vakje_true Cholesterol. In de computer zag ze dat de Cholesterol niet goed was. Totale chloresterol OK, HDL, de goede, heel goed, 1.3. LDL, de slechte, was 4.1 en dat is boven de norm die geldt voor diabetes. Omdat de LDL maar voor 1/3 verlaagd kan worden met dieet stelde ze voor om medicijnen te gaan gebruiken.

De huisarts begint er nooit meer over sinds ik hem gezegd heb dat ik weinig zin heb er medicijnen tegen (/voor?) te gebruiken zolang ik pas binnen de algemene normen.
Bij haar wierp ik tegen dat ze de cholesterol in UMC Utrecht juist wel goed vonden en dat ik bovendien uitgebreid bekeken ben met ECG’s en echo’s en bloedonderzoeken en katheterisatie, dus dat alles goed is. Natuurlijk kijken ze dan ook naar aanslag in de aders. Ze zouden gewild hebben dat er iets dicht zat of half dicht, dan hadden ze misschien een goede reden gehad voor de ritmestoornissen.

Ze vond het OK als ik dat bij de volgende controle in Utrecht voorleg aan de cardioloog.

‘Zal ik het opschrijven?’ vroeg ze. ‘Nee, ik heb een goed geheugen, dat onthou ik wel’ zei ik.

Het betekent dat ik haar een volgende keer moet uitleggen dat ik gewoon geen zin heb om er medicijnen voor te slikken tenzij ze me echt kan overtuigen.

Nee, ik ga geen Becel-light gebruiken. Elke dag 6 boterhammen met Becel-light zoals in de reclame is meer dan wat ik nu aan brood eet en dat is weer niet goed voor mijn gewicht.

Vakje_true Hartslag OK, ze vindt hem zo heerlijk regelmatig, ik wacht op de dag dat het wel gebeurt maar ook deze keer vroeg ze niet of ze nog een keer mocht voelen.

Ze heeft meteen de medicijnen aangepast in de computer. Sotalol stond er nog in op 4×80, is 2×80 geworden. Geen nieuw recept, ik heb voorlopig nog genoeg. Maandje ziekenhuis, Sotalol voor maanden omdat ik nog maar de helft gebruik. Als ik weer bij moet hebben zal ik proberen het weer te synchroniseren.

Nieuwe afspraak over drie maanden, maandag 14 juni om negen uur. Dan ben ik de eerste, is ze nog niet uitgelopen.

‘Gaat die ook in het geheugen – of zal ik de afspraak opschrijven?’ vroeg ze. ‘Ja, schrijf die maar op’. Eén cijfer vergissen is dan toch wel lastig.


Toen ik om goed kwart over tien thuis kwam was mijn lief weg. Ze had verse broodjes gehaald.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: