Gepost door: gijssterks | 19 april 2010

UMC Utrecht – dag 13 – Maandag 19 april 2010

Langzaam gaat het beter. Op de monitor van de telemetrie spring ik nog af en toe op Alarm als de hartslag boven de 135 komt, maar door elkaar genomen gaat de hartslag goed naar beneden. Langzaam maar gestaag.

Binnen bij de verpleging en op de gang hangen monitoren waarop hartslag en 2-regelig ECG van de op telemetrie aangesloten patiënten te zien zijn. Telemetrie is een kastje dat je bij je draagt en dat met vijf draden met plakkers op de borst is aangesloten. Het kastje zendt de gegevens via antennes in het plafond waardoor je toch enige vrijheid hebt, je mag alleen niet van de afdeling af.
Als er iets bijzonders is geeft hij alarm aan op het scherm bij de patiënt waar het om gaat, al dan niet met alarmtoon. De betreffende patiëntgegevens worden dan met blauwe achtergrond weergegeven in plaats van zwart. Elk kastje heeft zijn vaste kamer, dus weet de verpleging waar ze moeten zijn.

Alarm is verschillend. Als het echt mis is gaan alle bellen rinkelen en laat de verpleging alles uit handen vallen, maar dat gebeurt zelden. Normaler is dat er een kortdurende ritmestoornis is zoals een paar overslagen. Of dat de batterij bijna leeg is. Of dat er een elektrode of plakker los zit (‘Meneer, er zit een draadje bij U los’ komen ze dan zeggen). Of dat de patiënt te ver weg is, buiten bereik.

Het alarm van mij staat nu op hartslag 135. Af en toe gaat hij er nog boven. Bijvoorbeeld toen vanmorgen de buurvrouw het litteken liet zien waar de pacemaker in de buik gezet was, of misschien kwam het omdat ik stil stond na een eindje gelopen te hebben. Zag er trouwens goed uit. Het litteken bedoel ik. Later ook, een confronterend gesprek met een mede-patiënt, een ouder iemand met een ICD.

Waar ik het over had: De hartslag. Hij gaat naar beneden maar te langzaam, voor mijn gevoel. Een beetje een tussendoor-dag, zo een dag van ‘Wat zal ik nu eens gaan doen’. Beetje onrustig gevoel, die hartslag. Geen zin om te tekenen of zo. Vandaar misschien een wat langere weblog.

Het grote verband is van mijn borst af. Dat viel me toch wel even
tegen.
Eén klein gaatje, een speldenprik, veel meer niet, misschien
twee milimeter. Niet  echt iets om de blits mee maken, dan zeggen ze
‘Is dat alles’. Ik heb al gevraagd of ze er geen extra sneetje
kunnen maken maar dat vondenze toch een beetje te…

Geen vocht bij het hart, had gekund met dat gewroet, ze hebben een echootje gemaakt, gewoon aan het bed. Een ECG gemaakt, deze week om de andere dag is het plan.

Ik zat te praten met zuster A, zuster A waar ik het eerder over had, weet je nog wel, zuster A van extra Aardig.
Toen kwam de ECG-laborante binnen. I
k had haar vorige week al gezien en had toen gezegd dat ik deze week weer aan de beurt zou zijn, ik kende haar nog van januari.
‘Ha’ zei ik, ‘mijn vriendin’.
Foutje.
‘Ik ben dus niet de enige’
zei zuster A.‘Ik dacht ook dat ik de enige was’ zei mijn ECG-vriendin, en zuster A:
‘ik denk dat je morgen veel alleen zult zitten’.
Het werd toch nog gezellig met mijn ECG-vriendin, de foto van Lisa en Wouter is altijd een leuke ingang voor een goed gesprek. En zuster A – dat komt wel goed.
Alleen – mijn ECG-vriendin werkt part-time. Die ben ik kwijt vrees ik. Na morgen is ze vrij, de rest van de week, en voor morgen is er geen ECG gepland…

Gelukkig krijg ik ook nog bezoek uit de buitenwereld, en ik lig ik hier niet alleen, ik kan altijd nog de gang op.  En mijn grootste vriendin komt elke dag wel even of wat langer hier. Mijn grootste vriendin, mijn lief. Ja, ik heb het goed geregeld, ik ben gewoon met mijn grootste vriendin getrouwd.


Positief eindigen heb ik geleerd. Hier komt ie: Om kwart voor vijf kreeg ik een extra pilletje. Selokeen, good old Selokeen, ik heb het vroeger gehad voor hoge bloeddruk, 50mg, vanaf nu 2x daags. Een uur later was mijn hartslag onder de honderd, om 7 uur ook al onder het wandelen. Na één klein pilletje! Het voelt meteen stuk lekkerder.

En zo kijken we uit naar de vrijdag…

Streef ontslagdatum 23 april staat er op het whiteboard aan mijn hoofdeinde. En dat kunnen ze niet meer veranderen. Iemand heeft de verkeerde viltstift gebruikt, zo ontdekte de zaalarts vanmorgen toen hij zijn voorletter wilde weghalen die verkeerd was.


Responses

  1. Hallo Gijs, dat gaat weer de goede kant op.
    Geen steekje los bij je, want er zit geen hechting bij dat doodordinaire gaatje. Dat is weer een voordeel. 😉 Hartslag omhoog bij aardige vriendinnen. Ja, het gaat goed met je.
    Nog even een tip voor de permanente stift op het whiteboard, je hebt het vast wel eerder gehoord. Je kunt er gewoon overheen gaan met een whiteboardstift en alles komt weer goed. Doe dat wel pas als je zeker weet dat je naar huis mag. Dat lijkt me veiliger. 🙂
    Beterschap,
    Joke

  2. Dat is mooi, dat je vrijdag weer naar huis mag. Ik had al een feestje (Peet wordt 50), maar nu is het dubbel feest dus. Wat zal jij genieten!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: