Gepost door: gijssterks | 6 mei 2010

Hoe is het er mee – een maand later?

Natuurlijk willen mensen weten hoe het is met ons. Vandaag is het 6 mei, een maand na de shocks van 6 april en de daarop volgende verblijf in het ziekenhuis. Een goede aanleiding er nog eens over te schrijven.


Voorlopig hebben we genoeg gehad. Meer dan genoeg zelfs. Maar, dat gezegd hebbende: Nee – we zitten niet te 'wachten tot het weer gebeurt' al is het natuurlijk nog niet helemaal weg tussen de oren.
We geloven de cardioloog. We zijn overtuigd door hem, hij vertelde dat hij er 'bijna 100% zeker van is' dat het nu echt opgelost is.
Natuurlijk is 'overtuigd zijn door iemand' alleen niet genoeg, zeker niet na de vierde keer. Iets van 'eerst zien'. Bovendien is het probleem dat verstand en emoties niet altijd zo soepel met elkaar omgaan.

Een medicus die 'bijna 100%' zegt – dan is het toch wel zeker in een wereld waar geldt dat de garantie tot de deur is (tenzij er voor die tijd iets mis gaat).
Ook het feit dat ik ben kunnen stoppen met de Sotalol, de betablokker tegen de ritmestoornissen, geeft veel vertrouwen. Ik heb nu alleen nog Selokeen als betablokker, die had ik vroeger al voor de hoge bloeddruk en in een hogere dosering dan nu.

In het begin als je weer terug bent is het weer wennen. Morgen is het pas twee weken dat ik uit het ziekenhuis kwam, je moet niet alles meteen willen doen en dat alles mag betekent niet dat alles moet. Mensen moeten ook de tijd hebben te wennen aan de nieuwe situatie. Ik zelf natuurlijk ook.

Zo is de badkamer 's nachts is voor mij een beetje een enge plek geworden. Op 31 december werd ik onwel toen ik naar de badkamer was gegaan om kwart voor twee 's nachts en koud water gedronken had. Op 6 april waren er tegen zeven uur drie shocks, de eerste in de badkamer. Ik ga wel, maar denk er aan als ik er ben.

Nieuwe medicijnen is ook altijd weer wennen.

Tegen anderen zeg ik altijd dat nieuwe medicijnen zes weken nodig hebben voordat ze goed en stabiel werken. Dat geldt ook voor mij. Eerst werd de Sotalol afgebouwd, daarna heb ik twee weken met een hoge tot zeer hoge hartslag gelopen, het hoogtepunt was 120-130 in rust, nu sinds ruim 2 weken heb ik weer Selokeen. Als ik mijn eigen maatstaven gebruik gaat het goed, weinig bijwerkingen. Temeer daar ik binnen de Selokeen ook al overgestapt ben, van de  'goedkope vervanging' had met als bijwerking kriebelhoest naar ander merk eigen apotheek en dan weer naar merk Selokeen 50 mg ZOC.

Een voordeel is dat ik de bijwerkingen van de Sotalol mis (maar niet echt). Zo slaap ik beter, ik droom nauwelijks of niet meer. Slaap beter.
Minder last van duizeligheid bij opstaan ook. Lekker. Wel wennen.
Ik kan weer schrikken, ik merk wisselingen in de hartslag, gewoon zoals iedereen die heeft. Sotalol onderdrukte die wisselingen veel meer dan Selokeen nu doet. Wel lekker maar ook wel even wennen.

Mijn bloeddruk is gezakt. Ik meet een of twee keer in de week. Hij lijkt nu zelfs aan de lage kant. Ook dat is wennen.

De conditie moet nog terug komen, al valt het niet tegen. Alleen de spierpijn als ik iets doe wat ik al een tijd niet meer heb gedaan, maar dat is natuurlijk niet nieuw.

Toen een buurvrouw na een paar dagen bij de AH zei 'Al zo ver van huis' bedacht ik dat ik die 450 meter niet beschouw als ver van huis, voor anderen is dat misschien wel zo. Oude fout: ik leg de norm voor mezelf hoger dan dat ik voor anderen zou doen.

Mijn lief sliep slecht in het begin, het wordt langzaam beter. Ook dat heeft tijd nodig.


Iemand zei het letterlijk 'Dat moet toch wel heel moeilijk zijn voor jullie, steeds weer omhoog te moeten krabbelen', anderen zeggen het anders maar bedoelen hetzelfde. Ik kan niet anders zeggen dan 'Ja, dat klopt' ook al klinkt het stoerder te zeggen 'Ach – dat valt wel mee'.

Natuurlijk, er is heel veel gebeurd het laatste half jaar. Vier keer ging het mis, als ik tel vanaf de shock in Rome op 31 oktober. Daarna drie keer met de ambulance naar Den Bosch en drie keer door naar Utrecht, ook met de ambulance. De drie opnames. Steeds weer terug.

Het is zoals het omhoog klimmen uit een diepe kuil in het zand waarbij je telkens als je bij de rand komt weer terugvalt of teruggeduwd wordt. Waarbij je dat zand ook nog over je heen krijgt. Het vergt veel van je krachten. En je moet het wel steeds weer proberen want in de kuil blijven zitten is geen alternatief al mag je er een blijven zitten om bij te komen.
Duwtjes als je onder in de kuil zit of aan het opkrabbelen bent, het helpt.

Duwtjes zijn er in de vorm van begrip van anderen. Gelukkig hebben we daar niet over te klagen, de omgeving leeft mee!
Handvaten, in de vorm van deskundige hulp, ze helpen.
Belangrijk is ook om de duwtjes ook te kunnen zien, herkennen, als duwtjes. We hebben veel geleerd in de loop der jaren.

Kortom, wat ik zeggen wilde: Als ik het eerlijk bezie valt het wel mee met mijn lief en mij. We komen er wel weer. Met dank aan iedereen!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: