Gepost door: gijssterks | 2 februari 2012

Reanimatiecursus – Herhalingsles

Ja ik ben weer geweest. Herhalingscursus reanimatie.

Ik kreeg de oproep, zo doen ze dat hier, individuele benadering, opkomst 80-90%. Vroeger deed mijn lief het met een collega, met mij als ‘technisch-administratieve ondersteuning’, een paar jaar geleden intussen al hebben we alles overgedragen.

Mijn lief had al een paar jaar geleden besloten te stoppen met het volgen van de herhalingslessen. Te belastend, ze heeft mij zeven jaar geleden gereanimeerd, ze zag mij daar weer liggen bij het oefenen. Bovendien heeft ze het praktijkdiploma, cum laude geslaagd.

Ik twijfelde.

  • In 2009 had ik een goede reden niet te gaan, op 29 december 2008 had ik een shock gehad van de ICD.
  • In 2010 had ik weer een goede reden, ik lag in het ziekenhuis of was er net uit – weer hartritmestoornissen.
  • In 2011 vroeg ik bedenktijd – totdat ik te laat was.

Ook dit jaar kreeg een mailtje. Oproep herhalingsles. Eigenlijk mag je maar een keer overslaan, voor mij hadden ze clementie. Nu of nooit meer cq opnieuw naar cursus.

Zoals ik zei: Ik twijfelde. Een moeilijke beslissing met enerzijds iets als een ‘morele verplichting’ en anderzijds ‘ga ik de confrontatie wel aan’. Om het extra moeilijk te maken: Ik denk dat ik het in geval van nood echt wel zou kunnen.
Toen ik twee weken ook nog gebeld werd met de vraag wat ik deed heb ik toch Ja gezegd, er was op korte termijn nog een plaats vrij. Afgelopen maandagmorgen, half 10.


Hoe het was?

In het begin erg onwennig. Ik had iets van ‘Wat doe ik hier’, had de neiging om op te stappen. Alleen omdat ik denk dat ik een grote jongen ben heb ik het niet gedaan.
Gaandeweg ging het beter.

Natuurlijk heb ik me er een beetje mee bemoeid. De cursusleider kent me, ik had ook niet de indruk dat hij het erg vond.

– Zoals bij beademen. Als je twijfelt doe het dan niet. Zit niet in het standaard verhaal, maar als de ‘vieze oude man’ er ligt hoef je echt niet te beademen. Ik schreef er eerder over, zie Reanimeren zonder beademen (blog 2009) en Japans reanimeren (blog 2007) – er zijn richtlijnen die dit niet eens doen.

Grappig: Over beademen en met z’n tweeën reanimeren. Iemand vroeg of de een kon beademen en de ander masseren als die eerste niet kon masseren maar wel ademen. De cursusleider zei dat hem dat vaak gevraagd werd maar dat hij dan altijd weer uitlegde dat hij geen cursussen kende waarbij je leert beademen en niet masseren. Onzin dus. Ik zei  “En als iemand geblesseerd is aan de arm, bijvoorbeeld een gebroken pols heeft?’ Oeps, daar had hij nog nooit aan gedacht.

– Zoals over ‘reanimeren als je niet weet hoe lang iemand er ligt’. Ik zei dat ik er dan nooit aan zou beginnen. ‘Doe het de man/vrouw niet aan’, ik ken de verhalen van mensen die er net wel uitgekomen zijn en bijvoorbeeld in een verzorgingshuis moeten wachten op het eind. Zie ook deze eerdere blog.Hij kon het beamen, hij zou ook niet zomaar gaan reanimeren in zo’n geval. Maar ook dit is niet iets wat standaard in het programma zit.

– Zoals bij de succescijfers van reanimeren en AED. Hij hanteerde de ‘officiele’ cijfers van de Hartstichting: ‘15% kans op overleven en met AED meer dan het dubbele’, de bittere werkelijkheid is 6% en max 15 met AED.

Nog niet zo lang geleden werd de bazin van de Hartstichting in een TV-documentaire geconfronteerd met de veel te optimistiche cijfers. Het kwam er op neer dat ze te hoge cijfers gaf ‘om de mensen te motiveren cursus te volgen’. Ik heb gezegd dat ze te optimistisch waren, ik ken wetenschappelijk onderzoek. Onze cursusleider was goed geïndoctrineerd, hij zei dat Nederland nu eenmaal beter scoort dan internationaal. Ligt eraan waar je mee vergelijkt. En laten we wel wezen: optimisme is eerder een deugd dan een gebrek.

Natuurlijk kwam ook ‘ik’ aan de beurt. Over pijn na gereanimeerd te zijn bijvoorbeeld. Ik kon zeggen dat ik het nog lang gevoeld heb – 6 weken tot ik de ICD kreeg, daarna voelde ik de ICD. En dan volgt vanzelf de uitleg wat een ICD is, met plaatje en al. Over shocks. enzovoorts. Achteraf geloof ik dat hiermee het laatste beetje spanning weggehaald werd.

Het oefenen, het reanimeren van pop Annie en het werken met de AED – ach, geen punt. Gewoon even doen.

Bij het oefenen met de AED zei ik ‘En ga naar de receptie, daar hangt een AED en neem die mee’.
Iemand uit de groep: “Jij bent natuurlijk erg gespits op AED’s?”
Ik “Helemaal niet. Heb ik niet nodig, ik heb een ingebouwde.”


Ik ben weer geweest. Volgend jaar kan ik eventueel weer zeggen dat ik een keer mag overslaan dus ik moet pas in 2014 weer beslissen of ik ga.

Advertenties

Responses

  1. ik vind het knap van je, en dapper en een voorbeeld voor de mensen die zien hoe het ook kan na een reanimatie.
    Ik heb me terug getrokken uit de BHV.
    Ze hadden er genoeg en ik schiet nog wel eens in de paniek.
    Liefs Caro


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: