Gepost door: gijssterks | 23 april 2010

UMC Utrecht – dag 17 – Vrijdag 23 april 2010

Het kriebelde gisteren al.

Een paar telefoontjes, ‘Je komt morgen echt naar huis? Gaat het door?’

Verplegers en verpleegsters die al gedag komen zeggen net als het aardige meisje van de catering dat er vrijdag ook niet is.

Geen zin meer om nog weer aan een tekening te beginnen, als die niet af is als ik naar huis ga komt er voorlopig niets van weet ik, dus ontbreekt de motivatie.

De zaalarts die ’s middags kwam vertellen dat hij de papieren eigenlijk al klaar had omdat hij niet verwacht dat er tussen toen en vanmorgen nog iets veranderen zou.

Nog een paar laatste foto’s, Het Project is bijna klaar.

Tegen nieuwelingen, donderdag aangekomen, vrijdag ICD, zaterdag naar huis: ‘Ik ga lekker morgen al naar huis’, een beetje mag, zij hoeven maar twee nachten te blijven.

Ik had nog gevraagd of ik een ontslagvergoeding kreeg maar dat zat er niet in, ‘Eerder omgekeerd’ was het antwoord. OK, ik begrijp het: mijn lief heeft iets meegebracht.

Mijn lief vroeg zich gistermiddag af of ik niet al mee kon, maar zeven dagen zijn zeven dagen, ik moet mijn tijd uitzitten.

De eigen specialist kwam vanmorgen nog even langs. Even bijpraten, nog even over wat hij gedaan had, zijn collega van januari  zag ik al eerder vanmorgen. Nog steeds  alles OK maar dat verbaast niemand, over 6-8 weken terug komen bij mijn specialist.

Een laatste praatje op de gang, gisteravond en vanmorgen.

De zaalarts die afscheid komt nemen door mijn hart af te luisteren op vocht, ‘voor de garantie’. OK.

‘Ik heb nog niet de juiste instelling om naar huis te gaan’ zei ik, hij keek me vragend aan, het was de ICD die nog ingesteld moest worden, hij was hier gezet op ‘220 shock, anders niets doen’ om alles te kunnen zien en een ECG te kunnen maken tenzij het echt mis ging. Oeps, bijna iets vergeten… Het was elf uur, tijd zat, instellen duurt 10 minuten hooguit, ik weet het, ik ken het.


Ik had vanaf hier een ander verhaaltje gepland, ik had het al geschreven. Sterker nog, ik had het al gepubliceerd. Teruggehaald, het werd anders dan bedoeld. Niet om twee uur al thuis. Al eindigde het uiteindelijk goed.

Er kwam iemand om de instelling terug te zetten. De ICD technicus, om de ICD opnieuw te programmeren. Het was rond kwart over twaalf, maar lang duurt dat niet.

Er was een waarde afwijkend sinds vorige week vrijdag, even een röntgen laten maken voor de zekerheid. Gelukkig kon het vlug. Toen mijn lief om 1 uur binnenkwam, ze was voor de middag gaan werken, was ik net terug.

De foto moest nog beoordeeld worden.

Uiteindelijk kregen we iets na drie uur de duim omhoog. Intssen waren alle horror-scenario’s bij ons de revue gepasseerd. Draad los, nog even blijven tot … Pak maar weer uit ….

De apotheek ging ook moeizaam.

Pas om half zes waren we thuis…

Je zult begrijpen dat we er dood moe van zijn. Even geen telefoontjes vandaag. Morgen weer.


Misschien een andere keer meer, maar het belangrijkste nu:

Ik ben weer thuis!!!

Advertenties

Responses

  1. Gelukkig!!!!!En nu……genieten! Het mooie weer komt eraan! Heel veel groeten.

  2. Gelukkig!!!!
    Niet in doemscenarioos blijven hangen, kijk er voor uit.
    Fijn weekend, met veel zon en veel lachen met je lief

  3. Cool nu het warme weer van zondag eraan zit te komen, ga maar fijn genieten.

  4. Welkom thuis, Gijs en ik hoop dat het nu voor langere tijd zal zijn!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: