Gepost door: gijssterks | 16 december 2013

Hoe vaak is er een reanimatie in de buurt?

Vorige week, woensdag 17 uur, hoorden we sirenes. Twee ambulances. Ik weet dan genoeg: Hartproblemen, wellicht hartstilstand. Ik keek op Alermeringen 112 en zag dat het iets verderop in onze straat was. Ik ben naar buiten gaan kijken: Twee ambulances, dokterspost, twee politieauto’s. Ik hoorde dat er ook mensen waren die opgeroepen waren met de AED-alert. Reanimatie.

Iemand uit de buurt, ook op straat, vroeg me wat dat met mij deed, ik ben tenslotte ook gereanimeerd. Wat mijn antwoord was? “Het is nu meer dan 9 jaar geleden. De eerste jaren, wel vijf jaar lang, had ik last van herbelevingen, kreeg ik het koud of tranen in de ogen, lag er wakker van. Dat is voorbij. Zelfs met de wetenschap hoe klein de kans is om het te overleven. 6-10 % zonder AED, met AED tot 20%. Misschien ook dat ik in de loop van de tijd anders ben gaan kijken tegen ‘dood gaan’. Misschien schrik ik er nu zelfs minder van dan anderen.”

Mijn maat bij het wilgen knotten reanimeert als dat nodig is. Hij is EHBO-er en doet mee met AED alert. Hij vertelde vrijdag dat hij er was geweest, ze hadden de man op gang kunnen krijgen, hij was naar het ziekenhuis gebracht, meer wist hij niet.
Zaterdag bij de Kerstmarkt waar ik stond voor de Heemkunde was hij er voor de EHBO. Ik vroeg hem wat ik vrijdag niet gevraagd had: hoe vaak hij voor reanimatie opgeroepen werd. Onze wijk is pakweg 3 of 4000 mensen groot. Hij telde, hij kwam tot eens in de drie maanden. De jonge vrouw die bij hem was, ook EHBO-ster  deed het nu een jaar in Gemonde. Ook zij kwam op eens per drie maanden. Toch best vaak…


Bij het wilgen knotten was iemand die gehoord had dat het in onze straat was en zei dat hij dacht “Het zal Gijs toch niet zijn!” Ik heb hem verteld dat ik een van de weinigen ben die niet gereanimeerd hoeft te worden. Als ik een hartstilstand krijg doet mijn ICD het werk. “Je mag kijken, maar het schijnt geen leuk gezicht te zijn als ik de schok krijg”. Ik hoop het nooit meer mee te maken. De kans is in elk geval erg klein. Zoals de cardioloog zei na de ablaties in 2010: “Eigenlijk kleiner dan van een ander, U bent zo goed nagekeken!” Een hele geruststelling.

Advertenties

Responses

  1. Vandaag weer geleerd dat niet iedereen, die gereanimeerd, geopereerd en in coma in het ziekenhuis ligt, het overleefd……..arme familie Koeman. 😦
    Peter heeft meer geluk gehad dan dat wij destijds beseften.

  2. De kansen: Ik kreeg toen ik bijkwam in het ziekenhuis na de hartstilstand en reanimatie in 2004 een ‘Spoedcursus Wat Heb Jij Geluk Gehad’: 6% overleving, 1% zonder hersenbeschadiging, bij reanimatie buiten het ziekenhuis. Ook de familie was goed geïnformeerd toen ik nog in coma lag.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: