Gepost door: gijssterks | 17 oktober 2010

Vergeten…

Op een vroege wandeling kwam ik hem tegen, hij kwam uit de richting waar ik heen ging. Hoe hij heet weet ik niet. Ik heb hem vaker gesproken – we kennen mekaar van de straat en meestal is het niet meer dan goedendag zeggen. Hij is zo iemand waar je meteen een klik mee hebt, ik tenminste, soms heb je dat met mensen. Hij kende mijn verhaal toen uit de krant en hij had een hartinfarct gehad, we hebben het ooit gehad over wat het doet met het gevoel.


'Wat ben je ver van huis!'

Ik: 'Net zo ver als jij denk ik.'

Ja, dat is ook weer zo. Goei weer om te wandelen.

Ik begin wel te merken dat ik ouwer begin te worden ook al ben ik pas 62. Vroeger liep ik 10-20 kilometer, helemaal over Vught en Boxtel en terug naar huis, maar de gewrichten beginnen stijf te worden, ik hou het tegenwoordig korter.
Ik heb er nou wel de tijd voor, ik ben met de VUT gegaan, of tenminste, ik neem nou nog snipperdagen op en in februari ga ik echt in de VUT. Ik kon een goei pensioen krijgen als ik er nou uitging en ik heb niet zo veel nodig want ik ben ook maar alleen en ik ben er mee gestopt in mei toen ik kon.

Mijn broer is net dood en die zat zo op zijn centen. Nooit genoeg en altijd was het teveel en alles was te duur. Gewerkt zolang ie kon en zoveel hij kon. En als ge nou weet wat ie gespaard had … nee, ik zeg het niet maar het waar heel veul. En nou gaat de familie ermee lachen … die zullen er niet zo'n moeite mee hebben om het uit te geven …

Hij was 10 jaar ouder dan ik. Ook alleen. En d'n dieje zat echt op zijn centen. Niks kon ie uitgeven, 'Later heb ik het misschien nog nodig' zei-t-ie.

Een maand geleden ging hij naar de dokter, hij piste bloed.
De dokter stuurde hem meteen door naar het ziekenhuis en de specialist dacht dat het de prostaat was maar toen hij onder de MRI geweest was toen wisten ze het. Eén groot gezwel van zijn keel en borst tot in zunnen buik. Drie weken heeft ie nog bloed gepist en gescheten en overgegeven en toen was het over.

Maandag gaan we hem begraven en dan nog effe het huis leeg halen en dan is het dinsdag en dan beginnen we hem te vergeten. Want zo gaat het, vergeten, dat doen ze als je dood bent.
Ons moeder ook, ze was 94 toen ze ging en ik ben er altijd heel goed mee geweest en ik ging er bijna elke dag effe langs en ik dacht dat ik de rest van mijn leven elke dag nog aan d'r zou denken. Na drie maanden al kwam ik er achter dat ik al een week niet meer aan d'r gedacht had…
Ik zei het al, zo gaat het, vergeten – niet helemaal maar toch …

Maar ik krijg het koud van het stilstaan, gij nie? – Ik loop maar weer eens aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: