Gepost door: gijssterks | 16 juli 2014

ICD controle

Gistermorgen controle geweest. Het stelt weinig meer voor.
Vroeger was het spannend. Niet meer sinds ik “gerepareerd” ben, zoals ik het noem, niet meer sinds de tweede, volledig geslaagde, ablatie van 2010. Zie blogs onder https://gijssterks.wordpress.com/category/umc-utrecht-2010/

Ik moet het toch nog vaak uitleggen. Ja, ik ben gerepareerd. Er is een vlekje weggebrand op/in mijn hart. Nee, ik mankeer echt niets meer. De voornaamste reden dat ik de ICD heb, is dat ik er eentje had – eens indicatie is altijd indicatie tenzij de oorzaak bekend is en weggenomen kan worden, bijvoorbeeld door een hartoperatie. Bij mij is geen oorzaak gevonden, wel een ‘foutje’ in de geleiding dat gerepareerd is, maar oorzaak onbekend.

Wat mensen ook vaak niet begrijpen: Ik heb geen cardioloog in Den Bosch waar ik naar toe moet. De reden is dat mijn aderen goed zijn, daar ligt het niet aan. Ik moet geen loodgieter hebben, geen gewone cardioloog, maar een elektricien, een elektrofysioloog. Waar  we vanmorgen zijn geweest.

Als ik het toch heb over ‘niet begrijpen’: Afgelopen zondag kwam ik er weer eentje tegen die het zei, nog vaker zie ik het mensen denken. Voor al die mensen: Nee ik ben niet afgekeurd. Nee ik zit niet in de WAO, ook nooit gezeten. Ik ben in 2006 echt met gewoon vervroegd pensioen gegaan, net als mijn collega’s bij een reorganisatie. 

Ja kinderen, vroeger kon dat nog. Mensen die nog wel konden werken en nog lang geen 67 waren die toch met pensioen konden gaan. Vroeger wel, vroeger, toen opa nog maar 56 was.

Ik dwaal af, ik ga door met wat ik vertellen wilde:

Gistermorgen zijn we samen, mijn lief en ik, op ICD-controle geweest. Bij de receptie moest ik mijn identiteitsbewijs laten zien. Ik vroeg nog of ze bang waren dat iemand anders met mijn ICD zou binnenkomen, dat was het niet, ze moesten mijn BSN-nummer hebben.

Half tien gepland, 10 minuten later kwam de dokter ons ophalen. Gelukkig heeft hij de tijd, voor iedereen, we hebben ook wel eens meer tijd nodig gehad dan gepland. Een warm welkom: ‘Ik ben blij dat ik U niet gezien heb en niets gehoord heb over U van een ander ziekenhuis, meneer Sterks!’, in dit geval is dat heel positief. Ik hoor altijd verhalen van anderen waarbij de technicus de ICD uitleest waarna je naar de cardioloog / elektrofysioloog gaat voor de uitslag, mijn dokter doet dat gewoon zelf. Dan kan hij eventueel de ICD bijstellen, de instellingen veranderen, als het nodig is, hij heeft je dan toch aan het lijntje.

De ‘programmer’, het uitleesapparaat, moet even contact maken met de ICD, even moet de ‘louppe’ op de ICD gehouden worden. Daarna is het WIFI. Nu niet, verbinding werd verbroken. ‘Te veel andere signalen’ zei de dokter, ‘er worden meer ICD’s uitgelezen in de omgeving’. OK, even louppe erop houden.

Nee, ik heb geen thuismonitoring waarbij een apparaat op gezette tijden de ICD uitleest en de gegevens doorstuurt. Niet nodig als het ook kan met twee keer per jaar naar het UMC gaan. Met thuismoitoring moet je toch een keer per jaar langskomen, dus is het in mijn geval een dure oplossing. Niet als er vaak iets is of als de dokter je in de gaten wil houden.

Alle uitslagen waren Nul. Geen enkele registratie, geen bijzonderheden.

Mijn hartslag is wat lager dan hij was. Tot rust gekomen, denk ik. Goede conditie ook. Beter dan 10 jaar geleden, toen werd ik in mijn bezigheden nog gehinderd door lange werkdagen op kantoor. Ik kon het goed zien op de ICD-uitlees. De ICD telt alle hartslagen in categorieën, 60-70, 70-80, 80-90 etc. Vroeger zat bij mij de grote piek op 70-80 en 80-90. Nu is de verdeling duidelijk lager, 60-70 en 70-80 en ook nog wat in 50-60, had ik vroeger niet. Grappig. Hij heeft nog even de ICD instelling gecontroleerd – inderdaad zoals hij dacht: Bij mij staat pacen (als pacemaker) op 30, behalve na een eventuele schok, dan is ie 60.

De geschatte levensduur van de batterij was vandaag ‘nog 11 jaar’,  twee jaar geleden was dat ‘nog 12 jaar’. OK.

Lead controle, de draad naar het hart, ik heb één draad: dezelfde waarden als altijd.

Die test waarbij hij even het hart opvoert, even de hartslag verhoogt – de meesten voelen er niets van, ik krimp ineen zegt mijn lief, zo voel ik het ook. Posttraumatische stress denk ik, de herinnering aan andere tijden…

Alles O.K. – zoals verwacht.

Volgende controle over een half jaar bij de technicus en over een jaar weer bij hem, bij de  cardioloog / elektrofysioloog. Ik kon meteen boeken.


Kwart over acht van huis, koffie gedronken na de controle, voor 11 uur weer thuis. Hoezo ‘helemaal naar Utrecht op controle?’, ik ken mensen uit de VS en Canada, die hebben het over ‘ver weg’ als het meer dan 3 of 4 uur rijden is…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: