Gepost door: gijssterks | 13 november 2017

13 november 2004 – 13 jaar later

Op 13 november 2004 kreeg ik een hartstilstand. Als er weer een 13e november nadert gaan mijn gedachten vaak terug naar wat er toen en in de tijd daarna allemaal gebeurde. Ik schreef er over op deze blog, zoals in Mijn verhaal. Ik schreef er zelfs een boek over, nog steeds verkrijgbaar, zie etalage Boekscout.nl – pas nog is r eentje verkocht.

Sindsdien is er veel gebeurd. 10 ingrepen van de ICD tussen 2005 en 2010. De ablaties in januari en april 2010 die ‘het probleem’  verholpen hebben. Sinds de laatste registreert de ICD alleen nog maar. En ziet dat het goed is.

Dingen bezinken. De eerste jaren na de reanimatie werd ik er emotioneel van, een soort schuldgevoel, “Waarom ik wel…”.

Dingen bezinken. Als ik nu hoor over een reanimatie dan zal ik niet zeggen dat het me niets doet, maar het is niet meer zo beladen.

Dingen bezinken. Ik denk er lang niet elke dag meer aan.

Dingen bezinken. Als ik denk dat ik mijn hart sneller voel slaan denk ik niet meer aan een shock.

Sommige dingen bezinken niet. Zoals de herinnering aan de shocks die ik kreeg van de ICD. Als de tandarts boort kan ik me goed ontspannen, ik geef geen krimp, maar als de ICD zijn halfjaarlijkse test krijgt waarbij hij even de hartslag opvoert dan verstijf ik – de herinnering aan de shocks zit diep.

Vaak nog besef ik dat ik ontzettend geluk gehad heb. Ik hoor bij de 1% die er niets van overhoudt. Ik kan nog steeds naar de AH gaan om 3 dingen te kopen, zonder briefje, en met het goede thuiskomen. Ik besef dat het meer is dan veel van mijn leeftijdgenoten kunnen – ik ben nu 67.

Mijn hart is gezond. Veel mensen kunnen niet begrijpen dat ik geen cardioloog heb, alleen een elektrofysioloog. Geen loodgieter maar een elektricien. In mijn aders is nooit iets afwijkends gevonden. En het foutje wat er zat is weggebrand. De ICD houdt alles bij en laat zien dat het waar is. De ICD die ik nog steeds heb – eens indicatie is altijd indicatie – het was in 2012 in elk geval nog te kort na 2010 om te denken aan ‘niet meer vervangen omdat er nets meer gebeurt’, en volgens de laatste uitlees gaat hij nog wel een jaar of acht mee..

Vandaag nog wel bij de huisarts geweest. Ik baal van de bijwerkingen van de statine zoals pijnlijke gewrichten. Met hoge bloeddruk pillen heb ik de laagste dosis, naast metropolol – en toch nog last van duizelingen bij ineens omhoog komen – afgelopen week nog stond ik te duizelen toen ik voor iemand een spijketje opraapte dat tussen het gras gevallen was. In overleg stop ik met allebei. Over drie maanden terugkomen en bloedcontrole. Tenzij de bloeddruk boven 170/100 komt, dan eerder.

Voor de rest? Actief. In de Natuurgroep, met van alles. Deze week is weer de jaarlijkse tentoonstelling van de fotoclub waar ik lid van ben. Fietsen, zo’n 4000 km/jaar. Pilates, goed om niet te stijf te worden. Tekenen en schilderen – ik kom er te weinig aan toe. Nog een beetje vrijwilligerswerk voor de STIN, de patiëntenvereniging van ICD dragers. En meer.

Intussen zie ik wel dat veel van de mensen die ik ken uit 2004 en die tien jaar ouder zijn dan ik intussen oude mensen beginnen te worden – als ze er nog zijn. Ik denk dan wel eens: over tien jaar ben ik ook zo.

Ook zou ik een flinke lijst kunnen maken van lotgenoten die er niet meer zijn. Het hoort er bij, de meesten krijgen een ICD omdat ze een slecht hart hebben.

Ik besef dat ik geluk gehad heb. Vaak. Heel vaak.

Zeker op elke 13e november.


Op deze weblog schreef ik veel. Heel veel. Heel veel berichten.
Nog steeds zijn er veel bezoekers, veel weergaven. Meestal 50 of meer per dag. Terwijl ik nog zelden iets schrijf. Soms kriebelt het nog wel – zou ik het weer oppikken? Ik weet het niet. Tijden zijn veranderd, geen weblog waarop je iets terug kunt zien, veel meer de vluchtige Facebook berichten, YouTube filmpjes. Om een vlog, een blog in video, te beginnen voel ik me niet geroepen.

Advertenties
Gepost door: gijssterks | 22 februari 2017

Eerste hommel 2017

Vorige week woensdag, 15 februari 2017, zag ik de eerste hommel van 2017. Erg vroeg, de vroegste ooit. Norm is: In onze tuin. Ik was te langzaam om hem op de foto te zetten.
Lang was het koud. Vorige week woensdag was het een warme dag, de warmste 15 februari ooit (wat niets zegt over 14 of 16 februari). De eerste lentedag met veel zon en met temperaturen in de schaduw rond 15 graden. Ik zag hem, of beter haar: de eerste zijn koninginnen heb ik geleerd!

Ik schreef er eerder over:

  • De eerste hommel 2006 op 1 april 2006.
  • De eerste hommel 2007 al op 21 februari 2007. In 2008 en 2009 heb ik het blijkbaar niet genoteerd.
  • De eerste hommel 2010 was er op 18 maart 2010.
  • De eerste hommel 2011 op 16 maart 2011 (maar eigenlijk 12 maart omdat ik toen een klein hommeltje gezien had).
  • De eerste hommel 2012 op 17 maart 2012. 2013 jaar niet genoteerd, dat kan best pas in april zijn geweest met dat koude voorjaar.
  • De eerste hommel 2014 op 24 februari 2014.
  • De eerste hommel 2015 op 8 maart 2015.
  • De eerste hommel 2016 op 13 maart 2016.
Gepost door: gijssterks | 22 februari 2017

Eerste krokus 2017

Hij er eindelijk: De eerste krokus – versie 2017. Pas sinds een paar dagen staken de eerste paarse krokussen boven de grond. Het was koud geweest, ze bleven nog even dicht. Gisteren zag ik er eindelijk eentje die open was. Deze voldeed aan mijn norm: in onze tuin en de meeldraden moeten zichtbaar zijn. Dit jaar dus op 21 februari. Behoorlijk laat!

eerste-krokus-2017-02-21-16-53-58

De Eerste Krokus: ik hou het al enkele jaren bij, alleen 2016 heb ik niet ingevoerd, zie eerder

Weblog 7-2-2015
Weblog 7-2-2014,
weblog 18-2-2013,
weblog 27-2-2012,
weblog 7-2-2011,
weblog 24-2-2010,
weblog 17-2-2009,
weblog 20-1-2008,
weblog 8-1-2007,
weblog 4-2-2006.

Referentiedatum is voor mij 8 februari, de dag in 1970 dat we elkaar leerden kennen, mijn lief en ik. Sommige jaren staan er dan al volop krokussen in het dorp bij de brug. Andere jaren nog helemaal niet. Soms ligt de sneeuw op de krokussen. Meestal zit er niet lang tussen mijn eerste krokus en die daar.

Gepost door: gijssterks | 22 februari 2017

Eerste Sneeuwklokje 2017

Het was best wel koud in januari. Het eerste sneeuwklokje was dan ook niet echt vroeg dit jaar. Ik hou het bij sinds 2008 en de norm is ‘In onze tuin’. Een week geleden waren ze wel zichtbaar maar ze bloeiden nog niet echt. Het was nog een koude week.

Het eerste sneeuwklokje zag ik dit jaar op 2 februari. Net als de eerste winterakoniet.

Als ik de statistieken bekijk was het dit jaar erg laat!

eerste-winterakoniet-2017-02-02-14-45-42 


Voor de statistieken, mijn eerste sneeuwklokje volgens deze weblog:

Ook de krokussen zijn laat. Gisteren, 21 februari 2017, zag ik de eerste. Mijn norm is: Meeldraden zichtbaar, en in onze tuin.

Gepost door: gijssterks | 13 november 2016

Gedachten over 13 november

De tijd verstrijkt, herinneringen vervagen….

Lang dacht ik dat deze dag, de verjaardag van mijn hartstilstand op 13 november 2004, voor de rest van mijn leven in mijn gedachten gebeiteld stond. Het is nog wel zo, ik hoef nog niet te denken “Welke datum was dat ook al weer”, maar toch … langzaam begint het te vervagen. Langzaam. Maar toch.

Gisteren was ik in de tuin. Ik dacht er weer aan, zoals altijd in deze tijd: De dahlia’s moeten de grond uit. Het was het laatste wat ik gedaan had, die 13e november…
De herinneringen blijven, maar steeds minder prominent aanwezig.

Er was een tijd dat mijn gedachten er vol mee zat, met herinneringen, in de aanloop naar 13 november. Dat ik hartkloppingen meende te voelen, de 14e november waren ze voorbij…

Tijd heelt vele wonden. Zelfs zulke.

Intussen besteed ik mijn tijd aan vele dingen. Ik kijk maar naar mijn agenda, komende week. Drukke week. Natuurgroep, heemkunde, fotoclub met tentoonstelling komend weekend.

Mijn gezondheid? Goed. Het lijkt erop dat mijn bloeddruk nu onder controle is.

In april had ik ernstige draaiduizeligheid. Een borrel beviel me niet, ik werd er draaierig van. Nadat ik een maand niets dronk ’s avonds merkte ik dat ik beter sliep, ik hoefde ’s nachts bijna niet meer naar de wc, eerst wel 2-e keer. Het gevolg was dat mijn bloeddruk daalde. Na experimenten met verlagen medicijnen die ik er al sinds de jaren ’90 voor slik werd de bloeddruk te hoog. Wel was ik van de kriebelhoest af, nadat ik gestopt was met de ACE remmer. Vervolgens had ik medicijnen die of te hard werkten waardoor ik me niet goed voelde met een te lage bloeddruk, of teveel last had van bijverschijnselen zoals hoofdpijn. Ik had tegen de huisarts gezegd dat ik onderhand het idee had ‘ik gooi alles weg’, of toch weer met de ACE remmer wilde beginnen kreeg ik nog één middel: Het lijkt nu goed te zijn, mijn bloeddruk goed en ik voel me goed. Met een dosering die lager is dan standaard.

O ja, de ritmestoornissen? Sinds ik in 2010 gerepareerd ben heb ik ze niets meer. Ik vroeg toen aan mijn elektrofysioloog “Heb ik nu evenveel risico als een ander?” waarop hij zei “Eigenlijk niet, die anderen zijn niet zo onderzocht als u”. Hij had gelijk. Nergens last meer van. Alleen, toen ik bij een bloeddrukmedicijn ritmestoornissen kreeg … Ze waren minimaal maar aan mijn verleden met shocks van mijn ICD heb ik PTS-achtige klachten overgehouden. Zoals ik ook verstijf als het hartritme opgevoerd wordt bij de halfjaarlijkse test van de ICD.

Wat blijft: We zullen het vandaag opnieuw vieren. Mijn twaalfde verjaardag in mijn nieuwe leven.

 

Gepost door: gijssterks | 9 april 2016

Hoe is het nu met Gijs?

Op 24 april 2010 schreef ik een blog getiteld “De eerste dag van de rest van mijn leven”. Ik schreef die blog schreef ik de dag nadat ik uit het ziekenhuis kwam, na 3 ziekenhuisopnames, steeds eerste in Den Bosch en vervolgens UMC Utrecht. Het eindigde met een epicardiale ablatie, zie https://gijssterks.wordpress.com/category/umc-utrecht-2010/

Toen was ik nog een ijverig blogger, wilde geen dag voorbij laten gaan zonder een verhaaltje. Het is niet meer wat het was. Veel dingen die gebeuren zijn herhalingen. Niet om weer over te schrijven. Kortom: De klad is erin gekomen. Nog maar spaarzaam een berichtje, vaker gebruik ik Facebook.

Natuurlijk zijn er mensen die zich afvragen hoe het met me is, nu, 6 jaar later. Mensen die me kennen met of door mijn hartproblemen.

Het wordt er niet beter op, 6 jaar geleden was ik 59 en nu ben ik 65, over een paar maanden 66. Wel vooruitgang maar eigenlijk ook weer geen vooruitgang. Als ik om me heen kijk kom ik steeds dichter bij de leeftijd-met-gebreken.

“In 2010 ben ik gerepareerd”, zo zeg ik altijd als me gevraagd wordt hoe het is.  Een episode als hartpatiënt die duurde van 13 november 2004, met de hartstilstand, tot de reparatie in april 2010. ICD-schokken zijn nog slechts een boze herinnering uit een eng verleden, 10 heb ik er gehad in die tijd.
Als herinnering aan die tijd heb ik nog altijd een ICD in mijn lijf, in 2012 heb ik nog een nieuwe gekregen die het 10-12 jaar moet volhouden.
De ICD registreert ‘alles’, elke minieme hartritmestoornis, hoe klein ook, hij staat scherp afgesteld.
In de laatste 6 jaren zijn er nog maar twee geregistreerd, twee keer een overslag bij een hartslag boven de 100, theoretisch heb je dan een hartslag van boven de 200, ook al is het maar een of twee seconden lang. Ik weet dit zeker, anderen zonder ICD kunnen dit elke dag hebben zonder dat ze het weten. Reactie van de deskundigen: Eén registratie is geen registratie.

Kortom: Het gaat heel goed met me.

Mensen zeggen dat ik veel doe. Ja, ik zit bij de Natuurgroep. Ik coördineer, met een maat, de Natuur Werkgroep en werk in de natuur. Ik doe aan Heemkunde, ben hoofdredacteur van het verenigingsblad en andere activiteiten binnen de HKV. En geef rondleidingen met de Natuurgroep, en ben min of meer de deskundige als natuur en heemkunde samen komen, zoals bij rondleidingen. Ik teken en schilder nog steeds, volg de cursus  nog,want anders zou het er niet meer van komen. Fotografeer ook nog steeds. Ik ben ook bezig een boek te schrijven over het leven van mijn jeugd, van voor de Ruilverkaveling, ik zit nu op 186 pagina’s, straks moet ik nog schrappen.
De fiets is mijn standaard vervoermiddel, de auto is er voor ver weg of echt slecht weer. Handschoenen heb ik afgelopen winter niet aangehad, behalve werkhandschoenen, als het rond het vriespunt was en ik was op de fiets dacht ik wel eens “Ik wou dat ik niet zo eigenwijs was en handschoenen meegenomen had”.
En met Candy Crush zit ik op leven 1612. Zestienhonderdtwaalf!

Alleen af en toe… Af en toe, zoals afgelopen week, word ik nog geconfronteerd met mijn verleden als hartpatiënt. Af en toe, zoals afgelopen week bij de  afscheidsborrel voor twee vroegere collega’s die me nu, 10 jaar later, volgen als pensionado. Veel oud-collega’s waren er. Ik heb niet bijgehouden hoeveel keer het me gevraagd is, “Hoe is het met je hart?”, wel vaak, veel meer dan 50% denk ik. Maar ja, ook voor hen was het traumatisch, een collega die er bijna dood bij neervalt, zonder waarschuwing. Memento mori, gedenk te sterven.


Ik had dit afgelopen woensdag willen schrijven, maar er kwam iets tussen. Uitgerekend afgelopen dinsdag had ik een medisch probleem, dokter met speod erbij: Bewegingsduizeligheid. Net geen 6 jaar zonder noodhulp… Maar – dit is tijdelijk en onschuldig, alleen vervelend.

Gepost door: gijssterks | 13 maart 2016

Eerste hommel 2016

Eerste Hommel 2016Vandaag, 13 maart 2016, zag ik de eerste hommel van 2016. Niet vroeg, niet laat. Gemiddeld. Het is wekenlang koud en nat geweest, midden van de week werd het droog en schraal weer met veel zon, oostenwind en maxima rond de 10 graden. De eerste lentedag met veel zon en met temperaturen in de schaduw rond 15 graden moet nog komen. Nog geen rokjesdag, wel de eerste hommel!

Ik schreef er eerder over:

  • De eerste hommel 2006 op 1 april 2006.
  • De eerste hommel 2007 al op 21 februari 2007. In 2008 en 2009 heb ik het blijkbaar niet genoteerd.
  • De eerste hommel 2010 was er op 18 maart 2010.
  • De eerste hommel 2011 op 16 maart 2011 (maar eigenlijk 12 maart omdat ik toen een klein hommeltje gezien had).
  • De eerste hommel 2012 op 17 maart 2012. 2013 jaar niet genoteerd, dat kan best pas in april zijn geweest met dat koude voorjaar.
  • De eerste hommel 2014 op 24 februari 2014.
  • De eerste hommel 2015 op 8 maart 2015.
Gepost door: gijssterks | 13 maart 2016

Eerste Paardenbloem 2016

Eerste Paardenbloem 2016

Hij  is er extreem vroeg dit jaar! Vrijdag 11 maart 2016 de eerste paardenbloemen van het jaar, deze vond ik op Sterrenbos maar sindsdien heb ik er meer gezien. Onverwacht vroeg, nog nooit zo vroeg. De reden? Ik kan er naar gissen, ik denk dat het komt omdat de paardenbloemen afgelopen winter niet bevroren zijn. Nog half december zag ik bij Gemonde / de Genenberg nog bloeiende paardenbloemen. Andere jaren vriezen ze af. Dit, in combinatie met extreem zonnig weer van de laatste dagen doet ze bloeien. Op beschutte plaatsen, de temperatuur is nog niet zo hoog.

Eerdere jaren: 4 april 2015, Dommel bij Hooibrug / de Hogert, 5 maart 2014 Zandstraat Den Dungen, 13 april 2013 in het Bossche Broek, 26 maart 2012, diverse plaatsen, 15 maart 2011 aan de Halderse Akkers, 25 maart 2010 in het Bossche Broek, 3 april 2009 in Gemonde, net als 18 maart 2008, toen op een andere plek ook in Gemonde en op 30 maart 2007.

Gepost door: gijssterks | 25 januari 2016

Eerste Sneeuwklokje 2016

Vroeg verwacht – en toch niet echt vroeg, gezien de warme winter van 2015/2016. Het eerste sneeuwklokje. Ik hou het bij sinds 2008 en de norm is ‘In onze tuin’. Ze waren te zien twee weken geleden, maar ze bloeiden nog niet echt. Toen een koude week, en ze zetten niet door. Ik denk dat ze beter en sneller bloeien als het gevroren heeft in december.

Vandaag een warme dag, de warmste 25 januari ooit, en daar zijn ze. Net als de winterakonieten ie nu ook bloeien. Het was zo warm dat er zelfs een bijtje op de akonieten kwam.

IMG_6488 Eerste Sneeuwklokje 2016

IMG_6492 Eerste Sneeuwklokje 2016

IMG_6494 Winterakoniet


Voor de statistieken, mijn eerste sneeuwklokje volgens deze weblog:

Ook de krokussen zijn niet bijzonder vroeg. In 2014 was de eerste krokus er op 31 januari. Nu heb ik alleen nog maar een paar paars-blauwe sprietjes gezien.

Gepost door: gijssterks | 25 augustus 2015

Sail 2015 – Foto’s

Ook dit keer waren we bij Sail zoals we er ook bij waren in 2005 en 2010. Zie eerdere blogs voor Sail 2005 en Sail 2010.

Dit keer deden we het anders: We waren met OAD met de bus gegaan, inclusief een vaartocht van 3 uur.

Vertrek om 7 uur vanaf Transferium Pettelaar in Den Bosch, de boot ging los om 9:15, terug om 12:15 (de boot was even doorgevaren het Noordzeekanaal op om de 3 uur vool te maken, dat doen ze om gezeur te voorkomen). Daarna met de 36 (!) bussen naar de stad bij het Centraal Station, de cruise terminal. Om 13:30 waren we op de kade, om 15:30 vertrok de bus weer naar Den Bosch waar we om 17 uur aankwamen.

Hoe het was?

Mooi weer. Net als in 2005 en 2010. Leuk om het eens van de andere kant te zien. Los van Sail: De gebouwen, zo zie je ze nooit:

IMG_4095

Maar waar het om ging: Sail 2015. Vanaf het water.

IMG_4157

IMG_4188

IMG_4231
Veel foto’s gemaakt, en ik niet alleen:

IMG_4270a

IMG_4437

Een verschil met de vorige keren was dat er veel foto’s gemaakt werden met smartphones en met tablets. Maar het opvallends waren de Selfies!!

IMG_4445

Wordt vervolgd: over 5 jaar Sail 2020.


De mooiste foto’s staan in dit album:

http://www.mijnalbum.nl/Album=QIAWGCBO

Older Posts »

Categorieën