Gepost door: gijssterks | 24 februari 2012

Friso

Ja, er kwamen herinneringen boven van toen, meer dan 7 jaar geleden, mijn hartstilstand.  Al weet ik het alleen van horen zeggen. Ik was er even niet, zogezegd.
Bij anderen in mijn omgeving waren de herinneringen anders. Die weten hoe het was toen ik na de hartstilstand ‘in de koeling’ lag waarbij de lichaams-temperatuur naar beneden werd gebracht 32-33 °C, om de hersenschade te beperken. Die anderen weten de onzekerheid, ‘alles willen weten’ maar er komt geen informatie over hoe het met de patiënt is, want er is geen informatie.
Veel mensen, zeker journalisten, kunnen met zoiets niet leven, zo afgelopen week bleek. Het werd: ‘Als er geen nieuws is dan gaan we nieuws maken’.

Ik ben geen medicus maar heb sinds toen veel bijgeleerd. Ik weet dat de patiënt na een hartstilstand na een paar dagen moet reageren. Soms, bijvoorbeeld na een verkeersongeval met ernstig hoofdletsel, wacht men langer voor het beeindigen van de kunstmatige coma, als er een genezing plaatsvindt.

Ik moet denken aan iemand die ik gekend heb, een lotgenoot-ICD-drager en mede-weblogger die na een ernstig hartprobleem in coma lag, zes weken lang. Na zes weken bleek hij al zes weken hersendood te zijn…

Ik verbaas me erover dat niemand de slogan ‘Elke minuut telt’ en de actie ‘Zes Minuten’ aanhaalde, de reden om overal AED’s te hangen. ‘Binnen 10 minuten moet er hulp zijn’, shocks gegeven worden met de paddles. Het was bekend dat het bij hem veel, veel langer duurde.

Ik verbaasde me erover dat er deskundigen zijn die op televisie dingen suggereren die in mijn ogen wetenschappelijk niet kunnen. Zoals dat van ‘hij had een lage temperatuur’, dat gaat over kinderen die snel afkoelen in ijskoud water.

Ik weet ook dat er wonderen bestaan. Verhalen van wonderbaarlijk herstel. Waarbij ik weet dat het ‘wonderen’ heten omdat het zeer ongebruikelijk is en vaak niet wetenschappelijk verklaarbaar.

Misschien positief is dat mensen na zoiets nadenken over reanimatie, tot hoe ver wil je dat ze gaan als het jou overkomt. Dat men zich realiseert dat reanimatie geen tovermiddel is.
Soms gaat het goed. Ik ben er een bewijs van. Maar dat is geen garantie.

Ik merk dat het verder van me af staat, ik merk dat zulk nieuws me minder raakt dan voorheen. Betrek het minder op mezelf. Is wel eens anders geweest.

Had ik mijn verhaal hier eerder moeten doen? Ik denk het niet. Niet de hoop ontnemen. Iedereen verwerkt het op zijn manier. Hoop hoort daarbij. Een week geleden zou ik een pessimist zijn geweest.


Nu vandaag het bericht kwam dat het inderdaad zo slecht met hem is als ik vreesde zie ik dat er schuldigen gezocht worden. In dit geval de mensen die te positief waren. De wereld van 2012.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: