Gepost door: gijssterks | 13 november 2011

13 november 2010 – zevende verjaardag

 Er is er een jarig, hoera – hoera

Dat kun je wel zien dat is ik

Het begint te wennen. Na zeven jaren.

Vorig jaar schreef ik al: ‘[…] Het begint toch meer en meer achter me te liggen. […]’
Dat proces is doorgegaan. Wellicht ingezet na de ablatie van april vorig jaar waarbij mijn hart gerepareerd werd. GijsS versie 3.0 noemde ik het. Sinds die dag geen ingrepen, geen registraties zelfs, van mijn ICD.

Het is ‘een dag met herinneringen’ geworden.

Natuurlijk denk ik er aan, aan die 13e november 2004, de dag van de hartstilstand. Maar ik merk dat de scherpe kantjes er af gaan, ook al blijft het een dag met een speciale betekenis. Natuurlijk onthou ik hem, ik onthou nou eenmaal makkelijk datums.  Zoals veel verjaardagen, niet alleen die van mezelf en van Sinterklaas. Zoals de eerste dag dat ik ging werken. Zoals onze trouwdag. Zoals ‘de dag dat ik van werkgever veranderde’ zoals dat heet. En nog heel veel meer, deze datum bijvoorbeeld.

13 november 2004 – de dag dat …


Iets vreemds realiseerde ik me laatst.

Na de hartstilstand waren mijn herinneringen gewist. De hartstilstand was rond 5 uur ’s middags en later waren mijn herinneringen gewist van zaterdag rond de middag tot woensdag half 10 toen ik de afdeling op gereden was. *) Ik wist, mij was verteld, dat ik dahlia’s aan het rooien was toen het mis ging. Dat we ’s middags naar Tuincentrum Intratuin geweest waren en o.a. een rooster gekocht hadden. Was me verteld.

Laatst realiseerde ik me dat ik met mijn gedachten bij die dag was. Dat we een rooster kochten. En dat ik bij ons thuis dahlia’s rooide, bijna klaar was, nog moest opruimen, de schuur in gelopen was met een kist dahliaknollen, die neergezet had, me beroerd voelde. Dat ik steunde op de werkbank en dat ik me realiseerde dat ik niet daar moest gaan zitten maar naar binnen moest gaan, en meer details. Ik herinnerde me die middag. Voor het eerst sinds … nooit. Nog nooit kon ik me herinneren wat er gebeurd was.

Op zich is zulk ‘herinneren’ niet vreemd voor mij. Mijn geheugen werkt nu eenmaal zo. Herinneringen van lang geleden in beelden, de werkelijkheid zoals die was.

Dat van de rooster kan een reconstructie zijn van wat me verteld is. Maar dat wat er in de schuur gebeurde kan niemand weten, ik was er alleen.
Het betekent dus dat die herinnering toch teruggekomen is. Jaren later …


*) Herinneringen gewist: Komt, zo is me verteld, door medicijnen maar vooral door de behandeling waarbij de hersens gekoeld worden tot 32-33 °C om ze rust te gunnen en beschadiging te beperken.

Advertenties

Responses

  1. het brein blijft een vreem iets met geheimen

  2. Ik heb nog steeds moeite met herinneringen, soms zijn ze er wel, soms niet. Heb ik nou van horen zeggen, of van de foto’s
    Maar als ik een echte, echte herinnering heb, dan weet ik dat ook meteen. En het geeft een heel speciaal gevoel.
    Herinneringen zijn iets anders dan dingen onthouden: je kunt je weer aanleren iets te leren en te onthouden, zoals in werk.
    gek he


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: