Gepost door: gijssterks | 14 april 2010

UMC Utrecht – dag 8 – Woensdag 14 april 2010 – Heimwee

Ik wist eigenlijk niet wat het was. Heimwee.

Zoals je eerder kon lezen had ik het idee dat het beter ging dan de vorige keren. Niet dat ik echt uitkijk naar de ablatie, maar wat moet dat moet.

Niet dat het nu slecht gaat met me maar het kon beter. Gisteren ervoer ik een voor mij geheel nieuwe ervaring: Heimwee.

Ik heb er gisteravond nog uitgebreid over gepraat met de verpleegster. Ik heb last van gewone ordinaire heimwee.  Heel anders dan bang zijn voor wat er komt en zo, zoals dat was in januari. Gelukkig heeft de verpleging hier ruimte voor zoiets, om er over te praten.’s Avonds komen ze sowieso even kijken hoe het is. Even langskomen met de status, eventueel de bloeddruk nog een keertje opnemen. Even praten als dat nodig is.
Gelukkig ook hebben de medici er begrip en aandacht voor. Ook vanmorgen toen het circus, de cardioloog en zaalarts en hun gevolg, langs kwam en gevraagd werd ‘Hoe staat het ermee’. Ik zei toen ‘Ik krijg last van heimwee naar huis’. De reactie was niet ‘Het moet nu eenmaal’ waamee feitelijk gezegd wordt ‘Niet zeuren’, maar ‘U ben er ook al een hele tijd, dat vind ik niet gek’.

Begrip, het scheelt. Net als er over praten. Ook opschrijven helpt trouwens heel veel, ik merk het nu ik het opschrijf.

Wie nog tips heeft – graag … nee, even naar huis gaat niet.

Voor de rest: Het is niet anders dan dat het is.

Heimwee,een natuurlijke, emotionele reactie op het verlaten van de vertrouwde omgeving’. Niets menselijks is mij vreemd.

Achteraf moet het gisteren al hebben zitten broeden of al eerder. Ik hoor wel eens ‘Ik proefde al zoiets in de weblog van de afgelopen dagen’ als ik schreef dat het wat minder ging.  De weblog van gisteren had ik gistermorgen al geschreven. Als ik hem nu lees …


Ik zal stoppen met een positief iets: Mijn buurvrouw heeft een tijdje geleden twee ablaties gehad. Ze komt uit het westen des lands dus ik vroeg ‘Waarom niet in Leiden?’ Ja, ze was eerst in Leiden maar ze was doorgestuurd naar hier, naar mijn dokter. Dat was de beste.
Dat vind ik nog eens een opsteker!

Nog negen dagen!

Advertenties

Responses

  1. hallo Gijs,
    wat een domper om weer terug te zijn in het UMC. Ik neus af en toe in je weblog en zag vandaag pas wat je opnieuw overkomen is. Veel succes met je ablatie komende vrijdag, je bent in elk geval in kundige handen. Ikzelf ben in februari ook behandeld aan boezemfibrileren d.m.v. ablatie en het resultaat is tot op vandaag 100% in orde. Ik hoop dat jij dat ook kunt zeggen over een paar maanden.
    Sterkte voor vrijdag,
    Huub

  2. Ja, heimwee is logisch. Ik had het ook, toen ik in het ziekenhuis lag. En er is niks aan te doen. Je bent een soort gevangene. Sorry, Gijs. Ik kan je niet oppeppen. Je moet er ff doorheen. “Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.” Aan mij heb je ook niks, hé? Hahaha. Ik denk wel aan je, misschien helpt dat een beetje?

  3. Helpt vast als iedereen aan je denkt, en je weet dat. Maar heimwee blijft moeilijk. Het is ook allemaal zo snel achter elkaar. Succes morgen met de ablatie. Je bent daar zeker in kundige en begripvolle handen. Kunnen andere ziekenhuizen een voorbeeld aannemen hoor. Sterkte ook voor ria en de kinderen. Ook zij moeten nog even volhouden en dan kun je weer volop genieten van je familie, je huis en tuin en het mooie weer.
    knuffel


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: