Gepost door: gijssterks | 7 januari 2013

Vakantie, een reanimatie en een keelontsteking

Je zou kunnen denken ‘Het is zo stil op je weblog!’ Klopt helemaal. Bijna zou ik me schuldig gaan voelen, ik verwaarloos mijn weblog die ik zo lang gekoesterd heb. Tijden zijn veranderd, het vluchtigere Facebook heeft veel overgenomen.

Niet dat ik niets doe.

P1040425 Playe des InglesZo zijn we met vakantie geweest, 8-15 december. Even naar Gran Canaria, Playa des Ingles. Even naar de zon, vitamientjes opdoen in de donkere dagen. Kerstliedjes aan het zwembad. Voor het eerst sinds lang veel gelezen.

‘Op reis zonder John’ van Geert Mak die dezelfde reis maakte als John Steinbeck in 1960, ik heb alles van John Steinbeck gelezen dus ook zijn ‘Op reis met Charley’ uit 1960.

Ook weer begonnen aan ‘Wij zijn ons brein’ van  Dick Swaab, heb ik niet uitgelezen: Hij verklaart alles als ‘genen’ en ‘hersenen’, desnoods een onderzoekje van hemzelf met statistisch veel te weinig gevallen waarmee hij bewijst dat hij gelijk heeft.

Daarnaast heb ik heb er veel gewandeld terwijl mijn lief aan het zwembad bleef en af en toe baantjes zwom. Of baantjes: het waren rondjes in het ovale zwembad dat bijna leeg bleef, de mensen lagen liever in de zon.

Een Perfecte Vakantie op een vervelende ervaring na.

Op mijn eerste wandeling, zondagmorgen nadat we zaterdagavond aangekomen waren. Er gebeurde iets verderop aan het strand. Politie erbij, naderhand ook ambulance. Aan het strand kun je links of rechts en omdat ik rechts gekozen had kwam ik er langs. Er werd iemand gereanimeerd, je herkent het pompen en beademen. Aan de tijd dat het al geduurd had zag ik dat het goed mis was, toen ze weg gingen hadden ze geen haast. Het was niet zozeer medelijden met die man, meer indruk maakte de paniek bij de vrouw die er bij was, ik veronderstel zijn vrouw. Het gedeelte dat ik toen gemist had toen ik …, dat wat ik nooit heb willen weten. Ik was nu ongewild ooggetuige.

Toen we ’s avonds bij een pleintje waren waar gedanst werd zijn we niet lang gebleven, het had me te veel geraakt.

Toch heeft het de vakantie niet bedorven. Shit happens, het kan altijd en overal gebeuren. Sterker nog: Het gebeurt overal.

Gelukkig waren er Nederlanders op het strand, al weglopend kon ik even mijn gevoel kwijt aan een onbekende, zo iemand die je nooit meer zult zien. Het geeft in elk geval wat lucht.

Minder lucht gaf de verkoudheid en keelontsteking die ik weer eens had. Ik liep er al een paar weken mee, zo een ‘net niet’ verkoudheid. Vliegen helpt dan wel. Meer dan vier uur in een vliegtuig met pakweg 180 anderen.

Ik heb ’s maandags na de vakantie een penicillinekuur gehaald. Ik zei tegen de dokter dat ik die moest hebben omdat ik een keelontsteking had, een bacteriële infectie. Toen hij me nagekeken had zei hij dat ik gelijk had. Jammer dan ik zelf geen recept kan schrijven, als ‘besparing in de zorg’.

Het positieve: In 2010, in april om precies te zijn, of nog preciezer 6 april, had ik ook een keelontsteking, ook de halve nacht wakker met keelpijn en hoesten en zo. Die ochtend kreeg ik drie schokken van mijn ICD. Mijn lief zei achteraf dat het bij haar wel door het hoofd gespookt had, bij mij was dat helemaal niet al had ik wel iets van ‘Weet je nog toen, toen was mijn hart nog niet gerepareerd’. Ik was er in elk geval helemaal niet bang voor.

De kuur heeft geholpen, de keelontsteking is weer over.

Interessant is ook wat je er ziet zo op vakantie. De mensen. 600 meter naar het strand ‘maar je kunt ook met het busje’. Mensen die niets doen dan liggen aan het zwembad met als grote gebeurtenis ’s middags om twee uur meedoen met de – gratis – bingo. Ouderen, soms met rollator, soms alleen.

Oude mensen die bronsbruin verbrand zijn. ‘Dat kan toch niet gezond zijn’, ik heb het verschillende keren gehoord. Ik zei dan ‘Als je zo oud bent als zij, moeten ze zich daar dan druk over maken?’

P1040690 RestaurantMensen aan het buffet die bord vol scheppen en dan de helft laten staan. En weer bijhalen. Maar ook heel interessante mensen. Zoals die man die ik sprak aan het tafeltje naast ons met eten. 80+. Nam een halve kop soep omdat hij last had van trillende handen. Een erudiet man. Met hem even over John Steinbeck gepraat en over landen waar we allebei ervaring mee hadden. Over leegheid bij mensen: Hij was op cruise geweest naar Antarctica en geklaagd dat er weinig te beleven was op het schip als je niet van bingo of kaarten houdt, hij had liever een goede lezing. Het gevolg was dat hij er een twee uur durende lezing gegeven had over de reizen van Thomas Cook in relatie tot hun bestemming.

Voor de rest: Goede reis, goed hotel, goed weer. Wat wil je nog meer? Zelfs van en naar het vliegveld was simpel dank zij goede vrienden die ons naar het nabije vliegveld Eindhoven hebben gebracht en weer hebben opgehaald.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: