Gepost door: gijssterks | 26 oktober 2012

Indy

We hebben, samen met de dierenarts die haar behandeld heeft de laatste weken, moeten besluiten Indy, onze Golden Retriever van 8 jaar oud, in te laten slapen. Dat was dinsdag. Nog een paar dagen verwennen. Vandaag hebben we afscheid van haar genomen.

Ik schreef eerder uitgebreid over haar gezondheidstoestand in de blog van 26 september.

In het kort: Sinds mei had Indy last van overgeven. Eerst op verkeerd spoor gezeten omdat ze ook net een blessure gehad had aan haar achterpoot. Van alles geprobeerd, niets hielp. Alleen in het kennel tijdens onze vakantie was er niets aan de hand geweest.

Uiteindelijk zijn we 25 september voor een soort second opinion naar een andere dierenarts gegaan en die constateerde meteen zware hartritmestoornissen. Een echo en een ECG toonde aan dat het een ernstige hartafwijking was met een flink verdikte rechterhartkamer en een slecht pompend hart. Overigens geen verwijt aan onze eigen dierenarts: We weten dat een hartritmestoornis moeilijk te vinden is: als die er niet net is als je controleert dan zie je die niet tenzij je een ECG maakt – maar waarom zou je? Andere problemen zoals spijsvertering en kanker komt veel vaker voor bij honden dan hartproblemen.

Dat het goed ging in het kennel is, met de wetenschap van achteraf, ook logisch: De hond gaat naar het speelveld maar als die zich niet inspant gebeurt er niets en niemand die haar opport.

Ergens konden we er wel de humor van inzien, ook zoals anderen reageerden. Een baasje met een ICD vanwege ritmestoornissen en de hond met ritmestoornissen. Temeer daar we bij een van de bezoeken een mevrouw troffen: Haar hond had een heupprobleem en kreeg elke maand een spuit tegen de pijn, toen ze moest wachten om af te rekenen zei ze ‘Ik ga even zitten want ik heb net een nieuwe knie en binnenkort krijg ik ook een nieuwe heup’. Honden en hun baasjes – ze gaan op elkaar lijken.

Indy kreeg medicijnen. Eigenlijk net als mensen medicijnen: Digoxine, een ACE remmer en plastabletten.

We zijn elke week, elke dinsdag, teruggegaan. De medicijnen moesten worden verhoogd totdat ze aan zouden slaan.

Bij de laatste verhoging, toen de digoxine op een nog hogere dosis kwam, werd het overgeven weer erger, daarom ook daarvoor een pilletje.

Vorige week, we zagen dat het echt niet beter werd, eerder slechter, hebben we met de dierenarts afgesproken dat we het nog 3 weken zouden aanzien. De dierenarts hoopte nog op verbetering maar was het met ons eens niet ten koste van het beest door te blijven gaan. ‘Het moet voor haar nog leuk zijn’.

Afgelopen week ging het alleen maar slechter. De afstand naar het hondentoilet, 150 meter, werd teveel. Poepen leverde vaak een ritmestoornis op, je zag ze gaan trillen. Voetje voor voetje naar huis lopen. Als ze brokken kreeg at ze nog maar de helft en later de rest, de inspanning van eten was ook teveel.

Alleen zondag had ze een opleving, ze was de straat overgestoken en was zelfs aan het graven op het speelveldje vlak bij. Ik ben op het eind van de middag nog met de auto naar het bos gegaan en daar anderhalve kilometer gewandeld en ondertussen nog paddenstoelen gefotografeerd. Ze was uitgeput.
Maandag lag ze de hele dag tegen de schuifpui.

Afgelopen dinsdag hebben we, met de dierenarts, besloten dat we beter niet verder kunnen gaan. ‘Soms slaan medicijnen nu eenmaal niet aan, soms is het hart al te slecht om het nog op te pikken’, aldus de dierenarts.

Het deed pijn. Ik hoorde laatst al van een paar mensen, mannen 60+, dat het ze tranen gekost had toen hun hond aan zijn eind was. Bij ons niet anders.

We zijn toen ook gestopt met haar medicijnen, alleen het pilletje tegen overgeven nog en dat heeft ervoor gezorgd dat ze de laatste dagen inderdaad niet meer overgegeven heeft.
Het trieste was ook dat ze wel weg wilde, ze is gewend ongeveer dagelijks een stuk te lopen, naar het bos of minstens naar het dorp. Maar ze kon niet meer.

Woensdagmiddag bijvoorbeeld. Indy wilde weg. Mee gaan lopen.
Ze wilde de straat oversteken, ‘Rondje Fietsbrug’ betekent dat, drie en een halve kilometer. Ik liet ze even die richting gaan.
We waren honderd meter van huis toen iemand me aansprak, ‘Het valt niet mee voor hem’, hij bedoelde de hond, ‘Is ie oud?’. Ik vertelde wat er aan de hand was.
Twintig meter verder een collega van mijn lief die vroeg hoe het ging, ze wist dat Indy ziek is. Toen ik het vertelde, dat het einde nadert, zei ze dat Indy nu toch best fit oogde. Klopte, 20 meter na rust. Een eindje verder moest ik haar met een snoepje verleiden toch verder te lopen, schuifelend zijn we naar huis gegaan.

Het is echt over.

We hebben haar sinds de zomer van 2004. Ze heeft een stuk opvoeding gemist, in november en december lag ik zes weken in het ziekenhuis na mijn hartstilstand en ook daarna was er niet teveel aandacht voor haar opvoeding. Bovendien was ze, zoals ik het noemde, ‘een beetje een dom blondje’, eigenzinniger en minder goed in gehoorzamen. Heel anders dan Kyra, onze vorige Golden Retriever die je bijna om een boodschap kon sturen.

Al een tijdje, zeker vorig jaar al, zeiden mensen dat ze oud werd. Lang dachten we dat het was omdat we twee dezelfde ‘rode’ Golden Retrievers gehad hebben waardoor het leek of ‘de hond’ al 15 jaar oud was.
Achteraf gezien was er meer aan de hand.
Achteraf bedacht ik ook dat ze tot vorig jaar een sterke maag had, maar sinds vorig jaar gaf ze wel eens over. We dachten dan dat het was omdat ze onderweg iets verkeerds gegeten had. Achteraf bedenk ik dat het vaak was als we langs de Dommel gelopen hadden, een flinke ronde dus, of een andere grote ronde. Achteraf denk ik dat toen dat hart dus al zat te vervelen, dat ze toen al ritmestoornissen had.

‘Een nieuwe hond?’ vragen mensen ons al. Nee, nu niet. Niet meteen. Misschien na de winter. We moeten er ook rekening mee houden dat we de komende jaren nog meer vrijheid krijgen als we allebei niet meer werken. We zijn 60 en 62, tijden van de hele dag weg of een paar dagen. Voor een hond moet je dan zorg hebben of je moet hem meenemen.

We zien wel.

Eerst hier even aan wennen…


Leed. Is het Groot Leed? Het blijft relatief, het is een hond. Als ik het vergelijk met leed waar anderen mee zitten, anderen die we kennen, dan stelt dit niet veel voor.
Maar het doet wel pijn.

Advertenties

Responses

  1. ach joh, ik weet het. Het is een hond, maar een groot gemis. Onze Golden werd 13. Pepper. Ik denk nog zo vaak aan haar. en het is al 14 jaar geleden.

  2. Dit kregen we toen we onze hond hebben laten inslapen:
    Vandaag voor het laatst
    groet ik je met mijn staart,
    Wat jij liet doen
    deed je voor mij
    je hebt me veel meer pijn bespaard,
    voor zinloos lijden mij bewaard

    Een zwaar besluit?
    -nee,huil nu niet-
    Een wijs besluit
    dat werd gegrond
    op een oud uniek verbond;
    Jij bent mijn baas en ik jou hond.

  3. Het blijft naar, sterkte !

  4. Je hoeft je verdriet niet altijd te relativeren. Een hond kwijtraken is gewoon erg. Je houdt van zo’n beest en hij/zij hoort bij je leven. Ik vind het hartstikke rot voor je, Gijs. Maar je hebt de juiste beslissing genomen. Zo’n dier moet ook een fijn leven hebben en kan helaas niet voor zichzelf beslissen. Je hebt er alles aan gedaan wat mogelijk is en als dat niet voldoende is moet je verstandig zijn, hoe moeilijk dat ook is. Heel veel sterkte met het verlies van Indy.

  5. Al is een hond geen familie, het is wel een dierbaar gezinslid dat er niet meer is en een enorme leegte achterlaat. Sterkte !


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: