Gepost door: gijssterks | 11 augustus 2010

Boulevard: Sluitertijd

Sluitertijd kaartjes Gisteravond waren we weer op het Theater Festival Boulevard 's Hertogenbosch, 8-16 augustus 2010, zie ook hun website www.festivalboulevard.nl/. We zagen er Sluitertijd van Hertog Zout.

De voorstellingen waren er 9, 10 en 11 augustus. Vandaag laatste dag en ook nu uitverkocht hoorden we. Terecht.

De voorstelling, een verkorte weergave.

Vanaf het verzamelpunt op de Parade loopt de groep naar de gevangenis bij het oude Paleis van Justitie. Een groep van 60 personen.

Ontvangst in de hal van de echte maar inmiddels gesloten gevangenis . Tassen inleveren. Mobieltjes uit. Meekomen en op de bank plaatsnemen.

Een moeder op bezoek, thuis bij haar zoon Hans die jarig is. De zoon die wil praten over wat er gebeurd is. 'Weet je nog dat we naar Valkenburg gingen met Mike'. De moeder die antwoordt met 'Is je koffie nog wel warm genoeg?'. De moeder wil er duidelijk niet over praten.

De man die komt vertellen van de foto die hij zag. Twee jongens in de duinen, de moeder stond er nog half op. En een doos Nivea. Nog steeds had hij bij Nivea het beeld van die jongens… Op de foto een vlek, een meeuw of zoiets, verworden tot een vlek door de sluitertijd van de camera

De groep wordt gesplitst.
De groep aan onze kant wordt niet gevraagd om mee te komen, het wordt gezegd. 'Deze kant op' en 'Doorlopen!' Gebiedend, geen keuze.

In de gang, rug tegen de muur.
Tellen door de cipier die je indringend aankijkt.

Naar de luchtplaats.

Een man die met krijt op de stoep schrijft. 'Lieve Sanne, …'. Twijfelt. Niet weet wat hij er achter zal schrijven.
Hij vertelt hoe Sanne steeds vraagt wanneer hij naar huis mag van de dokter. 'Hoe lang duurt het nog voor de dokter je beter heeft gemaakt'. Vragen, leugens waarvan hij niet weet of ze het gelooft – of dat ze het weet en het spel meespeelt. Hij vertelt hoe hij twee jaar lang Sanne niet gezien had, hij had ruzie met haar moeder. Hoe hij ontsnapt was en op bezoek gegaan was. Mannen met zwarte bivakmutsen die hem midden in de nacht van het bed gelicht hadden en hem terugbrachten. Sanne die het gezien had … of toch niet …

Het verhaal wordt afgebroken. De cipier. 'Het luchten is voorbij. Naar binnen en opstellen met de rug tegen de muur'. Geen verzoek, geen keuze, aarzelen is niet mogelijk. 'Opschieten'.
Opnieuw tellen,opnieuw die blik.

Naar de cel.
De deur die achter je dicht valt, in het slot. Halfduister, niemand kon de lichtknop vinden. Opgesloten, al is het met een stuk of tien personen. Beklemmend.

Cel gaat plotseling weer open. Opnieuw verzamelen.

Het verhaal van het buurmeisje dat  gezien heeft wat er gebeurde.

Weer meekomen en opstellen.

Een meisje dat vertelt dat ze Hans ontmoet heeft. Nooit eerder had ze iemand ontmoet die zo aardig was, iemand waartoe ze zich zo aangetrokken voelde. Hans heeft gebeld. Of ze vanavond langs kwam, hij moest haar iets vertellen. 'Misschien dat ze hem daarna nooit meer zou willen zien'.
Ze wist het al, ze zou 'Ja' zeggen, ze had een ander idee van wat hij ging vertellen dan wij, de toeschouwers.

Opnieuw doorlopen.

De moeder en de zoon. Opnieuw de confrontatie. De zoon die zegt wat er gebeurd was. Een uitbarsting waarbij moeder uitschreeuwt dat ze het wist, dat ze het wil vergeten, ook al staat alles precies in haar geheugen gegrift, ook al kan ze het niet vergeten.

Tot zover het verhaal in het kort.

Hoe ik het ervaren heb.

Natuurlijk ken je de verhalen, je leest er over, je ziet wat op TV. Gelukkig niet uit eigen omgeving – wat me deed realiseren hoe 'beschermd' we hier eigenlijk leven – het is altijd ver van ons gebleven. Nu werd het allemaal wel heel erg echt. Het verhaal van de Sanne – je kent zulke verhalen, maar als iemand van vlees en bloed, iemand die je familie zou kunnen zijn, als zo iemand het vertelt dan is het toch anders.

Het verliezen van je vrijheid – ik voelde het.
Ik ken het verblijf in het ziekenhuis waar ik met telemetrie niet van de afdeling af mocht – ooit vond ik dat al beklemmend. Onderzoeken waar je heen gebracht wordt, 'Bent U zo ver?' -  toch heel anders dan hier waar iemand naar je toe komt en zegt 'Meekomen!', 'Daar opstellen met de rug tegen de muur!'.
De deur die achter je dichtslaat, je moet maar afwachten wanneer die weer open gaat.
'Huis van Bewaring', klinkt als 'we passen even op ze' – nee, 'Gevangenis', gevangen, opgesloten, dat is het echte woord.
De sfeer, de veiligheidsinstructies, al aan het begin: 'Dit is een gevangenisgebouw, je kunt er vrij makkelijk in komen maar eruit is moeilijk. Hou je in geval van een calamiteit aan de opdrachten van de begeleiders'.
Maar vooral: hoe tijd verwordt. In een ziekenhuis heb je tijd in overvloed maar je kunt er zelf nog over beschikken, min of meer. In de gevangenis heb je alle tijd maar anderen beslissen erover. Gesloten deuren, bewakers die in de gaten houden wat je doet, zeggen wat je moet doen.

Al met al: Een aparte ervaring. Beklemmend. Realistisch, ook al is het maar voor anderhalf uur. Als ik al tot de groep behoord zou hebben die denkt dat een gevangenis een soort hotel is dan zou ik nu bekeerd zijn.


Na afloop van de voorstelling werd er nog een glas geschonken, in dit geval plastic bekers met wijn of sapje. Dat was nodig, even napraten, ook met de acteurs en begeleiders.
We zijn niet meer teruggegaan naar het Festivalterrein, het was even genoeg, het had veel indruk gemaakt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: