Gepost door: gijssterks | 24 februari 2011

Gezien: Frans Woyzeck

Gisteravond zijn we naar de voorstelling Woyzeck van NTGent geweest. 23 Februari 2011, 20:00, Theater aan de Parade, Den Bosch. Toneel.

Een uitgebreide omschrijving zie http://www.ntgent.be/productie/frans-woyzeck 

Het stuk begon om 20:00 uur met om 19:00 een 'Gratis inleiding'.
We hebben dit keer de inleiding ook gedaan, eerder sloegen we die over omdat het zo vroeg was.

Hoe het was?

Het was bij lange na niet uitverkocht. Zaal half leeg, balkon helemaal leeg. Jammer is dat.

  • De Inleiding.

Het was maar goed dat we naar de Inleiding geweest waren.

Die inleiding vonden we erg interessant. De nieuwsgierigheid was gewekt.
Over de voorstelling, dit was de dernierre, de laatste voorstelling.
Over Büchner, de schrijver die het onvoltooide werk achterliet toen hij in 1837, 23 jaar oud, stierf.
Over Eric De Volder, de regisseur, hij had de premiere nog meegemaakt en was de volgende nacht in zijn slaap overleden. Over zijn taalgebruik waarbij hij nieuwe woorden liet ontstaan uit taal en dialect van de spelers, als voorbeeld Directeurice in plaats van Directeur of Directrice.
Over het NT Gent, en de samenwerkingen binnen de Gentse gezelschappen.
Over het samengaan van gesproken tekst en koorzang-opnames. Accenten door herhaling, in teksten.
Over het gebruik van kleuren, vooral ook in belichting.

Achteraf was de inleiding het beste van de hele avond.

Het stuk zelf.

Het stuk zelf duurde bijna twee uur en had geen pauze. Dat was maar goed ook, geen pauze – als die er wel was geweest dan waren wij weg geweest en, te horen aan de reacties en te zien in lichaamstaal, na de voorstelling: wij niet alleen.

Het was erg.

Onsamenhangend.
De 'nieuwe woorden' bleken meest eigen gemaakte woorden te zijn die niet te begrijpen waren.
De afwisseling van teksten met koorzangen bleken onbegrijpelijke overgangen te zijn van half gesproken zinnen en flarden koorzang of gesproken teksten.
Accenten door herhaling leek meer als gekakel van ruziënde kippen.
Een verhaal dat geen verhaal was. Personen die geen personen waren, waarvan soms de rol niet te begrijpen was uit de context van het stuk.
En vooral somber, triest, deprimerend, ondanks de vele kleuren van de belichting.

Wij hadden de inleiding gehad, wij wisten tenminste nog wat het verhaal moest voorstellen, wie wat was of moest voorstellen. Wat de diepere achtergrond was. De meeste van de pakweg 199 bezoekers (stand verkoop op site Theater a/d Parade) waren mensen die bij binnenkomst een boekje in de hand gedrukt kregen waar dit alles in stond, dat lees je niet in de 5 of 10 minuten voordat het begint.

Het was de laatste keer dat het stuk uitgevoerd werd, 'de dernierre' zoals de inleider het noemde. Dat is het enige positieve wat ik over de uitvoering wil zeggen.

Tijdens de voorstelling hoorden we een paar keer een deur – blijkbaar iemand die weg ging. We begrepen waarom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: