Gepost door: gijssterks | 11 november 2010

ICD-controle 11-11-2010

ICD-Inside Vandaag op controle geweest bij de cardioloog / elektrofysioloog in het UMC Utrecht, vorige controle was 8 juli 2010, ook bij de cardioloog.

Op een of andere manier vond ik het wel spannend deze keer, spannender dan de vorige. Dingen die door het hoofd gaan – kleine spookjes eigenlijk – zoals 'Heeft hij echt niets gedaan?' of 'Zal de lead, de draad, nog wel goed zitten' en natuurlijk ook 'Is de batterij toch niet leeg intussen?' Herinneringen aan B4West, ik zag er mensen komen die niet naar huis mochten omdat er iets was, ik ben er voorlopig eigenlijk lang genoeg geweest.

Als je binnenkomt voor de controle door de specialist wordt er altijd eerst een ECG gemaakt. Wat meteen een aangename verrassing opleverde: Mijn favoriete ECG-laborante die ik ken van mijn verblijf van afgelopen winter.

De cardioloog was iets uitgelopen zoals je dat zegt, een kwartiertje. Kan gebeuren, zelf wil je ook alle tijd die nodig is.

Eerst even vragen hoe het is en kijken naar het ECG'tje.
'Alles OK?'
'Ja hoor'
Hij, vrolijk: 'Ik had ook niets meer gehoord vanuit Den Bosch.' Afgelopen winter was hij tot drie keer toe benaderd vanuit Den Bosch nadat ik er opgenomen was, vandaar.

ECG OK (maar die is altijd OK, zoiets als die oude reclame van Duyvis Pinda's, 'Die zijn altijd OK').

– Bloeddruk OK, of beter gezegd: 'heel stabiel goed'.

Ik hou mijn bloeddruk zelf bij, regelmatig om de week / twee weken een keer meten en opschrijven. Ik hou het bij in Excel. Grappig te zien hoe constant bloeddruk en hartslag zijn in de loop van de tijd. Mei-juli zelfde als augustus-november. En: Goed! Alleen is de hartslag sinds de ablatie met 10% gestegen. Plotsklaps in een keer nadat ik gestopt ben met Sotalol. Klopt ook: Het doel van de Sotalol was om de hartslag met 10% te verlagen, onder andere.

Natuurlijk waren we allemaal erg benieuwd naar de ICD-uitlees.
Het lijkt misschien een beetje saai maar hij was hetzelfde als de vorige keer:

ICD uitlees 8 juli 2010 - nullen
 
Zo moet het. Allemaal nullen. Ik had niet anders verwacht – afgezien van die spookjes in het hoofd – want, zoals ik na de vorige controle al schreef: mijn vertrouwen is groot sinds de ablatie van april.

We waren in meer dingen geïnteresseerd:

  • De Sense-value, de waarde die aangeeft hoe goed het contact is van de lead, de draad, met het hart. 7,5, moet meer dan 5 zijn en liever meer dan 10. Stabiel laag – en dat is OK.
  • Hoe is het met de batterij? Binnenkort, 21 december, is zijn 6e verjaardag. Veel mensen die rond die tijd een ICD kregen hebben al lang een nieuwe. 
    – Laadtijd. Deze begint bij ca 10 seconden en moet minder dan 21 zijn. Is 18, zelfde als vorige keer, iets minder zelfs. OK.
    - Hoe leeg is de batterij. Het wijzertje staat nog ver van de EOL, End Of Livetime, als hij die bereikt geeft hij dagelijks een piepsignaal, hij kan dan normaal gesproken nog 4 maanden mee. Het kan zijn dat het op het einde ineens heel snel gaat naar die EOL maar het ziet er nu naar uit dat hij misschien nog wel een half jaar of langer meegaat.

Kortom: Alles OK en voorlopig nog geen nieuwe! 

Volgende controle is bij de technicus over 4 maanden. Alleen doormeten. Overstappen op 2x technicus / 1x cardioloog. Tenminste, als de ICD het nog een jaar uithoudt…


Het was intussen twaalf uur geweest, lunchtijd, ze hebben er een best aardig restaurant in het UMC Utrecht.

We zaten aan tafel, er is een binnenzaal en enkele tafeltjes als terras langs de gang, wij kiezen als het kan voor het laatste. Mensen kijken.
De serveerster kwam de bestelling opnemen. Ik zei 'Eigenlijk is dit niet goed', voordat we konden bestellen had ik goedendag gezegd tegen een verpleegster (of 'een': ook zo iemand waarbij het meer klikt dan bij anderen) en een cardioloog-elektrofysioloog die mij begroetten.
'Nee, eigenlijk niet' zei de serveerster. Ze snapte dat ik bedoelde dat het niet goed is als je in het ziekenhuis zo herkend wordt – en ze wist niet eens dat het een half jaar geleden was dat ik ze gezien had…

 

Advertenties

Responses

  1. Gefeliciteerd met het goede resultaat. En inderdaad: als het ziekenhuispersoneel je gaat herkennen (of erger nog: bij name noemt) kom je er inderdaad te vaak. Tijdens Peters revalidatieperiode stond er in de hal steevast een kopje thee voor me klaar als ik weer eens op hem zat te wachten. Twee keer per week en dan 6 weken lang…. Maar ja: het is voor een goede zaak, hé? Je kan er weer even tegen! Die poster vind ik gaaf, Gijs. Mijn wc hangt al vol met schepen, maar anders zou ik hem zeker van je kopen. GAAF!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: