Gepost door: gijssterks | 21 juli 2015

APK – Suikertante en ICD controle

Vandaag was het de dag van de APK controle. Toeval, maar het kwam mooi uit: volgende week word ik 65.

Op de vraag die zowel de suikertante stelde als de cardioloog “Hoe gaat het met U” kon ik zeggen dat het goed gaat. Tuurlijk gaat het goed: Vorige week ging ik naar het gemeentehuis om mijn rijbewijs te verlengen en goed de mevrouw achter de balie de nieuwe foto en die op het oude rijbewijs zag zei ze “U bent weinig veranderd in vijf jaar”.

Eerst ging ik om 8 uur naar de suikertante, zoals ik de diabetesverpleegkundige van de dokterspraktijk noem. Suiker prikken (helemaal goed, 6.7), bloeddruk meten (145 / 90, beetje hoog), gewicht (92.7, ruim 3 kilo minder dan de vorige keer, ik wist dat ik een paar kilo kwijt was, al was het maar omdat mijn broeksriemen een gaatje verder gaan). Ik had een maand geleden de 2-jaarlijkse oogfoto laten maken (ook OK). Voetencontrole, eens per jaar, ook goed.
Toen naar het UMC Utrecht. Afspraak 9:45, iets eerder komen om eerst een ECG te laten maken.

De cardioloog / elektrofysioloog: “We zien mekaar niet veel meer, eerst om de drie of vier maanden, toen om en om met de technicus om de vier maanden en nu met de nieuwe ICD om de zes maanden”.    “Die ablatie is ook alweer een tijd geleden”. “Ja”, zei ik, “april 2010, toen U niet naar München kon vanwege de aswolk op IJsland”. Hij herinnerde zich het meteen. Vijf jaar ben ik ‘schadevrij’, vijf jaar geleden dat de ICD iets deed. Zelfs het laten uitlezen zoals nu is niet spannend meer, het is eerder een ‘gezellig uitje’.

De ICD uitlezen. 

  • Een melding, een overslag, 3 hartslagen maar, geregistreerd omdat de tijd ertussen minder dan 1/3 seconde was. Stelt helemaal niks voor. “Een melding is geen melding” heb ik geleerd van een ICD technicus.
  • Testen. De meeste ICD dragers voelen het niet eens als de hartslag geforceerd omhoog gaat, ik wel, zoals mijn lief het zei “Je verstijft helemaal, zelfs je tenen krullen omhoog”. Ik hou het erop dat het een soort PTS is, posttraumatische stress, opgelopen met de schokken van de ICD tussen 2005 en 2010.
  • Batterij. De verwachte levensduur van de batterij staat nog op 10 jaar. “Nog 2 ICD’s te gaan” zei ik. “Dat is pessimistisch” zei hij. “Nou, na deze nog 2, dat is nog een hele tijd” zei ik. Hij had deze meegeteld.  

Verder nog even medicijnoverzicht in zijn computer checken.

En, omdat het vijf jaar geleden is, een keer een hartecho laten maken, kijken hou de hartkamers er nu uitzien. Geen haast.

Over een half jaar terugkomen bij de technicus en over een jaar bij hem.

En zo waren we klokslag 11 uur weer thuis. Met afspraken voor oktober (echo), januari (technicus) en cardioloog / elektrofysioloog (26 juli).

Ik ben weer door de APK gekomen 😄😄

Advertenties

Responses

  1. Goed om te lezen, Gijs!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: