Gepost door: gijssterks | 6 februari 2014

Ontmoeting met ooit

Voor de heemkundevereniging zit ik in de vergadering eens per maand voor Open Monumentendag (OMD) voor het buitengebied van Den Bosch. Normaal is dat op dinsdagmorgen, ik ben het enige bestuurslid dat dan niet hoeft te werken. Dinsdagavond was er een diapresentatie over het onderwerp van dit jaar, Op Reis. Over vervoer in en rond Den Bosch door de jaren heen, van prehistorie tot nu. Met mensen van OMD-buitengebied en die van OMD-stad.
Ik ben naar de stad gefietst, ook al was het donker. Niet door de onverlichte polder maar over Zuid, langs het lyceum waar ik ooit lang geleden zat.

Ik zag een ex-collega binnenkomen. Op het nippertje, zo kende ik haar ook, typisch.
Een blik van herkenning.

Na afloop heb ik haar aangesproken.
‘Hoe is het bij de Mars?’
‘O, daar ken ik je van’, ze had me herkend van gezicht maar wist niet waarvan.
Ik kende haar van Verpakkingen, ze zat bij de afdeling die internationaal verpakking ontwierp. Ze was er 12 jaar geleden gillend weggelopen zei ze.
Ze was bouwhistorisch gaan studeren, haar droom achterna. En zo hier terecht gekomen.
Hoe het mij was vergaan, hoe ik bij OMD terecht gekomen was. Zij had geen contacten meer met oud-collega’s, op eentje na. Het was voor haar voltooid verleden tijd.
Ik vertelde dat ik nog lang regelmatig gedroomd had van het werk. Dat een psycholoog me uitgelegd had dat het kwam omdat ik weggerukt was toen in 2004, de hartstilstand. Toen ik dat wist werd het minder.

Leuk om zo iemand weer tegen te komen.

Ik was in een redactievergadering geweest. Toen ik er uit kwam werd ik min of meer meegetrokken naar de volgende vergadering. Geen tijd voor de lunch. Het ging over goederenbewegingen in, naar en uit de fabriek. Hoe meetverschillen moeten worden verwerkt, boekhoudkundig. Verpakking. Het probleem van ‘Hoeveel is een halve rol wikkels’ als mensen het moeten schatten. Moeilijk, complexe materie om uit te leggen.

Na de vergadering liep ik met een collega terug naar kantoor. We werden aangesproken, er waren twee broers, leveranciers van ons, gearresteerd. Ik kwam er achter dat het anderen waren dan de twee broers waar ik goederenverplaatsingen mee geregeld had.

Ik kwam het gebouw binnen waar het diner zou zijn. Een feestdiner. Ik herkende het gebouw, het was het lyceum waar ik mijn HBS gedaan hen. Er werd eten verspild, saus en koteletten op de vloer, dat soort dingen. Ik zij nog dat ons moeder me geleerd had zuinig te zijn met eten, dit kon niet.
Ik zocht mijn collega’s, van de eigen afdeling, ik vond ze niet, niet in de eetzaal, de oude aula van het lyceum.
Ik realiseerde me dat ik op het verkeerde feest was, dit waren de werkende collega’s, ik moest bij de gepensioneerden zijn.

Ik ging de zaal uit, ik moest dringend naar de WC.

Ik werd wakker.
Ik had gedroomd.
Vreemd hoe je hersens vreemde combinaties kunnen maken van allerlei impulsen.
Ik werd wakker.
Het enige reële was die WC.

Alleen dat verspilde eten – heb ik er iets over gehoord op de radio?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: