Gepost door: gijssterks | 30 juli 2010

Hoe goed het met me gaat…

Afgelopen week was ik verkouden. Een snel opkomende verkoudheid. Te lang buiten gezeten toen het kouder werd of zoiets.

De nacht van dinsdag op woensdag, inderdaad: mijn verjaardag, had ik de hele nacht liggen hoesten en snotteren en alles wat je doet als je flink verkouden bent. Mijn lief zei me dat ze er erg slecht van geslapen had.

Woensdagmorgen, ik geloof dat we de krant zaten te lezen na het ontbijt, zei ik terloops tegen mijn lief 'Toen ik vanmorgen op de badkamer het lamellengordijn open deed en naar buiten keek dacht ik aan 6 april. Het gaat goed met me, ik had niet het gevoel van een déja-vue. Niet bang dat het weer…'

6 April was de dag dat ik 3 shocks van de ICD kreeg en een uur later in het ziekenhuis lag, ruim twee en een halve week later pas weer thuis was nadat ik gerepareerd was met de tweede ablatie.

Mijn lief vroeg me of ik niet bang was geweest, met de hoestbuien en zeker toen op de badkamer. 'Nee, helemaal niet' zei ik, 'het was niet meer dan de herinnering aan slechte tijden, van toen ik nog niet gerepareerd was.' Zo voelde het ook echt. Ik moet zeggen: Ik heb mijn hartslag nog wel gevoeld. Ik weet namelijk dat de hartslag met ongeveer 10 omhoog gaat per graad koorts. Hooguit een graadje was het.

Gerepareerd. Zo noem ik het na de laatste ablatie. Sinds toen heb ik geen Sotalol meer tegen ritmestoornissen en heb ook geen ritmestoornissen meer gevoeld. Bovendien was de cardioloog heel overtuigend toen hij zij dat hij er bijna 100% zeker van is dat dit het was. Dat ik gerepareerd ben, mijn vrije vertaling.

Mijn lief zei dat ze zo slecht geslapen had, niet alleen vanwege het hoesten en zo, ook vanwege de herinnering aan toen. Dat ze blij was dat er niets gebeurd was. Ja, ze wist het wel, ze was ook wel overtuigd door de cardioloog, die had het allemaal nog eens herhaald waar ze bij was omdat hij zeker ook haar wilde laten horen hoe overtuigd hij was. Maar zoals nu… als je de tekenen ziet zoals die toen waren…


Echt iets herkenbaars. De partner die niet zelf voelt wat de patiënt wel voelt. De partner moet afgaan op was de patiënt zegt. Dat is niet altijd makkelijk, zoals nu, ze zag de signalen van toen.

Het positieve is in elk geval dat het iets zegt over hoe ik me nu voel. Nog maar goed drie maanden geleden kwam ik uit het ziekenhuis en vroegen we ons af hoe het verder moest, of het bang zijn dat er iets gebeurt tussen de oren nog weg zou gaan.
Ergens tussen drie maanden geleden en nu is het gewoon verdwenen, opgelost, weg. Bij mij helemaal, bij mijn lief bijna. Bijna maar nog niet helemaal.

Even had mijn lief gedacht 'Daar gaan we weer'. Ze had Mary Poppins geboekt, verjaardagscadeautje. We hadden al eerder kaartjes. 9 April. Toen was ik in het UMC Utrecht. De kaartjes zijn overigens toen wel goed terecht gekomen, mijn nichtjes waren er blij mee, kaartjes voor een vriendenprijsje.

Wij hebben toch een leuke dag gehad. zoals je hebt kunnen lezen.  En de verkoudheid is een heel eind over. Misschien van de lucht van die muis Scheveningen en Mary Poppins waren leuk.

Hoe Mary Poppins was? Leuk. Mooi. We zaten op rij 5, 10 meter vanaf het toneel. Konden de gezichten en alles goed zien. En de hoofdrol was voor de 'echte' Mary Poppins, niet de winnares van de televisie maar de nummer twee. Die ene waarvan ik in de eerste ronde al zei 'Dat is echt Mary Poppins'.
Wijze lessen ook: 'Als je het echt wilt dan kun je het laten gebeuren' ook al is het in je fantasie, dat soort dingen.


Zondag groot feest met familie, vrienden en bekenden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: