Gepost door: gijssterks | 18 januari 2020

Eerste sneeuwklokje 2020

Het was dit jaar tot nu toe vrij warm, hoge gemiddelden, maar ook nat. Weinig zon.

Het eerste sneeuwklokje zag ik dit jaar op 15 januari. Zoals gewoonlijk Net als de eerste winterakoniet.

Als ik de statistieken bekijk was het dit jaar ongeveer gemiddeld als het niet vriest! Waar het op neer komt: Geen winter in december en met de kerst = Sneeuwklokjes begin januari, anders na de vorst periode of als de vorst begint af te nemen en de zon sterker wordt.


Voor de statistieken, mijn eerste sneeuwklokje volgens deze weblog:

Krokussen heb ik nog niet gezien in onze tuin. Wel op een veldje in de buurt.

Sorry, maar in 2018 en 2019 had in het niet genoteerd. Herseninfarct, Kerst 2017 revalidatie en nasleep.

Gepost door: gijssterks | 23 september 2019

Expositie Tolbrug

Vrijdag 20 september, afgelopen vrijdag, hebben we een expositie ingericht in De Tolbrug bij het JBZ. Met dank aan onze Jan, zonder zijn hulp was het me niet gelukt.

Vanaf nu tot medio januari 2020 zijn daar 22 van mijn werken te zien, 10 tekeningen en 12 schilderijen. Ingang Tolbrug is rechts van ingang JBZ.  Mijn werken hangen op de begane grond, voorbij de wachtkamer. Openingstijden ma-vr van 8-17 uur.

De eerste reacties waren positief.
Het was ook hartverwarmend te zien dat mensen me nog kenden. ‘Dag Gijs, hoe is het ermee?’ Ik ben er toch al een jaar weg.


Al mijn werken zijn te zien op http://www.gijssterks.exto.nl

 

Gepost door: gijssterks | 23 september 2019

Hoe is het nu met Gijs -het is alweer zo lang geleden…

Meer dan een jaar geleden schreef ik over mijn herseninfarct. Dat ik aan het revalideren was, dat er blijvende schade is. De rechterkant is aangedaan, zo heet het.

Na dat bericht heb ik nog logopedie gehad tot september. Sindsdien heb ik indicatie “Chronisch Fysiotherapie”, wat inhoudt dat ik wekelijks naar de oefentherapie mag op kosten van CZ. Het feit dat ik dat kreeg zegt iets over de toestand. Verbetering is er nauwelijks, hiermee wordt voorkomen dat het slechter wordt.

Ik ben dit jaar weer begonnen met Logopedie. Het helpt me vooruit, niet alleen met spreken, vooral ook met accepteren en me aan te passen. Zoals accepteren dat ik niet kan ‘inbreken’, maar moet wachten op mij beurt. Langzamer moet praten, letten op articuleren. Accepteren dat ik vaak, tot meermalen per week, spierpijn heb in mijn tong en mond.

Accepteren, de fase die in feite pas echt begint na het revalideren, is moeilijk, moeilijker nog dan het revalideren. Bij het revalideren gaat het steeds beter, ga je vooruit. Daarna, als de revalidatie eindigt omdat er nauwelijks nog vooruitgang is, moet je accepteren dat dit het is, dat het niet veel beter zal worden. Dat is moeilijk.

Nu ben ik onderhand zover dat ik het positieve kan zien. Dat ik kan waarderen wat ik wel heb.

  • Mijn hersenen hebben niets geleden. Denkvermogen, geheugen, drukte en veel impulsen is geen probleem.
  • Ik heb weliswaar Dysartrie (tongspier is aangedaan) maar geen Afasie (problemen met woordvinding). Mijn redding is ook dat ik nu eenmaal graag praat, dat is niet veranderd… Als ik plotseling moet spreken, als ik iemand tegenkom bijvoorbeeld, dan zeg ik dat ik nog moet warmdraaien.
  • Ik ga het niet uit de weg. Ontwijk geen mensen.
  • Ik doe wat ik kan, fysiek. Wandel vaak, ook al ligt mijn grens op 5 km, op een goede dag 10, dat is al een jaar zo. Net als het altijd alert zijn bij het lopen.
  • Ik pas me, waar nodig en mogelijk, aan. En baal als het niet gaat. Zoals met even iets opschrijven. Schrijven gaat wel, alleen kan niemand het nog ooit lezen. Gelukkig is er de smartphone om notities te maken, of een foto.
  • Tekenen lukte me al weer vrij snel. Gelukkig, achteraf, heeft fijn tekenen me nooit gelegen. Ik had me gespecialiseerd in soft pastel krijt, en wrijftechnieken. Het gaat pas een probleem worden als de vinger/pols coördinatie nodig is, zoals met schrijven, dan gaat het mis.
  • Schilderen achter de ezel ging niet meer. Na een half uur proberen liep ik jankend weg. Niet mijn hand deed moeilijk, mijn voeten, ik struikelde over mijn eigen benen als ik niet naar ze keek. Opgelost door te werken aan een groot werkblad met een zadelkruk en een daglichtlamp erboven.

Zo is het leven.
Als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar gaan zoals het we gaat.
Soms moet je accepteren dat het niet meer gaat.
Dat blijft moeilijk…

Gepost door: gijssterks | 1 augustus 2018

Hoe gaat het met Gijs? Lang niets gehoord…

Tweede Kerstdag 2017 verliep niet zoals ik zou willen.

’s Middags kreeg ik een herseninfarct. Thuis.

Ik werd met spoed per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, ging door de CT scan en kreeg trombolyse waar het bloedpropje in de hersenen werd opgelost.

Mijn toestand op 27 december was dat ik rechts verlammingsverschijnselen had. Ik kon mijn rechterhand optillen – 10 cm. Ik kon lopen – mits ondersteund door twee verpleegkundigen. Ik kon niet praten, Slikken was problematisch.

Ik lag in het Jeroen Bosch Ziekenhuis (JBZ) tot 3 januari en vervolgens tot 7 februari intern in de Tolbrug, het revalidatiecentrum van het JBZ, waar ik nu (1 augustus 2018) nog in behandeling ben.
De ergotherapie werd gestopt in mei, alles wat ze konden doen was bereikt. Fysiotherapie is eind juni overgegaan naar lokale fysiotherapie praktijk. Logopedie is bezig aan de laatste periode.

Hoe het nu is hebben we verwoord in de mail die we 10 juli verstuurd hebben aan familie, vrienden en bekenden:

Beste mensen,
 
Wij sturen deze update om te laten weten hoe het nu gaat in Huize Sterks.
Over het algemeen gaat het goed met Gijs, hij fietst ,loopt, praat goed verstaanbaar, is weer wat dingen aan het op pakken.
 
Maar… dit ook de fase waarin we er achter zijn gekomen dat er toch blijvende “schade” is. Ondanks een half jaar hard werken tijdens de revalidatie.
Hand en been werken niet altijd mee, er zijn een aantal dingen waarbij je hier tegen aan loopt. En waarbij je hulp moet vragen. Wat je eigenlijk niet wilt.
Voor Gijs is dit een moeilijke fase “het accepteren van dingen die niet meer kunnen” en ik als partner zie die strijd met veel verdriet aan.
 
Zomaar een schroefje indraaien, eten koken kost veel tijd en energie van de hand, er kan zomaar een kop koffie omgaan omdat de hand niet doet wat Gijs verwacht. Dit is heel erg vervelend  vooral als het dan ook nog in gezelschap gebeurt dit is erg frustrerend. Gijs voelt zich dan zo machteloos.
 
Gijs gaat nog twee keer in de week naar de fysio voor allerlei oefeningen voor de hand en been, dat is blijvend.
Ook gaat hij nog twee keer in de week naar de Tolbrug voor logopedie.
De logopediste stelt voor om na volgende week nog een periode van 4/6 weken logo te volgen. Volgende week hebben we weer een gesprek met de revalidatie arts en dan horen we dit.
 
Wij zijn niet zielig maar hopen dat jullie onze veranderde situatie een beetje begrijpen.
We gaan zeker geen familie/ leuke dingen aangelegenheden mijden.
  
Met deze mail is iedereen weer op de hoogte.
 
Groetjes,
Ria, ook namens Gijs

 

Gepost door: gijssterks | 7 april 2018

Eerste Bosanemonen van 2018

De  zag ik gisteren, 6 april 2018. Nee, geen dubbele n, het is niet bosannemonen zoals het uitgesproken wordt, fout!

IMG_2191 Eerste Anemoon 2015

Eerdere meldingen in vorige jaren waren 5 april 2015, 14 april 2013, 27 maart 2012, 12 maart 2011, 3 april 2010, 28 maart 2009, 29 februari 2008 en 26 maart 2007. In 2006 zag ik ze pas rond 9 april maar achteraf hoorde ik toen dat ze er dat jaar al een tijdje stonden.

Heel duidelijk is dat ze, net als gisteren de paardenbloemen, vrij laat zijn dit jaar.

Gisteren zag ik de eerste aan het Dooibroek bij Haanwijk. Vandaag zag ik ze volop tussen Schijndel en Gestel.

Gepost door: gijssterks | 4 april 2018

Eerste paardenbloem 2018

Niet vroeg dit jaar, maar ook niet erg laat dit jaar. Dinsdag 3 april 2018 de eerste paardenbloemen van het jaar, deze vond ik op Sterrenbos maar ik zag ze ook aan het Dooibroek, allemaal Bossche Broek Zuid.

Eerdere jaren: 13 maart 2016 op Sterrenbos (en meer), 4 april 2015, Dommel bij Hooibrug / de Hogert, 5 maart 2014 Zandstraat Den Dungen, 13 april 2013 in het Bossche Broek, 26 maart 2012, diverse plaatsen, 15 maart 2011 aan de Halderse Akkers, 25 maart 2010 in het Bossche Broek, 3 april 2009 in Gemonde, net als 18 maart 2008, toen op een andere plek ook in Gemonde en op 30 maart 2007.

Gepost door: gijssterks | 8 maart 2018

Eerste hommel 2018

Vandaag, 8 maart 2018, zag ik de eerste hommel van 2017. Niet vroeg, niet laat. Norm is: In onze tuin. Ik was te langzaam om hem op de foto te zetten,hij vloog naar de buren.

Lang was het koud. Tot vorige week zaterdag was het koud, tot vrijdag met oost 4 en -5 Celsius. Zondag werd het voorjaar met temperatuur boven 10 graden.

Ik haar, de eerste die je ziet zijn koninginnen heb ik geleerd!

Ik schreef er eerder over:

• De eerste hommel 2006 op 1 april 2006.

• De eerste hommel 2007 al op 21 februari 2007. In 2008 en 2009 heb ik het blijkbaar niet genoteerd.

• De eerste hommel 2010 was er op 18 maart 2010.

• De eerste hommel 2011 op 16 maart 2011 (maar eigenlijk 12 maart omdat ik toen een klein hommeltje gezien had).

• De eerste hommel 2012 op 17 maart 2012. 2013 jaar niet genoteerd, dat kan best pas in april zijn geweest met dat koude voorjaar.

• De eerste hommel 2014 op 24 februari 2014.

• De eerste hommel 2015 op 8 maart 2015.

• De eerste hommel 2016 op 13 maart 2016.

• De eerste hommel 2017 op 15 februari 2017.

Gepost door: gijssterks | 13 november 2017

13 november 2004 – 13 jaar later

Op 13 november 2004 kreeg ik een hartstilstand. Als er weer een 13e november nadert gaan mijn gedachten vaak terug naar wat er toen en in de tijd daarna allemaal gebeurde. Ik schreef er over op deze blog, zoals in Mijn verhaal. Ik schreef er zelfs een boek over, nog steeds verkrijgbaar, zie etalage Boekscout.nl – pas nog is r eentje verkocht.

Sindsdien is er veel gebeurd. 10 ingrepen van de ICD tussen 2005 en 2010. De ablaties in januari en april 2010 die ‘het probleem’  verholpen hebben. Sinds de laatste registreert de ICD alleen nog maar. En ziet dat het goed is.

Dingen bezinken. De eerste jaren na de reanimatie werd ik er emotioneel van, een soort schuldgevoel, “Waarom ik wel…”.

Dingen bezinken. Als ik nu hoor over een reanimatie dan zal ik niet zeggen dat het me niets doet, maar het is niet meer zo beladen.

Dingen bezinken. Ik denk er lang niet elke dag meer aan.

Dingen bezinken. Als ik denk dat ik mijn hart sneller voel slaan denk ik niet meer aan een shock.

Sommige dingen bezinken niet. Zoals de herinnering aan de shocks die ik kreeg van de ICD. Als de tandarts boort kan ik me goed ontspannen, ik geef geen krimp, maar als de ICD zijn halfjaarlijkse test krijgt waarbij hij even de hartslag opvoert dan verstijf ik – de herinnering aan de shocks zit diep.

Vaak nog besef ik dat ik ontzettend geluk gehad heb. Ik hoor bij de 1% die er niets van overhoudt. Ik kan nog steeds naar de AH gaan om 3 dingen te kopen, zonder briefje, en met het goede thuiskomen. Ik besef dat het meer is dan veel van mijn leeftijdgenoten kunnen – ik ben nu 67.

Mijn hart is gezond. Veel mensen kunnen niet begrijpen dat ik geen cardioloog heb, alleen een elektrofysioloog. Geen loodgieter maar een elektricien. In mijn aders is nooit iets afwijkends gevonden. En het foutje wat er zat is weggebrand. De ICD houdt alles bij en laat zien dat het waar is. De ICD die ik nog steeds heb – eens indicatie is altijd indicatie – het was in 2012 in elk geval nog te kort na 2010 om te denken aan ‘niet meer vervangen omdat er nets meer gebeurt’, en volgens de laatste uitlees gaat hij nog wel een jaar of acht mee..

Vandaag nog wel bij de huisarts geweest. Ik baal van de bijwerkingen van de statine zoals pijnlijke gewrichten. Met hoge bloeddruk pillen heb ik de laagste dosis, naast metropolol – en toch nog last van duizelingen bij ineens omhoog komen – afgelopen week nog stond ik te duizelen toen ik voor iemand een spijketje opraapte dat tussen het gras gevallen was. In overleg stop ik met allebei. Over drie maanden terugkomen en bloedcontrole. Tenzij de bloeddruk boven 170/100 komt, dan eerder.

Voor de rest? Actief. In de Natuurgroep, met van alles. Deze week is weer de jaarlijkse tentoonstelling van de fotoclub waar ik lid van ben. Fietsen, zo’n 4000 km/jaar. Pilates, goed om niet te stijf te worden. Tekenen en schilderen – ik kom er te weinig aan toe. Nog een beetje vrijwilligerswerk voor de STIN, de patiëntenvereniging van ICD dragers. En meer.

Intussen zie ik wel dat veel van de mensen die ik ken uit 2004 en die tien jaar ouder zijn dan ik intussen oude mensen beginnen te worden – als ze er nog zijn. Ik denk dan wel eens: over tien jaar ben ik ook zo.

Ook zou ik een flinke lijst kunnen maken van lotgenoten die er niet meer zijn. Het hoort er bij, de meesten krijgen een ICD omdat ze een slecht hart hebben.

Ik besef dat ik geluk gehad heb. Vaak. Heel vaak.

Zeker op elke 13e november.


Op deze weblog schreef ik veel. Heel veel. Heel veel berichten.
Nog steeds zijn er veel bezoekers, veel weergaven. Meestal 50 of meer per dag. Terwijl ik nog zelden iets schrijf. Soms kriebelt het nog wel – zou ik het weer oppikken? Ik weet het niet. Tijden zijn veranderd, geen weblog waarop je iets terug kunt zien, veel meer de vluchtige Facebook berichten, YouTube filmpjes. Om een vlog, een blog in video, te beginnen voel ik me niet geroepen.

Gepost door: gijssterks | 22 februari 2017

Eerste hommel 2017

Vorige week woensdag, 15 februari 2017, zag ik de eerste hommel van 2017. Erg vroeg, de vroegste ooit. Norm is: In onze tuin. Ik was te langzaam om hem op de foto te zetten.
Lang was het koud. Vorige week woensdag was het een warme dag, de warmste 15 februari ooit (wat niets zegt over 14 of 16 februari). De eerste lentedag met veel zon en met temperaturen in de schaduw rond 15 graden. Ik zag hem, of beter haar: de eerste zijn koninginnen heb ik geleerd!

Ik schreef er eerder over:

  • De eerste hommel 2006 op 1 april 2006.
  • De eerste hommel 2007 al op 21 februari 2007. In 2008 en 2009 heb ik het blijkbaar niet genoteerd.
  • De eerste hommel 2010 was er op 18 maart 2010.
  • De eerste hommel 2011 op 16 maart 2011 (maar eigenlijk 12 maart omdat ik toen een klein hommeltje gezien had).
  • De eerste hommel 2012 op 17 maart 2012. 2013 jaar niet genoteerd, dat kan best pas in april zijn geweest met dat koude voorjaar.
  • De eerste hommel 2014 op 24 februari 2014.
  • De eerste hommel 2015 op 8 maart 2015.
  • De eerste hommel 2016 op 13 maart 2016.
Gepost door: gijssterks | 22 februari 2017

Eerste krokus 2017

Hij er eindelijk: De eerste krokus – versie 2017. Pas sinds een paar dagen staken de eerste paarse krokussen boven de grond. Het was koud geweest, ze bleven nog even dicht. Gisteren zag ik er eindelijk eentje die open was. Deze voldeed aan mijn norm: in onze tuin en de meeldraden moeten zichtbaar zijn. Dit jaar dus op 21 februari. Behoorlijk laat!

eerste-krokus-2017-02-21-16-53-58

De Eerste Krokus: ik hou het al enkele jaren bij, alleen 2016 heb ik niet ingevoerd, zie eerder

Weblog 7-2-2015
Weblog 7-2-2014,
weblog 18-2-2013,
weblog 27-2-2012,
weblog 7-2-2011,
weblog 24-2-2010,
weblog 17-2-2009,
weblog 20-1-2008,
weblog 8-1-2007,
weblog 4-2-2006.

Referentiedatum is voor mij 8 februari, de dag in 1970 dat we elkaar leerden kennen, mijn lief en ik. Sommige jaren staan er dan al volop krokussen in het dorp bij de brug. Andere jaren nog helemaal niet. Soms ligt de sneeuw op de krokussen. Meestal zit er niet lang tussen mijn eerste krokus en die daar.

Older Posts »

Categorieën