Gepost door: gijssterks | 6 september 2010

Opa, vertel nog eens over vroeger…

Opa, vertel nog eens over vroeger… Zo voelt het.

Ik schreef gisteren al dat het vandaag veertig jaar geleden is dat ik ging werken, bij de automatiserings-dochter van de Nederlandse Spoorwegen.

Nog steeds ken ik mijn personeelsnummer, het interne en dat van de NS. Handig als ik eens een wachtwoord wil maken dat moeilijk te kraken is.

Veertig jaar geleden…

  • Ging ik werken bij een computercentrum dat hoorde bij de drie grootste van Nederland. We hadden een computer met 256 kilobytes intern geheugen, ponskaartlezer, 6 tape-units en 2 harde schijven.
  • Was nieuwe programma's schrijven een tijdelijk vak. Rond 1975 zou alles geprogrammeerd zijn en zou er alleen nog onderhoud plaatsvinden.
  • Had ik meteen een goed salaris. Omgerekend iets van 2 Euro per uur. Dat was veel voor iemand van 20. Nu worden voor dat geld de folders niet eens bij je in de brievenbus gestopt door een dertienjarige.
  • Schreven we een programma om van een ledenbestand een ledenlijst te printen in 16 – 20 manuren, met een doorlooptijd van 2 weken.
    Nu doe ik dat in 10 minuten in Excel.
  • Was ik nog jong en knap en had ik nog een toekomst voor me.
    Nu ben ik niet meer jong.
  • Was de gangbare programmeertaal net Cobol (3e en toen nieuwste generatie) geworden, soms werd nog Assembler (2e generatie) gebruikt om een snellere verwerking te hebben. Dat was een grote vooruitgang na het schrijven in machinetaal (1e generatie) op oudere computers zoals de IBM 1401.
    Nu bestaan 3e generatie programmeertalen nog amper.
  • Was de rondweg om Den Bosch net een jaar open. Daarvoor ging alle noord-zuid verkeer dwars door de stad, onder de drakentunnel bij het station. Alle verkeersproblemen voor lange tijd opgelost.
    Nu is die weg pas verdubbeld, eind vorig jaar.
  • Werd afgedrukt op de printer in het computercentrum op kettingformulieren. Een printregel 132 posities breed, vaste posities, alleen hoofdletters en +/- 10 speciale tekens zoals punt, komma en vraagteken. Soms werd speciaal voorbedrukt papier gebruikt, moest je als programmeur er voor zorgen dat de operator de printer zo kon instellen dat die in de juiste vakjes printte.
    Nu heeft iedereen thuis afdrukmogelijkheden waarvan we toen niet eens konden dromen.
  • Zei ik als ze dat vroegen dat ik met computers werkte. Niemand die doorvroeg, dat was zoiets moeilijks, volgende vraag was dan hoe ik naar het werk ging of zoiets.
    Nu zeggen ze 'O, dan weet jij dat misschien: Ik heb een probleempje met Windows…', of Excel of Word of een spel of …
  • Bestond een computer uit 1 of meer kasten van minstens 1m60 hoog en 60 – 80cm breed en diep en stond in een speciale airconditioned ruimte. Later leerde ik van een computerverkoper  dat het was omdat de directie echt niet wist wat een computer precies was maar zo maakten ze wel indruk, zeker met lampjes aan de zijkant (grapje met een kern van waarheid). In die computer zat die 256 KB geheugen. Aan die lampjes konden ze zien waar eventueel een storing zat.
    Mijn ICD kan meer en werkt veel sneller dan die computer kon - en zit in een klein kastje onder mijn vel.

Zo kan ik nog een tijd doorgaan.

'Opa, vertel nog eens over vroeger'misschien wordt het tijd voor mijn memoires…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: